COSTAS YENNARIS

ΟΣΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΣΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ

2010-04-29T08:12:00.001-07:00

Στην «μεταταλάτ» περίοδο κυριαρχούν δύο-τρία θέματα, κυρίως ως ανησυ-χίες και ως προσδοκία «για κάτι επώδυνο». Είναι τα δεδομένα που δημιουρ-γεί η ανάδειξη του Ντερβίς Έρογλου ως του νέου ηγέτη των Τ/Κ, είναι η προοπτική προώθησης του απευθείας εμπορίου με τα κατεχόμενα από την ΕΕ και είναι η προοπτική αλλαγής της βάσης των συνομιλιών και μάλιστα από την αρχή.
Πολλοί μιλούν για την ανάγκη μιας «νέας στρατηγικής», με «επίκεντρο τις ευρωπαϊκές δυνατότητες» και εννοούν αλλαγή στόχου. Δεν θέλουν ομοσπον-δία, θέλουν κάτι άλλο το οποίο ΔΕΝ προσδιορίζουν. Κλείνουν όμως βολικά τα μάτια σε όσα η Ευρώπη, είτε ως πολιτική είτε ως πρόσωπα πράττει στο Κυπριακό:
• Διόρισε ένα αξιωματούχο της στο τέλος της καριέρας του –το Λεοπόλ-το Μάουρερ- ως… Ως τι; Ο άνθρωπος παραμένει στο νησί και συνα-ναστρέφεται με τον Ντάουνερ αναμένοντας να αφυπηρετήσει με κα-μιά πρόσθετη προαγωγή και συνεπώς αυξημένη σύνταξη. Κατά συνέ-πεια σκυλοβαριέται επειδή επέλεξε να σιωπά. Και οι εδώ ερμηνεύουν τον διορισμό του ως δήθεν ένδειξη του ενδιαφέροντος της ΕΕ για τις εξελίξεις στο Κυπριακό.
• Οι Βρυξέλλες εμφανίζονται να ανησυχούν από την ήττα του Ταλάτ και τη νίκη του Έρογλου και στέλλουν μηνύματα για την εμμονή τους στη διαδικασία που τρέχει, αλλά την ίδια στιγμή επιβραβεύουν τον Έρογλου με πρόσθετα (στα 250 εκ.) 25 εκατομμύρια Ευρώ.
• Λειτουργεί στα κατεχόμενα γραφείο ολόκληρο για την διάθεση δήθεν των 250 εκ ευρώ, αλλά ουσιαστικά εμφανίζεται ως η «αντιπροσωπεία» της ΕΕ στα κατεχόμενα, υπό την καθοδήγηση του Βρετανού Άντριου Ράσπας ο οποίος κυριολεκτικά οργιάζει σε βάρος των συμφερόντων της Κύπρου, χωρίς να τον ενοχλεί κανένας. Ας ζητήσει κάποιος μια κατάσταση των συμβολαίων που δόθηκαν σε τουρκικές και Τ/Κ εται-ρείες από τα 250 εκ και ας μελετήσει ποιοι τα πήραν και γιατί και τό-τε θα αντιληφθεί την κοροϊδία και το δούλεμα που αναπτύσσεται.
• Ποιος άραγε αναλαμβάνει πρωτοβουλίες στις Βρυξέλλες για την προώθηση του απευθείας εμπορίου με τα κατεχόμενα; Ενώ εμείς, η ΚΥΠΡΟΣ, ήταν παρούσα –με συγκεκριμένο εκπρόσωπο της Επιτρό-που από την Κύπρο- στην απόφαση για την προώθηση του απευθείας εμπορίου ΧΩΡΙΣ να ενημερώσει κανένα.
Σε ότι αφορά τη βάση των συνομιλιών, ήδη από δύο μηνών τώρα ξένοι δι-πλωμάτες στη Λευκωσία κυκλοφορούσαν την «ιδέα» ότι ο καλύτερος τρόπος να απομονωθεί ο «κακός Έρογλου» είναι η «διεύρυνση των συνομιλιών». Θέ-ση που υποστηρίζει και ο αυστραλός Αλεξάντερ Ντάουνερ.
Το παρασκήνιο σε διπλωματικούς διαδρόμους θα το μάθαιναν οι του ΥΠΕΞ αν ανταποκρίνονταν που και που στις συνάξεις ξένων διπλωματών όπου συ-ζητούνται όλα αυτά και όπου καλούνται αλλά δεν πατούν το πόδι τους.
Η ιστορία, έλεγε ο Αντρέας Χριστοφίδης συχνά, θα μας κρίνει για όσα μπο-ρούσαμε να πράξουμε και δεν το πράξαμε και όχι για όσα ΔΕΝ μπορούσα-με να κάνουμε και φυσικά ΔΕΝ κάναμε.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
29.4.2010

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

2010-04-24T08:44:00.000-07:00

Διάβασα πολύ προσεκτικά όλα τα σχόλια για τα οποία και σας ευχαριστώ. Για μένα τα σχόλια αυτά αποδεικνύουν, κόντρα στην προπαγάνδα που θέλουν τους Κυπρίους να «έχουν κουραστεί με το Κυπριακό», ότι συνειδητοποιούν ότι το Κυπριακό αφορά το μέλλον των παιδιών μας. Και λογικό είναι να ανησυχούν και να αγωνιούν.
Σχολιάζοντας τη νίκη Έρογλου ένας πολύ γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος που έλεγε την περασμένη Δευτέρα το εξής: «Κώστα, έχουμε πια ένα κοινό εχθρό και ένα απρόσμενο κοινό φίλο» . Και βεβαίως ο εχθρός ήταν ο Έρογλου, ο κοινός εχθρός όμως: Ο ’Ερτογαν, ήταν η απάντηση. Και έχει τελικά δίκαιο. Ο Έρτογαν παίζει για πολύ μεγαλύτερα πράγματα από το Κυπριακό και τις αντιλήψεις των T/K εθνικιστών για το Κυπριακό. Το Κυπριακό είναι ένα χαρτί για τον Έρτογαν το οποίο θέλει να παίξει στα μέτωπα που έχει ανοικτά. Και τα μέτωπα αυτά δεν αφορούν το Κυπριακό, αλλά τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Τουρκίας και ότι αυτό συνεπάγεται.
Ο Έρτογαν προτιμούσε τον Ταλάτ, αλλά δεν τον χαλά ο Έρογλου. Ξέρει ότι το χαρτί του Κυπριακού θέλει να το παίξει έως τη στιγμή της ένταξης της χώρας του στην ΕΕ. Και εκεί θέλει να οδηγήσει τα πράγματα, ενώ την ίδια στιγμή δίνει τις μάχες του στο εσωτερικό. Αυτό που θα τον βόλευε σε αυτή τη φάση είναι ένα πακέτο για να εξαργυρώσει αυτά που δεν μπορεί να αποφύγει να πράξει, όπως είναι το άνοιγμα των λιμανιών. Είναι προφανές ότι θέλει να το ανταλλάξει με απευθείας εμπόριο, το οποίο μπορεί να πάρει με αντάλλαγμα το Βαρώσι, το οποίο θα δώσει με αντάλλαγμα….
Οι ξένοι αξιοποιούν την εκλογή Έρογλου προωθώντας πολυμερή, ως δήθεν μέσον απομόνωσης του, πράγμα που βολεύει την Άγκυρα για να προωθήσει λύση πακέτο. Ο Έρογλου είναι το φόβητρο. Και αυτό, αγαπητοί μου, είναι το Τουρκικό σχέδιο Β. Μην εκπλαγείτε να δούμε αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά μόνο ως επικράτεια στις ελεύθερες περιοχές και προώθηση αναγνώρισης παράλληλα της λεγόμενης ΤΔΒΚ.
Τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να ενδιαφερόμαστε για το τι γίνεται στα κατεχόμενα εφόσον αυτό επηρεάζει το μέλλον όλων μας.

Η ΜΕΤΑΤΑΛΑΤ ΕΠΟΧΗ

2010-04-23T07:04:00.001-07:00

Οι διαδικασίες ανάδειξης νέου ηγέτη της Τ/Κ κοινότητας και άλλες ασχολίες μας κράτησαν μακριά από την επαφή μας. «ομαλοποίηση» της καθημερινότητας μας επαναφέρει στο πεδίο. Και μάλιστα πλουσιότερους σε πληροφορίες και κρίσεις. ‘Όπως για παράδειγμα, σε τι συνίσταται το σκηνικό μετά τον Ταλάτ στα κατεχόμενα και στο Κυπριακό; Αυτό είναι και το θέμα μας σήμερα.
Ορισμένα συμπεράσματα από τη διαδικασία της ανάδειξης νέου Τ/Κ ηγέτη είναι εξόφθαλμα:
• Η εποχή που η Άγκυρα πατούσε απλώς το κουμπί και ενεργούσαν στα κατεχόμενα, φαίνεται να πέρασε. Γεγονός που σημαίνει ότι τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα, καθώς οι έποικοι δεν συμπεριφέρονται πια, ή τουλάχιστον η πλειοψηφίας τους δεν φαίνεται να ενεργεί ως ξένο στοιχείο. Και αυτό είναι το επικίνδυνο. Αγνόησαν τις υποδείξεις του Έρτογαν και ψήφισαν Έρογλου με ότι αυτό εξυπακούει.
• Οι Τ/Κ προτίμησαν ντον Ταλάτ ως πράξη αντίστασης κατά των εποίκων. Στο τέλος όμως η βούληση τους και πάλι νοθεύτηκε μπροστά στην αριθμητική υπεροχή των εποίκων.
Δημιουργούνται λοιπόν νέα δεδομένα με τον Έρογλου και ποια είναι αυτά;
Θα πρέπει από την αρχή να σημειωθεί ότι ανεξάρτητα από τις πιο πάνω παρατηρήσεις η Άγκυρα ουδόλως έχασε τον έλεγχο των μοχλών που κινούν τα νήματα στα κατεχόμενα. Γιατί η επιρροή της πλέον ασκείται στους «θεσμούς» του ψευδοκράτους απευθείας, ανεξάρτητα από την βούληση των Τ/Κ και των εποίκων. Έτσι, αν ο Έρογλου θα επιβιώσει πολιτικά, θα επιβιώσει μόνο στο βαθμό που τον ανέχεται η Άγκυρα και τον στηρίζει οικονομικά, πολιτικά, διοικητικά και στρατιωτικά.
Η Άγκυρα ήθελε τον Ταλάτ για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους –και αυτός φάνηκε περισσότερο από πρόθυμος να παίξει αυτό το παιγνίδι. Η τακτική της Άγκυρας παραμένει η ίδια: ροκάνισμα του χρόνου αξιοποιώντας τις «καλές εντυπώσεις» που κέρδισε με τη στάση της στο σχέδιο Ανάν έως τη στιγμή που θα εξαργυρώσει οποιαδήποτε συμβολή της στη λύση με την ικανοποίηση των ευρωπαϊκών φιλοδοξιών της. Και η εκλογή Έρογλου, με δεδομένο ότι και αυτός θα ευθυγραμμιστεί στις υποδείξεις της, την βολεύει στο παιγνίδι αυτό. Οι συνομιλίες με τον Έρογλου θα φυτοζωούν και η διεθνής κοινότητα ως παράγοντας των προσπαθειών προώθησης λύσης θα εξασθενίσει. Και θα είναι έτοιμος να αποδεχτεί οτιδήποτε φτάνει να «κλείσει» η πληγή. Ήδη, στους διπλωματικούς κύκλους κυκλοφορούν «εκτιμήσεις» ότι ο «μόνος τρόπος» για να εξουδετερωθεί ο ακραίος Έρογλου είναι η διεύρυνση της διαδικασίας με τη συμμετοχή άλλων παραγόντων ώστε να απομονωθεί. Και αυτό συντρέχει με την πολιτική της Τουρκίας πολυμερή διάσκεψη. Σε μια τέτοια διάσκεψη και στο πνεύμα των «διαδικασιών των Βρυξελών» μπορεί να προωθηθεί η συνταγή του πακέτου: αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και άνοιγμα λιμανιών, έναντι απευθείας εμπορίου και ίσως και επιστροφή της Αμμοχώστου. Αλλά αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας στην έκταση των ελευθέρων περιοχών μόνο και ίσως παράλληλη αναγνώριση της «ΤΔΒΚ».
Η πολεμική κατά της πολιτικής Χριστόφια από εταίρους και μη δημιούργησε ένα κλίμα που δεν ευνοεί πλέον την πολιτική του και μοιραία θα επιχειρηθεί να συρθεί σε τέτοιες ατραπούς, αφού πολιτικά θα έχει εξουδετερωθεί σε ένα βαθμό. Και ακόμα οι του σωστού περιεχομένου επιμένουν, χωρίς ενδεχομένως να αντιλαμβάνονται που οδηγείται ο τόπος.
Η κατάσταση δύσκολα αντιμετωπίζεται. Αλλά αντιμετωπίζεται. Με όπλο κυρίως τη φαντασία και τις έξυπνες κινήσεις με ουσιαστικό περιεχόμενο. Πρέπει να ξανανοίξει το κεφάλαιο αποτελεσματικής επικοινωνίας με τους Τ/Κ, οι οποίοι τώρα ανακαλύπτουν και πάλι την παγίδα στην οποία βρέθηκαν με τους έποικους ανάμεσά τους. Πρέπει να καλλιεργηθεί ένα κοινό όραμα μιας αμοιβαία αποδεκτής λύσης, όχι σαν σύνθημα, αλλά σαν συνταγή με συγκεκριμένο περιεχόμενο. Πρέπει να ανοικοδομηθούν σχέσεις και πολιτικές με θάρρος και με τόλμη. Και αυτό για να μην πέσουμε στη δίνη της άλλης συνταγής, εκείνης της Αλεξανδρέττας.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
23.04.2010

ΕΚΛΟΓΕΣ Ή "ΕΚΛΟΓΕΣ" ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ

2010-03-14T23:27:00.000-07:00

Η Άγκυρα ολοκλήρωσε τις κινήσεις της για τις εκλογές στα κατεχόμενα. (Σημείωση: Δεν αντιλαμβάνομαι το νόημα της αναφοράς στις εκλογές στα κατεχόμενα είτε εντός εισαγωγικών είτε με το πρόθεμα ψευδο. Ορισμένοι έχουν την εντύπωση ότι με αυτό τον τρόπο υπογραμμίζουν το παράνομο των εκλογών αυτών. Ωστόσο, ο όρος εκλογές αποτελεί απλώς μια αναφορά στη διαδικασία –άνθρωποι προσέρχονται στην κάλπη και προβαίνουν σε μια επιλογή. Δεν υπάρχει τίποτα το ψευδο στη διαδικασία αυτή. Και το αποτέλεσμα δεν προσδιορίζει απαραίτητα τη νομιμότητα της διαδικασίας ή του αποτελέσματος. Από την άλλη, η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ήταν ξεκάθαρη: ακόμα και σε υπό κατοχή περιοχές, κάποια αρχή πρέπει να φροντίζει για την ασφάλεια, για την αστυνόμευση, για τα δικαστήρια μεταξύ ανθρώπων και τη διοίκηση. Όλα αυτά επιτελούνται, χωρίς να αφαιρούν ούτε το ελάχιστο από την παρανομία τους, από μια διοίκηση υποτελή στην κατο-χική δύναμη. Και αυτό είναι που εκθέτει την παρανομία και μάλιστα εκεί που ανήκει, στην Τουρκία. Όλα τα άλλα είναι απλά φληναφήματα.) Και η λεγόμενη διεθνής κοινότητα προσποιείται ότι δεν βλέπει και δεν ακούει. Πρώτα «έπαιξε» με τον Ταλάτ. Τον «έδεσε» στο άρμα της πολιτικής της και τον «αμόλησε» κυριολεκτικά στον κόσμο και στους Τ/Κ. Στη συνέχεια χάιδεψε τον Έρογλου μέχρι που «ο γιατρός» έβαλε δήθεν νερό στο κρασί του και δήλωσε ότι θα συνεχίσει αν εκλεγεί τις συνομιλίες, διατηρώντας έτσι αλώβητη την διεθνή εικόνα της Τουρκίας για τις δήθεν πιέσεις που δήθεν ασκεί στους Τ/Κ για να προωθούν τη λύση. Ωστόσο, ο Έρογλου, όσο και να θέλει να κρύψει τη στοχευμένη κατάληξη που προετοιμάζει (δύο κράτη) δεν κατορθώνει να πείσει για την εξ Άγκυρας μετάλλαξη του. Για αυτό και η Άγκυρα, για να δώσει επιλογές στους «ερογλικούς» τους έριξε στα πόδια τον Ταχσίν Ερτογρούλογλου για τους αποσπάσει ψήφους, να οδηγήσει την αναμέτρηση σε δεύτερο γύρο, όπου και πάλι μπορεί να παίξει το παιγνίδι της με νέα παιγνίδια. Ο Ερτογρούλογου βεβαίως, είναι γνωστό, είναι πολύ πιο ακραίος από το Ντερβίς. Και συνεπώς στα παιγνίδια του δεύτερου γύρου θα μπορεί έτσι να καθορίσει τα όρια τους στο Κυπριακό.
Σε όλο αυτό το παιγνίδι οι Τ/Κ είναι απλοί θεατές. Αλλά παράλληλα σαν θεατές σε ένα έργο που έχουν ξαναβιώσει, βλέπουν και τις τελευταίες προσ-δοκίες τους να εξανεμίζονται ακόμα και από αυτόν στον οποίο είχαν επεν-δύσει τις ελπίδες τους, τον Ταλάτ. Η επομένη των εκλογών προδιαγράφεται δύσκολη και για τους Τ/Κ και για τους Ε/Κ. Το ερώτημα είναι: έχουν λόγο οι Ε/Κ να θέλουν ή να μην θέλουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα στις ε-κλογές των Τ/Κ; Και βεβαίως έχουν. Όχι ένα, αλλά πολλούς λόγους. Και συνεπώς προκύπτει το επόμενο ερώτημα: Τι κάνουν λοιπόν για να βοηθή-σουν; Θα μπορούσαν να γνωρίζουν περισσότερα για όσα συμβαίνουν στα κατεχόμενα, παρά να κρύβονται πίσω από υποκριτικές τοποθετήσεις. Θα μπορούσαν να γνωρίζουν τις διαφορές μεταξύ των υποψηφίων. Θα μπορού-σαν να γνωρίζουν συγκεκριμένα και όχι γενικά και αφοριστικά, το ρόλο της κατοχικής δύναμης στις εκλογές αυτές. Θα μπορούσαν ακόμα να βοηθή-σουν τους Τ/Κ να διατηρήσουν τις ελπίδες τους και να διαφυλάξουν τις προσδοκίες τους, αλλά και να προστατεύσουν το δικαίωμα τους να απαιτούν η βούληση τους να γίνεται σεβαστή και να μη νοθεύεται. Αυτό, σε τελευταία ανάλυση είναι η «σταθμισμένη ψήφος» που ο Αρχιεπίσκοπος αφόρισε.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
15.3.2010

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ GUARDIAN

2010-03-03T08:22:00.000-08:00

Last week at a House of Commons event on Cyprus, Europe minister Chris Bryant called the fact that within the EU we have a divided capital and a divided island "a scandal and a tragedy". It is difficult to disagree.

But as Greek Cypriot leader Demetris Christofias has pointed out, Britain bears much of the blame. When Britain refused to grant self-determination to Cyprus in the 1950s, the Greek Cypriot demand for enosis (union with Greece) led to the campaign and threatened British control of this strategically important island.

The British countermove was to invite both Greece and Turkey to a conference in London in 1955, ostensibly to discuss political and defence matters affecting the eastern Mediterranean. However, as defence minister Selwyn Lloyd explained to the cabinet before the conference: "Throughout the negotiations our aim would be to bring the Greeks up against the Turkish refusal to accept enosis and so condition them to accept a solution which would leave sovereignty in our hands."

According to the 1923 treaty of Lausanne Turkey had renounced all claim to Cyprus, so it had to manufacture a series of arguments – historical, geographical and above all strategic – to justify its interest in the island. In 1956 Nihat Erim submitted a report to prime minister Adnan Menderes, which can be considered the blueprint for Turkey's strategy over the last 50 years. The Erim report clearly states that the only solution for Cyprus consists of partition under Turkish control and mentions population exchange and settlement by mainland Turks as means to this end. The following year the Turkish Cypriot leader, Dr Fazil Küçük, proposed a division of the island that corresponds to the final line of the Turkish advance, the Atilla Line, in 1974.

The 1960 constitution, underpinned by a treaty of guarantee between Cyprus, Greece, Turkey and the UK, was regarded as provisional by both the Greek and Turkish Cypriots. According to the secret Akritas plan, which was first revealed in 1966, the Greek Cypriots under archbishop Makarios intended to amend the constitution in their favour, suppress Turkish Cypriot resistance "immediately and forcefully" and finally declare enosis.

When the first stage of the plan was put into operation at the end of 1963, fighting broke out, but the Turkish Cypriots had prepared for this. Already in 1955, Turkish Cypriots were ordered by their leaders to cut social and financial ties with their Greek Cypriot neighbours. Nine years later they were forced into enclaves all over the island – all with the aim to demonstrate that peaceful coexistence was impossible and that partition was the only solution.

The tragedy consists not only of the thousands of lives that have been lost because of intercommunal strife and Turkey's invasion but also, among others, the lawyers, journalists and trade unionists who have been murdered because of their opposition to enosis and partition. The consequences can also be seen at a laboratory established by the CMP (Committee on Missing Persons) in the buffer zone, where a dedicated team of Greek and Turkish Cypriots work to establish the identity of victims of the conflict.

The US ranks high among the villains. After fighting broke out in 1964 the Acheson plan proposed partition as a solution, but this was not achieved until the Greek junta's coup against Makarios and Turkey's intervention in 1974 – both with the covert support of Henry Kissinger.

The Annan plan of 2004 was, in fact, a British and American plan to secure the reunification of Cyprus and the strategic goal of Turkey's membership of the EU, but the final version was rejected by the Greek Cypriots because it was heavily weighted in Turkey's favour.

Three weeks ago the European parliament passed a resolution on Turkey, calling on Turkey to immediately start withdrawing its troops from Cyprus, address the issue of Turkish settlers on the island and enable the return of the sealed-off section of Famagusta to its lawful inhabitants. The Turkish response was predictable. Prime Minister Erdogan called the resolution "baseless and unacceptable" and his chief EU negotiator, Egemen Bagis, said Turkey shouldn't take it seriously.

However, Britain sits on the horns of a dilemma. On the one hand, it is committed to support the US's strategic objective of Turkey's EU membership. But on the other hand, it cannot ignore the continued occupation of 37% of an EU member state.

At the EU general affairs council meeting in Brussels in December, Britain tried to dodge the issue, supporting the Swedish proposal to reduce the Cyprus question to the level of the border dispute between Croatia and Slovenia. When this failed, it issued a counter declaration a fortnight later, stating that it was in the EU's strategic interest not to let "bilateral issues" hold up the accession process.

The court of appeal's judgment in Apostolides v Orams has also put a spanner in the works. It confirmed last year's landmark legal decision by the European court of justice that, although the Republic of Cyprus does not exercise effective control in the occupied areas, the judgment of its courts can still be enforced. In this case, it concerned property purchased in northern Cyprus, which belonged to a dispossessed Greek Cypriot owner.

As the court of appeal noted: "Quite apart from security council resolutions, the United Kingdom has an obligation under the Treaty of Guarantee to recognise and guarantee the independence, territorial integrity and security of the Republic of Cyprus." It is paradoxical that Turkey invokes this same treaty to justify its continued presence on the island.

Talks between the two Cypriot leaders, Demetris Christofias and Mehmet Ali Talat, are sluggish, and the fear is that Turkey will use a breakdown to reinforce its claim that the recognition of an independent Turkish state in northern Cyprus is the only viable solution. If Chris Bryant would like to break the deadlock, he could urge Turkey to abide by the European parliament's resolution and withdraw its troops.

ROBERT ELLIS

The Turkish army

2010-02-11T08:37:00.001-08:00

Coups away
Feb 11th 2010 | ANKARA, DIYARBAKIR AND ISTANBUL
From The Economist print edition

BOMBS target the faithful in Istanbul’s busiest mosques; a Turkish air force jet is shot down over the Aegean, provoking a war with Greece. Chaos descends over Turkey. The army steps in, overthrows the mildly Islamist Justice and Development (AK) Party that has governed Turkey since 2002, and takes control.
This plan, codenamed “Sledgehammer” and hidden among 5,000 pages of army documents, was exposed in January by a small independent newspaper, Taraf. It caused a storm. The army said it was just a “simulation exercise”. How, thundered General Ilker Basbug, the chief of the general staff, could Turkish soldiers, who charge into battle crying “Allah, Allah”, bomb a mosque? It is a question which civilian and military prosecutors are now attempting to answer.
“Sledgehammer” is only the latest in a string of alleged coup plots to have been exposed in recent years. That helps explain why, on February 4th, Turkey’s government scrapped the controversial security and public order (“Emasya”) protocol, which lets the army choose to take charge in the provinces when law and order breaks down. Critics argued that Emasya’s real purpose was to provide the legal framework for a future coup.
The army’s image has been badly tarnished and its role is now being questioned. Is its influence fading irreversibly as Turkey becomes a fully fledged Western democracy? Or is this just the latest twist in the long battle between the elite, made up of generals and an old guard used to monopolising wealth and power, against a rising class of overtly pious Anatolians, symbolised by the AK government?
The answers matter, and not just to the Turks. Turkey is a strategic pivot between Europe and the Middle East. It has a large and growing population of 72m people. It is poised to become a main transit route for oil and gas from the east. It has NATO’s second-largest army, after America’s. And it is a rare example of a secular democracy in a mainly Muslim country, closely watched by other democracies, such as Pakistan and Indonesia, where the army is strong.
Herein lies the conundrum. The Turkish army has long been seen as the guarantor of the secular republic founded 86 years ago by Kemal Ataturk. For all its recent troubles, it remains the country’s most trusted and popular institution (although its ratings are slipping to unprecedented lows). Yet the generals’ persistent meddling in politics and the red lines they seem to draw around some of the thorniest subjects—such as Cyprus or the Kurds—are among the biggest obstacles to Turkey becoming a full democracy. Turkey’s constitution was drafted by the army 30 years ago; it urgently needs a rewrite. And the issues on which the army is most recalcitrant are precisely those that most bedevil Turkey’s chances of joining the European Union.
A parallel state
The army has staged three coups since 1960, when it hanged the country’s first freely elected prime minister, Adnan Menderes, established the National Security Council and set up its own courts. “They created a parallel state,” explains Umit Kardas, a former military prosecutor. The generals cemented their power after the 1980 coup by pushing through an authoritarian constitution that remains in force.
In 1997 the generals toppled the country’s first Islamist-led government, on the dubious ground that it was seeking to introduce sharia law. This “post-modern coup” came after a sustained campaign orchestrated by the generals and their friends in the media and business. In 2007 they threatened to intervene again, this time through a web posting on the defence staff’s website objecting to Abdullah Gul, then Turkey’s foreign minister, becoming the country’s president. They were unhappy that Mr Gul’s wife chose to wear a headscarf, which is banned in state institutions as a symbol of Islamic fundamentalism.
This “e-coup” proved a huge miscalculation. Recep Tayyip Erdogan, the prime minister, called a snap election, AK won a second term with a greater share of the vote (47%), and Mr Gul duly became president. “The army tried to dictate its will and the people said no—and what’s happened since shows that the army is losing its power,” notes an EU diplomat in Ankara.
Undeterred, in 2008 the generals tacitly backed the country’s chief prosecutor, Abdurrahman Yalcinkaya, when he tried to persuade the constitutional court to ban the AK party on the flimsy charge that it was seeking to reverse secular rule. The constitutional court ruled against the ban, though by a whisker.
Since then, the government has been fighting back. Over the past two years the public has been bombarded with revelations of the army’s alleged skulduggery. Scores of officers, including retired generals, have been interrogated or arrested in connection with the so-called Ergenekon case, named after an alleged shadowy network of rogue security officers, academics, journalists and businessmen. Prosecutors accuse the network of planning to foment chaos through a series of bloody provocations, thus justifying a coup against AK. But the evidence has not always been convincing, and some innocent people have been caught up; many have been detained for months without charge.
The generals insist that Ergenekon is part of a smear campaign led by Fethullah Gulen, a moderate Islamic cleric who heads Turkey’s richest and most influential Islamic brotherhood. This movement, which abhors violence and embraces capitalism, is acknowledged to have kept Turkish Islam tame. But the generals believe Mr Gulen and his followers are steering Turkey towards Islamic rule. One of the army’s alleged coup plots involved the planting of weapons in the homes of Gulenists in an attempt to discredit them.
It is not just coup-mongering that is blighting the army’s image. A recent string of bloody attacks by the separatist Kurdistan Workers’ Party (PKK) has raised questions about the army’s prowess in the field. These grew louder when Taraf published documents purporting to show that the army had advance warning of a PKK attack carried out in 2007 on Daglica, a remote outpost on Turkey’s border with Iraq. The revelations provoked an outcry, and previously taboo questions about Turkey’s military activities are now being asked. Ali Bayramoglu, a liberal academic, notes: “Until recently, losing a son in service of the country was a badge of honour. But for the first time the Turkish people are openly questioning the merits of the war.”
Ergenekon and Daglica have sapped the army’s prestige. But it is EU-oriented reforms that are nibbling at its power. This may explain why the generals, although paying lip service to the goal of joining the EU, are in fact rather ambivalent about it.
Suits v uniforms
The reforms began in earnest in 2002, when AK formed Turkey’s first single-party government in 17 years. In January 2004 the National Security Council, through which the generals used to impose their views, was shrunk to an advisory body. In one of its boldest moves, the AK government passed a constitutional amendment last year paving the way for officers to be tried in civilian courts.
AP

Basbug, the anti-coup leader
The generals may be down, but they are by no means out. The civilian-trials amendment was struck down by the constitutional court in January. To say that the army’s power is declining indicates “a comfortable assumption of linear progress, where democracy and the politicians are gaining ground,” comments William Hale, a British analyst; that is not entirely accurate, he says.
In truth the army is strong whenever the civilian government is weak, or when danger threatens. Many people worry that tensions between Turks and Kurds could escalate into the kind of unrest that might justify a fresh army intervention. And there is another catch. The army’s own internal-service law allows it to intervene in defence of secularism and “the indivisible unity of the state” when these are perceived to be at risk—from Kurdish separatists, for example. Although General Basbug endorsed the scrapping of Emasya, he has made it clear that this last safeguard must remain untouched. EU demands that the generals should be answerable to the defence ministry, rather than the other way round, have yet to be met. “Let them subordinate the army to the ministry of sports if they want,” scoffs Armagan Kuloglu, a retired general. “The army will still do what it needs to do.” Lale Kemal, a military analyst, says that “until the constitution is replaced, civilian control over the army is a pipe-dream.” Mr Erdogan has vowed to replace the constitution, but he is widely suspected of cutting deals with the generals behind the scenes.
Quarrels between Turkey’s soldiers and its civilian rulers are nothing new. In 1908 the “Young Turks” mounted the first successful modern coup when they overthrew the tyrannical Sultan Abdulhamid II. The army was hailed then as a force for modernisation. It also offered a leg-up for the rural masses to climb the social ladder.
But it was not until Ataturk rescued Turkey from dismemberment at the hands of the western Allies after the first world war that the army was put on a pedestal. Millions of Turks believe that, had it not been for Ataturk and the army, there would be no Turkey today. Such feelings are cemented during the 15 months of military service that are mandatory for all Turkish men. The army also owes its popularity to an education system which decrees that “Every Turk is born a soldier”.
For millions of secular Turks the army remains the sole guarantor of their freewheeling lifestyle. The main opposition Republican People’s Party (CHP), founded by Ataturk, should be in the vanguard of pro-EU changes. Yet it has opposed many of them, even though it is EU membership, not the army, that offers the best shield against radical Islam.
With no credible rivals in sight, the AK party may well win a third term in 2012. This could give freer rein to what critics call Mr Erdogan’s tilt towards authoritarianism. His attacks against opposition newspapers and his reluctance to change laws that keep smaller (ie, Kurdish) parties out of parliament have reinforced this image. “One might feel better about the military’s loss of power if Turkey had a balanced political system with the possibility of alternance of government,” says Eric Edelman, a former American ambassador to Turkey.
Unlike the crooked politicians who have long mismanaged the country, “the Turkish army doesn’t represent narrow interests,” argues Mesut Yegen, a sociologist at Ankara’s Middle East Technical University. “It draws its legitimacy from the people. It is truly a national force.” This may explain why Turkey’s generals have always handed power back to civilians after their coups. Yet for all its talk of being of the people, “the army believes that it knows what is best for them,” says Mr Kardas. Cloistered in their barracks, clubs and holiday camps, soldiers are often out of touch. “We lived in a surreal world where officers who wanted to get promoted had to drink wine and dance the waltz,” says Senol Ozbek, a retired lieutenant-colonel.
A very modern general
If Turkey’s army is beginning to lose its addiction to political meddling, it is in part thanks to the efforts of the man at the top. General Basbug, who won a reputation for toughness in the early 1990s during the height of the Kurdish insurgency in south-east Turkey, is as strict a secularist as any. But he is well aware that the army’s perceived aversion to Islam has contributed to its sagging popularity.
The general has a more enlightened understanding of the army’s role than did some of his predecessors. According to Mr Edelman, General Basbug’s experiences as a cadet during the 1960 coup convinced him that there was no place for the army in Turkish politics. His name has never been linked to any alleged coup-plotters. He says he is determined to weed them out. Now some of his soldiers seem to be catching the bug; they are said to be behind many of the alleged coup plots that have been leaked. “Some are out to get their peers, some are Gulenists, but many are idealists who believe the army should keep out of politics,” says Mehmet Baransu, the Taraf journalist who broke the Sledgehammer story.
Such attitudes are spreading throughout Turkey, helped by the forces of globalisation and the internet in a country where half the population is below the age of 29. Every Tuesday night millions of Turks tune in to watch a new mini-series called “Would This Heart Forget You”. Were it not for the romantic plots, the programme might be mistaken for a documentary on the army’s abuses during the 1980 coup. Recent episodes showed torture scenes in the notorious prison at Diyarbakir. “The soldiers would stick truncheons up our anuses, urinate on us and force us to eat dead rats,” says Salih Sezgin, a former inmate. Until recently such a series could not have been aired.
Back in 1909, Ataturk delivered a speech to his fellow Young Turks. “Our colleagues in the army should no longer dabble in politics,” he said. “They should direct all their efforts to strengthening the army instead.” Over 100 years later, the message may at last be getting through.

Subscribe To: costasyennaris.blogspot.com

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΓΚΗ

2010-02-11T07:27:00.000-08:00

Ο Τούρκος Υπουργός Επικρατείας και επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε., Εγκεμέν Μπαγίς, επέκρινε την πρόσφατη έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου για την Τουρκία και ισχυρίστηκε ότι «ορισμένες εισηγήσεις είχαν ως συνέπεια η φετινή έκθεση να χάσει την ουδετερότητά της.» Η Τουρκία – είπε – δεν είναι δυνατό να αποδεχθεί όσα αναφέρει η έκθεση για την Κύπρο. Και πρόσθεσε: «Η Τουρκία δεν έχει ούτε προγραμματίσει, αλλά ούτε και έχει κάποια σκέψη όσον αφορά την απόσυρση στρατιωτών από το νησί» ισχυριζόμενος ότι «οι εκεί στρατιώτες μας επιτελούν ένα σοβαρό καθήκον για την ειρήνη και την ευημερία.» Και κατέληξε: «Βεβαίως, η ενταξιακή μας πορεία προς την Ε.Ε. είναι μια σημαντική διαδικασία. Όμως, δεν είναι τόσο σημαντική, ώστε να θυσιάσουμε την Κύπρο. Το θέμα αυτό αποτελεί εθνική υπόθεση της Τουρκίας».
Λίγες ημέρες νωρίτερα ο κ. Μπαγίς είχε καυχηθεί ότι η Τουρκία κατόρθωσε να ξεκινήσει την διαδικασία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ χωρίς να υποχρεωθεί να αποσύρει ούτε ένα στρατιώτη ή να επιστρέψει έστω και μια χούφτα γης στην Κύπρο.
Η Τουρκία με άλλα λόγια, φτύνει κατάμουτρα στην ΕΕ και το κοινοβούλιο της και κανένας δεν συγκινείται από όλους εκείνους τους Ευρωπαίους, ή μάλλον όλους εκείνους που συνιστούν την Ευρώπη στην οποία μας παραπέμπουν όσοι πολεμούν την εξεύρεση λύση για να αξιοποιήσουμε συμμαχίες και φίλους» για να «αναγκάσουμε» την Τουρκία να αποδεχθεί το κεκτημένο ως πλαίσιο λύσης του Κυπριακού. Ο Μπαγίς τους ξεγυμνώνει και τους αφήνει έκθετους. Όπως έκθετους αφήνει και όσους από το λεγόμενο διεθνή παράγοντα προσποιούνται ότι η Τουρκία παραμένει εφόσον δεν αντιμετωπίζει κόστος, ένας ταραχοποιός.
Αλλαγές συντελούνται βεβαίως στην Τουρκία, αλλά μπορεί το Κυπριακό να παραμείνει σε εκκρεμότητα έως ότου οι αλλαγές αυτές να είναι τέτοιες που να καθιστούν τη λογική και την συνδιαλλαγή πολιτική της Τουρκίας;
Η στάση αυτή των Τούρκων «παίζει» και στην εκλογική αναμέτρηση στα κατεχόμενα, όπου ο καθένας μπορεί να την ερμηνεύσει ως υπέρ η κατά του Έρογλου ή του Ταλάτ. Η στάση εκείνων την Ε/Κ κοινότητα που κυκλοφορούν τον ψίθυρο ότι «ο Χριστόφια υποστηρίζει νίκη του Έρογλου» πώς να ερμηνευθεί άραγε;
Η σκόπιμη βαβυλωνία –όντως- που δημιουργείται στο εσωτερικό μέτωπο ποιον υπέρτατο εθνικό στόχο εξυπηρετεί; Το βέβαιο είναι ότι απουσιάζουν απλώς οι εκρήξεις βομβών και οι επιθέσεις εναντίον αστυνομικών σταθμών για να αποτελούν αναβίωση της περιόδου προ του πραξικοπήματος.
Ο Μπαγίς με την αλαζονεία της δήλωσης του και η αποκάλυψη της υποκρισίας του διεθνούς παράγοντα απλώς υπογραμμίζει για άλλη μια φορά το μάταιο των «επικών αγώνων» που οραματίζονται μερικοί και μας προσγειώνει στην πραγματικότητα: Έχουμε ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ λύσης ως το μόνο τρόπο για να ανακόψουμε τον εποικισμό, για να κλείσουμε την στρόφιγγα του εποικισμού και να περιορίσουμε στο ελάχιστον την επιρροή της Τουρκίας στους Τ/Κ. Τα συστατικά της τουρκικής συνταγής της Αλεξανδρέττας συγκεντρώνονται τάχιστα και ο μόνος τρόπος ανακοπής της εφαρμογής της και στην Κύπρο είναι η λύση που θα θέτει τέρμα στον εποικισμό και θα περιορίζει την τουρκική επιρροή. Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με λύση. Όχι βέβαια οποιαδήποτε λύση, αλλά μια λύση που να συνιστά έντιμο συμβιβασμό και να ενέχει το στοιχείο της βελτιωτικής μετεξέλιξης που επιφέρει μέσα από το χρόνο η ίδια η ζωή και οι ανάγκες της.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
11..2.2010
Subscribe To: costasyennaris.blogspot.com

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

2010-02-05T02:50:00.000-08:00

ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΠΙΟΚΑΤΩ ΜΙΑ ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΖΑΜΑΝ. ΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΕΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΩς ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ.

Davutoğlu calls for ‘Eurasian union’
Given the European Union’s peaceful environment, which is based on a joint economic basin, Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoğlu has called for the establishment of a similar union encompassing the Eurasia region.
“There is a need to embark on a new vision in order to have the Eurasia region regain its historical importance,” Davutoğlu said on Thursday at a meeting organized by the Turkish-Eurasia Business Council of the Foreign Economic Relations Board (DEİK) in Ankara. In addition to Davutoğlu, Foreign Trade Minister Zafer Çağlayan and Energy Minister Taner Yıldız also participated in the meeting, which brought together ambassadors and commercial officers accredited at the embassies of Afghanistan, Azerbaijan, Belarus, Georgia, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Mongolia, Moldova, the Russian Federation, Tajikistan, Turkmenistan, Ukraine and Uzbekistan.
“If peace and welfare do not reign in Eurasia, it is not possible to make peace and welfare reign in the world, either. This region can export peace and welfare to the rest of the world,” Davutoğlu said in a speech delivered at the meeting, which aimed at dealing with new strategies for multilateral and regional cooperation.
In the absence of stability in Eurasia, this region can become the source of war and chaos in the entire world, Davutoğlu warned, urging for the highest level of dialogue among Eurasian countries for the sake of global peace. The minister suggested revitalizing historical, economic and political relations which were maintained at the time thanks to the Silk Road via today’s railroads, highways and air links.
“The western and eastern ends of Eurasia should be reconnected,” Davutoğlu said, while underlining that the region should also serve as a link between energy-supplying countries and energy-receiving countries. “We can become the power engine of the world’s economy.”
Later on Thursday, Davutoğlu and Dussanbay Kasseinov, the secretary-general of the International Organization of Turkic Culture (TÜRKSOY), signed a host country agreement.
TÜRKSOY was founded in Almaty, Kazakhstan, in 1993 upon Turkey’s initiative. TÜRKSOY, which has diplomatic status as an international organization, began its activities within the same year. TÜRKSOY member countries are Azerbaijan, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Turkey, Turkmenistan and Uzbekistan.
The Turkish Republic of Northern Cyprus (KKTC), the Gagauzia Autonomous Region of Moldova and some autonomous republics of the Russian Federation -- the Altai Republic, the Republic of Bashkortostan, the Republic of Khakassia, the Saha (Yakutistan) Federal Republic, the Republic of Tatarstan and the Tuva Republic -- participate in TÜRKSOY’s activities as observers.
The official language of TÜRKSOY is Turkish, and its headquarters is in Ankara. The signing of the host country agreement on Thursday aims at outlining legal privileges and immunities of TÜRKSOY staff during their activities in Turkey. The agreement is expected to facilitate TÜRKSOY’s activities here and lead to concrete contributions to the organization.
05.02.2010

TODAY’S ZAMAN

ΜΠΑΝ ΚΙ ΜΟΥΝ ΚΑΙ «ΨΕΥΤΟΠΡΟΕΔΡΙΚΟ»

2010-02-02T05:28:00.000-08:00

Είναι κάποιες στιγμές που η εικόνα που εκπέμπουν οι πολιτικοί αυτού του τόπου είναι εικόνα γενικής συνέλευσης φοιτητών της δεκαετίας του 60, όταν το αποκορύφωμα του ψυχρού πολέμου έβρισκε έκφραση στις υπερβολές και τα κτυπήματα κάτω από τη ζώνη μεταξύ των διαφόρων παρατάξεων. Αυτό που είχε σημασία δεν ήταν το ίδιο το αντικείμενο, η ουσία ενός ζητήματος, αλλά πώς θα μπορούσε να παρουσιαστεί ώστε να αποφέρει πόντους στην παράταξη.
Είναι ή δεν είναι προεδρικό κατά τους Τ/Κ και ψευτοπροεδρικό κατά τους Ε/Κ το γραφείο του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ; Αυτό προέκυψε από την επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο! Όλα τα άλλα υποσκιάστηκαν από το φοβερό αυτό ερώτημα. Η ουσία θυσιάζεται για άλλη μια φορά για συμβολισμούς άνευ σημασίας σε σχέση με τον διακηρυγμένο στόχο της εξεύρεσης όσο γίνεται πιο σύντομα λύσης στο Κυπριακό.
Αλλά και επί του θέματος, ποια είναι η αλήθεια;
• Το λεγόμενο προεδρικό ή ψευτοπροεδρικό στα κατεχόμενα δεν είναι παρά το γραφείο εργασίας του ηγέτη της Τ/Κ κοινότητας. Και μάλι-στα από το 1963. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Εκεί ο εκάστοτε ηγέτης τα ης κοινότητας -πρώτα ο Κουτσιούκ, στη συνέχεια ο Ντενκτάς και τώρα ο Ταλάτ- εργάζεται, στεγάζονται οι συνεργάτες και δέχεται τους ξένους του, περιλαμβανομένων ξένων διπλωματών και ξένων απεσταλμένων. Ακόμα και μετά την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983.
• Ο συγκεκριμένος χώρος απέκτησε σημασία και συμβολισμό που του απέδωσαν όχι οι Τ/Κ αλλά οι Ε/Κ δημοσιογράφοι και πολιτικοί. Οι οποίοι επιμένουν να το αποκαλούν «προεδρικό» και όχι απλά «το γραφείο του ηγέτη της Τ/Κ κοινότητας».
• Ο Ταλάτ και οι Τ/Κ μπορούν να το αποκαλούν «προεδρικό». Ή σεράι, ή οτιδήποτε άλλο θέλουν. Αν οι Ε/Κ ήταν σταθεροί και το αποκαλούσαν αυτό που είναι, τότε και οι ξένοι θα το έπρατταν και ουδέποτε θα δημιουργείτο πρόβλημα.
Το ερώτημα είναι σε τι στοχεύουν αυτοί που προτιμούν μια αντιπαράθεση για ένα ζήτημα συμβολισμού παρά να κοιτάξουν την ουσίας της επίσκεψης του ΓΓ στην Κύπρο. Και δυστυχώς η ουσία, για άλλη μια φορά, καλύφθηκε κάτω από την εθνική οργή για το ατόπημα και το μέγα αμάρτημα -όχι εκεί-νων που πέφτουν στην παγίδα των Τούρκων και λανθασμένα αποκαλούν το γραφείο του ηγέτη της Τ/Κ κοινότητας «προεδρικό»- του ΓΓ του ΟΗΕ να προσέλθει στο «προεδρικό» στα κατεχόμενα. Και βεβαίως συνάμα το εγκα-λούν γιατί δεν είπε το ένα, δεν είπε το άλλο, δεν έκανε τούτο, δεν έκανε το άλλο, κοκ.
Αυτά που είναι πολύ πιο ανησυχητικά είναι τα εξής δύο:
1. Ο Ταλάτ είναι ίσως η μοναδική περίπτωση Τ/Κ που είχε την ανεπα-νάληπτη ευκαιρία να ανελιχθεί από το επίπεδο ηγέτη μιας μικρής κοινότητας στο επίπεδο του Κύπριου ή Παγκύπριου ηγέτη. Την κλώτσησε άγαρμπα και επικίνδυνα για τον τόπο. Και σαν να μη φτάνει αυτό, ενήργησε ως πονηρός ανατολίτης με την παγίδα που έστησε στα Ηνωμένα Έθνη, προφανώς προβλέποντας σε κέρδη ενόψει εκλογών, χωρίς να φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι παράλληλα –εφόσον αθέτησε τη συμφωνία στην οποία κατέληξε με τον ΟΗΕ για την επίσκεψη του ΓΓ- εξανεμίζει όση αξιοπιστία του απέμεινε. Πως θα τον πιστέψουν όχι οι Ε/Κ- οι Τ/Κ όταν αποδεικνύεται αναξιόπιστος
Είναι όμως και η απαράδεκτη ομιλία του στο γεύμα που παρέθεσε στο ΓΓ με την οποία θύμιζε Ραούφ Ντενκτάς στη μαύρη προπαγάνδα του και στην παραποίηση της αλήθειας προκειμένου να υπηρετήσει τον στόχο του. Προφανώς και τα δύο συμβάντα απευθύνονταν για προεκλογικούς λόγους στους απλούς Τ/Κ. Αλλά, αυτό σημαίνει ότι ο κ. Ταλάτ δεν έμαθε τίποτα από την παγίδευση του σε συνθήματα που τον κατέστησαν ανεπιθύμητο στους Τ/Κ. Και που ανέβασε τα ποσοστά του Έρογλου.
2. Η εμφάνιση του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο, ανάμεσά μας, ήταν τουλάχιστον θλιβερή. Παρουσιάστηκε να είναι σε απόλυτη εξάρτηση από τους συνεργάτες του, οι οποίοι και καθόριζαν πότε θα καθίσει, πότε θα είναι όρθιος, πότε θα μιλήσει, τι θα πει και πως θα το πει. Είναι αμφίβολο αν αντιλαμβανόταν πού τον πήγαιναν –στη νεκρή ζώνη για παράδειγμα- τη σημασία των χώρων – το πέρασμα στη Λήδρας, για παράδειγμα- ή ακόμα τη σημασία των συνθημάτων –αν του τα μετά-φρασε κανείς- που φώναζαν οι διαδηλωτές και στις δύο πλευρές του περάσματος. Ειδικά στην περίπτωση των Τ/Κ όλων των ηλικιών οι οποίοι των υποδέχθηκαν μαζικά με θέρμη και με συνθήματα της εξέγερσης του 2003 κατά του Ντενκτάς και της πολιτικής του, εξέγερση που άνοιξε τον δρόμο στον Ταλάτ και ο οποίος στη συνέχει διέψευσε τις προσδοκίες τους. Είναι αμφίβολο αν ακόμα και οι συνεργάτες του που ζούν στην Κύπρο γνώριζαν τη σημασία των εκδηλώσεων και των συνθημάτων των Τ/Κ και τη σχέση τους με εκείνη του 2003. Άρα, έχασε την ευκαιρία ο ΓΓ να αντιληφθεί μια πραγματικότητα διαφορετική από εκείνη που του παρουσιάζουν οι από το παρασκήνιο γκαουλάιτερς του.
Αποκορύφωμα όμως ήταν η εμφάνιση του ενώπιον των δημοσιογρά-φων όταν ένας εκ των συνεργατών του ανακοίνωσε ότι ο ΓΓ θα προέβαινε σε μια -προκατασκευασμένη- δήλωση και θα διάβαζε την κοινή ανακοίνωση των δύο ηγετών, αλλά δεν θα απαντούσε σε ερωτήσεις. Και οι αφελείς δημοσιογράφοι που είχαν προστρέξει στην πολυδιαφημισμένη διάσκεψη του από κοινού με τους δύο ηγέτες για να ρωτήσουν και να πάρουν απαντήσεις που ενδεχομένως να φώτιζε την εικόνα που διαμορφώνεται, έπρεπε να μείνουν άφωνοι! Ενέργεια που ισοδυναμεί με περιορισμού του τύπου και της πληροφόρησης.
Όλα τα πιο πάνω απλώς καταγράφουν το σημερινό διεθνές περιβάλλον και τον τρόπο που ενεργεί η λεγόμενη διεθνής κοινότητα που εκπροσωπεί ο ΓΓ. Και αυτήν έπρεπε να λάβουν υπόψη οι εθνικώς θιγμένοι που επικαλούνται αρχές, αποφάσεις και αξίες που υποχρεώνουν τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει δίκαιο στην Ε/Κ πλευρά.
Είναι όντως κάποιες στιγμές που διερωτάται κανείς αν στ αλήθεια αυτός ο κόσμος θέλει και επιδιώκει μια αίσια κατάληξη της οδύσσειας του.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
2.2.2010

Subscribe Tο: costasyennaris.blogspot.co

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΑΛΑΤ ΜΕ ΣΧΟΛΙΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ:

I, my wife, the Prime Minister, the Foreign Minister and the leaders of the Political Parties that are represented in the Parliament would like to extend our warmest welcome to H.E. Secretary-General Ban, Madam Ban and the members of the UN delegation
We are indeed honored to welcome H.E. Ban today. His visit clearly demonstrates the continued interest of the international community to bring the Cyprus issue to a mutually acceptable solution and reinforces our commitment to achieve this goal without further delay.
Your Excellency,
Turkish Cypriot people (Only the T/C? The G/C did not suffer as much? Why isn’t there reference to the suffering of both communities?)have long suffered from a conflict that started almost half a century ago. Just three years after the establishment of the 1960 partnership Republic we have been ousted from the government by force by Greek Cypriots (Is this true? Or perhaps they were forced to leave the government and their jobs by TMT? Mr. Talat knows that very well.). These attacks reached their climax in 1974 when a coup d’état was attempted to annex the island with Greece. Our very existence was saved only when Turkey, invoking her rights and obligations under the 1960 Treaty of Guarantee, intervened through the Peace Operation.(This is exactly what Denktash would have said and Talat would criticize him in the past. The truth is that in 1974 there were no attacks on the T/C in the seven days of the coup. The coupists were not interested in them at that time. They were interested in the G/C resistance.)
Turkish Cypriots suffered from what happened from 1963 to 1974. Our goal now is to establish a new partnership state in Cyprus that will ensure that the bitter experiences of the past will not repeat. The structure of this partnership has been well defined in the past and more recently by the 23rd May 2008 Joint Statement between the two Leaders which states that our goal is to establish a bi-zonal bi-communal partnership with political equality between Turkish and Greek Cypriots and that this partnership will have a Federal Government with single international identity as well as a Turkish Cypriot Constituent State and a Greek Cypriot Constituent State of equal status.
Our efforts have since been concentrated on how to build this Federal structure. The full fledged negotiations of the past year and a half had produced significant convergences in some aspects of the problem, yet some other crucial issues remain. Yet the recent two rounds of intensified talks were productive and I hope we agree on their continuation.
Your Excellency,
As you well know, the 2004 UN Comprehensive settlement plan was supported by the whole international community. The UN, the EU and motherlands Turkey and Greece were all in favor of its acceptance. Until attaining unilateral EU membership so was the Greek Cypriot leadership. Turkish Cypriot people by exercising their free democratic will in their own referendum overwhelmingly said “Yes” to this UN plan but the Greek Cypriot resounding “No” prevented the solution. (He makes no reference to the fact that for 30 years it was Mr. Denktash, otherwise known among Turkish journalists as Mr. No, who kept any settlement out of reach.)Today we are still faced with inhumane isolations despite the call for its end by the UN Secretary General, despite the 26 April 2004 decision of the EU Council, despite the resolution of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, decision of the Organization of Islamic Conference and the others. (Despite also of the decisions of the European Court of Human Rights?)This is simply unacceptable. We expect much more from the international community. We cannot be held responsible for the Greek Cypriot “No” while they enjoy all the benefits of international recognition and EU membership. (Does he remember how heavily the G/C paid for Mr. No nos?)
Mr. Secretary General,
Time is working against the settlement. External developments like court cases as well as growing disillusionment among Turkish and Greek Cypriots make the solution more complex and difficult to attain. Therefore we need an urgent solution. I am ready to shoulder my responsibility to achieve this goal and am confident that we will have your continued support in this endeavor. I also would like to take this opportunity to thank your Special Advisor and the whole UN team in Cyprus for their invaluable contributions in this effort.
Your Excellency and Mrs. Ban,
I would once again like to welcome you and raise my glass for your well being and wish that 2010 will be the year of solution.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ

2010-01-26T20:57:00.000-08:00

Ορισμένοι εκφράζουν φόβους ότι με την επίσκεψη του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο υπάρχει κίνδυνος να «κλειδωθούν» οι «υποχωρήσεις της Ε’Κ πλευράς στις συνομιλίες» και να καταστούν τουρκικό κεκτημένο, χωρίς η τουρκική πλευρά να ανταποδώσει με δικές της υποχωρήσεις.

Πέρα από τις δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας με τις οποίες αποκλείονται : 1. οποιαδήποτε ενδιάμεση συμφωνία, 2. Οποιαδήποτε διαμεσολάβηση ή επιδιαιτησία, 3. Αποδοχή του εγγράφου Ταλάτ, υπάρχει και μια άκρως ενδιαφέρουσα δήλωση του εκπροσώπου του Ταλάτ, Χασάν Ερτσακιτσάν. Συγκεκριμένα ό εκπρόσωπος του Ταλάτ με γραπτή δήλωση του στις 26.1.2010 ζητά από την Ελλάδα να πιέσει τον Χριστόφια διότι «η Ε/Κ πλευρά δεν είναι διατεθειμένη να προβεί σε οποιαδήποτε βήματα χωρίς να γνωρίζει την πλήρη εικόνα». Με άλλα λόγια, τίποτε δεν ισχύει αν δεν συμφωνηθούν ΟΛΑ. ‘Αρα, η τουρκική πλευρά παραπονείται διότι ο Χριστόφιας δεν δέχεται ενδιάμεση συμφωνία. Και αυτή είναι η απάντηση στους αντηχούντες.
Η ακριβής αναφορά Ερτσακιτσά είναι η ακόλουθη:

«Saying that the efforts to develop all the issues in the negotiations are being maintained, Erçakıca also said that Turkish Cypriot side aims to reach a comprehensive reconciliation on the chapters of “governance and power sharing, economy and the EU”. Erçakıca added that the Greek Cypriot side does not intend to conclude the above mentioned chapters before seeing the final structure of a probable agreement on the chapters of “territory, property and guarantees and security”. Stating that this is the primary obstacle before the efforts to turn the progress achieved in the negotiations into a concrete and lasting form, Presidential Spokesman Mr. Hasan Erçakıca said that they attach utmost importance to the roles of the Motherlands, Turkey and Greece. He said that, that is the reason they constantly issue the message that the Turkish side acts in complete harmony and as a whole, and added that there are both technical and political consultations going on with Turkey all the time.»

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
27.1.2010

ΤΙ ΔΕΣΜΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ

2010-01-25T10:54:00.000-08:00

Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με το περιεχόμενο της συμφωνίας της 23ης Μαίου, το γεγονός είναι ότι επρόκειτο για μια συμφωνίας για τις παραμέτρους αναζήτησης λύσης στο Κυπριακό η οποία ΔΕΣΜΕΥΕΙ και τις δύο πλευρές. Αυτό δεσμεύει την Τουρκική πλευρά έναντι της Ε/Κ πλευράς και έναντι της διεθνούς κοινότητας και όχι οποιοδήποτε άλλο δικό της έγγραφο κυκλοφορεί.

Όσο και να το ήθελε η Τουρκική πλευρά, το έγγραφο δεν αλλοιώνει τη συμφωνία της 23ης Μαίου. Η θέση, κατά συνέπεια ότι το έγγραφο αυτό "κονιορτοποιεί τη βάση των συνομιλιών", ισοδυναμεί με αποδέσμευση της τουρκικής πλευράς από τα συμφωνηθέντα της 23ης Μαίου. Και αν υποθέσουμε ότι όντως η τουρκική πλευρά θέλει να αποδεσμευτεί απο εκείνη τη συμφωνία, τότε η θέση που θέλει ουσιαστικά διακοπή των συνομιλιών με αφορμή το τουρκικό έγγραφο, ανοίγει το δρόμο στην τουρκική πλευρά να το επιτύχει και με τη συγκατάθεση της Ε/Κ πλευράς. Είναι δυνατόν να εκφράζονται σοβαρά τέτοιες απόψεις και να μη διανοείται κανείς ότι ενδεχομένως το τουρκικό έγγραφο να παρουσιάστηκε για να ωθήσει την Ε/Κ πλευρά να αποχωρήσει από την διαδικασία και έτσι να αποδεσμευτεί και η τουρκική πλευρά πολιτικά ανέξοδα;

Το τουρκικό έγγραφο έτυχε οξύτατης κριτικής από έγκυρους Τούρκους δημοσιογράφους και ΜΜΕ. Όπως για παράδειγμα το NTV, τον Μετί Μουνίρ, τον Hugh Pope του International Crisis Group, και οπωσδήποτε από μεγάλο μέρος της Τ/Κ αριστεράς. Συνεκτιμούνται άραγε αυτά τα στοιχεία από όσους βιάζονται να προβαίνουν σε δηλώσεις; Ή ακριβέστερα, τα γνωρίζουν αυτά πριν προβούν σε δηλώσεις; Είναι απορίας άξιον.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
25.1.2010

G/C-TURKEY DIALOGUE?

2010-01-20T19:42:00.000-08:00

FOR THE ATTENTION OF ALL FOREIGN DIPLOMATS INVOLVED WITH THE CYPPRUS ISSUE: THIS IS THE FIRST TIME EVER THAT A SUGGESTION FOR A DIERCT G/C-TURKEY DIALOGUE IS PUT FORWARD BY A TURKISH COMENTATOR. IT IS WORTH LISTENING TO HIM. THIS ARTICLE APPEARED ON THE INTERNATIONAL CRISIS GROUP WEBPAGE.

The EU-Turkey-Cyprus Triangle: "Time for Turkey and Greek Cypriots to Start Talking"

Didem Akyel

18 January 2010

In Cyprus, leaving things until the last minute, then scrambling to try to get them done as a deadline approaches, is as popular as it is in other Mediterranean cultures. It has cursed several past rounds of talks on reunifying the one million people on the island, divided politically since 1963 and militarily since 1974. With the latest process stalling, the time has come for a radical move that brings Greek Cypriots and Turkey fully into the negotiations.

After holding over 60 tête-à-tête meetings during 16 months, the leaders of the 80 per cent majority Greek Cypriot and 20 per cent minority Turkish Cypriot communities have now launched a new and “intensified” phase of reunification talks. A first three-day session starting on 11 January focused only on governance, with two other negotiating areas – economy and EU affairs – waiting to be discussed in the second round scheduled for 25 January. Time allowing, deliberations on property issue may also take place. But even the successful completion of these talks would still leave unresolved the three remaining thorny issues of territory, security and guarantees and citizenship. The UN has already announced that the leaders will take a break at the end of the month so that Turkish Cypriot leader Talat can start campaigning for re-election in April.

Hopes for achieving a quick convergence on governance were set back when a package of proposals given by Turkish Cypriot leader Mehmet Ali Talat to his Greek Cypriot counterpart Demetris Christofias on 7 January was rejected as “unacceptable” three days later in a meeting of Christofias with all Greek Cypriot party leaders. On 12 January, Christofias brought his own package to the table, but his proposals restated his government’s previous positions and did not respond directly to the Turkish Cypriot ones.

The Turkish Cypriots’ ten-item package included broad rights to be given to constituent states in external relations (e.g. signing treaties with third parties), although it also allowed a future president or vice-president to take such agreements to a Constitutional Court before they entered into force. At the same time, the package underlined the single sovereignty principle, while maintaining the “equal status” of the constituent states and the “distinct identity and integrity of both communities” whose relationship is based on “political equality” where one does not claim authority over the other.

One hard-to-implement demand was to grant the same rights – including the four freedoms of movement of goods, capital, services and persons – to Turkish and Greek citizens on the island until Turkey joins the EU. The package also asked for two separately-managed flight information regions (FIRs), local police for each constituent state in addition to a federal force, and legal recognition for past acts of the legislative, executive or judicial authorities in the north prior to the agreement.

In previous rounds of negotiations, the Greek Cypriot side had already made the key concession of a rotating presidency and vice presidency, with four years as president for the Greek Cypriot leader against two years for the Turkish Cypriot. The Turkish Cypriot proposals demanded a three-to-two-year ratio. The Turkish Cypriot side demanded that there be a 12-member Cabinet with a seven-to-five ratio, instead of the Greek Cypriot proposal of a nine-member cabinet with a six-to-three ratio. The package wanted to grant veto rights to the president and vice president.

The proposals demanded enhanced representation for Turkish Cypriots in the legislative and administrative institutions of the new state. Passing laws would need qualified voting that effectively include the possibility of one community vetoing proceedings by walking out, and Turkish Cypriots would be over-represented in relation to their population in certain governmental institutions. At the same time, a key Turkish Cypriot concession was to accept Greek Cypriot demands for simultaneous cross-voting in presidential elections and an eventual 20 per cent weighted vote granted to Greek Cypriots when voting for Turkish Cypriot candidates.
In addition to the contents of the package – very unrealistic in some parts, but in others clearly the product of hard-fought compromises between Turkish doves and hawks – the way it was presented clouded its chances. Even though it is prefaced with a statement that “insofar as the internal balance of the proposal is observed, the Turkish Cypriot side is ready to consider any constructive suggestion that may come from the Greek Cypriot side,” presentations in Turkish media smacked of a “take-it-or-leave-it” attitude. For sure, Turkey and the Turkish Cypriot side could help the process by toning down anything that can sound like a demand for a confederal arrangement, which fuels Greek Cypriot fears that Turkey is trying to legitimise the current de facto state in the north.

Despite the Greek Cypriot parties’ dismissal of the Turkish Cypriot proposals, Christofias has gone on with the talks, apparently understanding that the Greek Cypriot side risks seeming the less constructive side in the eyes of the international community. Having rejected the last U.N. plan for a settlement in 2004 – a plan strongly backed by the EU and the U.S. – the Greek Cypriots cannot once again risk another public relations failure.
And the Greek Cypriots seem to have realized that time is running out to reach a deal. The Turkish Cypriot side had been asking for months to speed up the negotiations, yet Christofias only agreed to intensified talks now, when the April elections amongst Turkish Cypriots are already looming ominously over the process.
There is still time to get out of this impasse. The Turks and Greek Cypriots must establish broader channels of communication through which misinformation can be corrected and prejudices on both sides overcome to secure the confidence needed for a comprehensive federal deal.
As the larger party (not to mention the one maintaining a garrison on north Cyprus of at least 21,000 soldiers, or, according to the Greek Cypriots, 43,000 soldiers), it would make sense for Turkey to take the lead in reaching out broadly to Greek Cypriots and generating a minimum of trust. The Greek Cypriots should not to miss that chance if the invitation comes. They must find a way to start talking directly to Turkey. Turkey has already offered direct talks with Greek Cypriots, on the condition that the Turkish Cypriot leader and the Greek government are in also involved in a balanced way. This could even be in the form of Christofias and Talat visiting Ankara, and then Athens, in turn. The Greek Cypriots have rejected this format for a meeting, although there is nothing intrinsically wrong with it. Greece and the Greek Cypriots may not want Athens to be involved, but historically, it has always been linked to the problem and can be part of the solution. Even today, there are probably as many Greek flags in the Republic of Cyprus as there are Turkish flags flying next to the Turkish Cypriot flag, and Christofias is heading to Athens next week for special consultations on Cyprus with Greek Prime Minister Andreas Papandreou.

The Greek Cypriot argument that this will pave the way to partition by somehow promoting the status of the Turkish Cypriot leader is not a strong argument, and certainly misses the point of what is at stake. If this round of talks fails, that will be the surest route to partition, resulting in great losses for Cypriots and all others affected by the dispute.

The mutual lack of understanding between Greek Cypriots and the Turks of Turkey was amply voiced by Greek Cypriot coalition-partner DIKO’s deputy head Andreas Angelides when he said last week, “Turkey has no reason to give us anything”. Greek Cypriots seem blind to the fact that Turkey feels the same about them, since Greek Cypriots appear to be sitting pretty in the EU, from where they block nearly half of Turkey’s EU membership negotiating chapters.

People should not fool themselves: further postponements of a settlement will have dire consequences for all sides. A breakthrough that brings the Turkish government and the Republic of Cyprus into the same room is now urgent. After so many decades of delays to a solution on the bicommunal, bizonal basis first set out in 1977, the problem is that if indeed there is to be yet another postponement, the basis for any such reunification will have been completely whittled away.
Didem Akyel is a Research Assistant with Crisis Group's Turkey/Cyprus Project.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

2010-01-14T20:09:00.000-08:00

O Metin Münir είναι Τ/Κ που ζεί και εργάζεται ως δημοσιογράφος στην Τουρκία για πολλά χρόνια. Θεωρείται ένας από τις πλέον επιφανείς δημοσιογράφους στην Τουρκία ο οποίος συνεργάστηκε κατά καιρούς με όλα τα μεγάλα συγκροτήματα ΜΜΕ εντός και εκτός Τουρκίας. Για χρόνια επίσης συνεργάζεται με έγκυρα έντυπα του εξωτερικού, όπως η Guardian και η Financial Times.
Το ελεύθερο και δημοκρατικό πνεύμα που κυριαρχεί στα άρθρα του εξόργιζε κατά καιρούς το τουρκικό κατεστημένο που τον κυνήγησε ουκ ολίγες φορές. Στο Κυπριακό οι απόψεις ήταν πάντα ειλικρινείς, καθαρές και εποικοδομητικές, γεγονός που του κέρδισε το μίσος του κατεστημένου στην Τ/Κ κοινότητα. Ο Μετίν Μουνίρ σχολίασε στις 13 Ιανουαρίου τις θέσεις που περιέλαβε η τουρκική πλευρά στο περιβόητο έγγραφο που διαβίβασε μέσω των Ηνωμένων Εθνών στην Ε/Κ πλευρά, σε άρθρο του στη Milliyet με τίτλο «Κύπρος: Τώρα τι θα γίνει;». Το αναρτώ γιατί θεωρώ ότι πρέπει να διαβαστεί καθώς δίνει την άλλη τουρκική άποψη:

«Όταν διάβασα τη δέσμη εισηγήσεων του Προέδρου Ταλάτ, την οποία υπέβαλε στον Ε/κ ηγέτη Χριστόφια και αυτός την απέρριψε, τότε αντιλήφθηκα ότι με τα μυαλά αυτά δεν πρόκειται να λυθεί η κυπριακή υπόθεση.

Συγνώμη, θα έπρεπε να πω ότι το αντιλήφθηκα για μια ακόμη φορά. Άλλωστε, ήδη γνώριζα ότι το κυπριακό πρόβλημα δεν επρόκειτο να λυθεί. Πλέον είμαι βέβαιος. Ο Χριστόφιας όταν έλαβε τη δέσμη, κάλεσε αμέσως τους αρχηγούς των κομμάτων, τα οποία εκπροσωπούνται στη Βουλή των Αντιπροσώπων, και τους μοίρασε τις εισηγήσεις αυτές. Ακολούθως, ανέφερε ότι η δέσμη αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για συζήτηση. Δεν είναι διόλου δύσκολο να αντιληφθεί κανείς, μάλιστα και να του δώσει και δίκιο, τη συμπεριφορά του αυτή.

«Καταρχάς, οι εισηγήσεις δεν προβλέπουν τη σύσταση μιας ομοσπονδίας, αλλά τη σύσταση μιας συνομοσπονδίας, η οποία άλλωστε δεν βρίσκεται καν στο προσκήνιο. Η ομοσπονδία αποτελείται από ένα κυρίαρχο κράτος, το οποίο περιλαμβάνει μέσα στη δομή του κρατίδια, τα οποία διοικούν μερικώς τον εαυτό τους. Απεναντίας, η συνομοσπονδία αποτελείται από ένα κράτος που περιλαμβάνει δύο ή περισσότερα κυρίαρχα κράτη.

Δεν το είπαμε, όμως ευθαρσώς το κάναμε γνωστό, ότι μέσα στην καρδιά μας ο λέων που κοιμάται ακούει στο όνομα συνομοσπονδία. Ιδού δύο αποδεικτικά στοιχεία: α) Η τουρκική διοίκηση θα μπορεί να υπογράφει συμφωνίες με ξένα κράτη και β) η ΤΔΒΚ θα έχει κυριαρχικά δικαιώματα πάνω στον εναέριο χώρο των εδαφών της.

«Ένα άλλο βασικό σημείο είναι το αίτημά μας για εκπροσώπηση στη διοίκηση, κάτι το οποίο δεν συνάδει με την πληθυσμιακή μας οντότητα. Ενώ οι Τούρκοι εκπροσωπούν το 25% του πληθυσμού της νήσου, εμείς ζητήσαμε το 40% των θώκων της κυβέρνησης [7 Ε/κ και 5 Τούρκοι υπουργοί].

«Ως συμπλήρωμα αυτού ζητούμε η τουρκική κοινότητα να έχει και το δικαίωμα βέτο σε όλα τα νομοθετήματα και στις αποφάσεις της κυβέρνησης. Σε σημαντικούς φορείς, όπως το Συμβούλιο Ανταγωνισμού, θα υπάρχουν 4 Ε/κ και 3 Τούρκοι εκπρόσωποι.

«Αυτό, το οποίο είναι σημαντικότερο και από την εισήγηση: Κατά μια έννοια, εκείνο το οποίο είναι σημαντικότερο και από τις εισηγήσεις, είναι η νοοτροπία η οποία τους έχει δώσει την έμπνευση αυτή. Αυτοί, οι οποίοι ετοίμασαν τις εισηγήσεις αυτές, δεν εμπιστεύονται ούτε κατά κεραία τους Ε/κ. Παράλληλα, δεν έχουν ούτε την παραμικρή ελπίδα ότι οποιαδήποτε συμφωνία μπορεί να προχωρήσει.

«Πιστεύουν ότι ο νέος συνεταιρισμός δεν πρόκειται να προχωρήσει, όπως άλλωστε έγινε και με τη Δημοκρατία που είχε συσταθεί το 1960 και μέσα σε τρία χρόνια κατέρρευσε. Για το λόγο αυτό, καταβάλλουν προσπάθειες όσο είναι δυνατόν να «δέσουν» περισσότερο γερά την τουρκική κοινότητα και να περιλάβουν μέσα στο συμφωνητικό πάρα πολλά πράγματα.

«Αυτοί, οι οποίοι ετοίμασαν τις εισηγήσεις αυτές, δεν έχουν διόλου αυτοπεποίθηση. Βλέπουν με σίγουρο μάτι ότι οι Τούρκοι θα αποτελέσουν δόλωμα στους Ε/κ. Έτσι, καταβάλλουν προσπάθειες ώστε να το παρεμποδίσουν με τη σύσταση ενός μηχανισμού, ο οποίος θα είναι αδύνατο να λειτουργήσει κατά το στάδιο της εφαρμογής. Τότε, όμως, θα πρέπει να υποβάλουμε το εξής ερώτημα: Αφού, λοιπόν, δεν έχεις καμμία εμπιστοσύνη απέναντι στους ανθρώπους αυτούς, τότε γιατί ζητάς να βρεις τον μπελά σου; Γιατί καταβάλλεις προσπάθειες προκειμένου να ιδρύσεις έναν συνεταιρισμό μαζί τους;

Οι εισηγήσεις αυτές έφεραν στο προσκήνιο και κάτι άλλο: Τούρκοι και Ε/κ μακράν απέχουν από έναν συνεταιρισμό. Πριν από αυτό, υπάρχουν άλλα πράγματα, τα οποία πρέπει να γίνουν. Να συγχωρέσουν αλλήλους και να συμφιλιωθούν. Να θάψουν τα όπλα και να ξεχάσουν το παρελθόν. Στους αγρούς του μίσους να σπείρουν αγάπη και κατανόηση. Όμως, αυτό είναι εφικτό;

«Η Κύπρος, αν και στην πραγματικότητα είναι μέλος της Ε.Ε., εντούτοις γεωγραφικά ανήκει στην ασιατική ήπειρο. Είναι ένα κομμάτι της Μέσης Ανατολής. Στην περιοχή αυτή κυριαρχούν το μίσος, το αίμα και η ανοησία. Τώρα, τι πρόκειται να γίνει;

«Ταλάτ και Χριστόφιας θα συνεχίσουν να προχωρούν χέρι - χέρι και μοιράζοντας χαμόγελα, διότι ουδείς θέλει να είναι αυτός, ο οποίος θα διακόψει τις συνομιλίες. Όμως, όλοι πλέον γνωρίζουν ότι πίσω από την τελετουργική πομπή, την οποία ακολουθούν, δεν είναι ένας νυφικός γάμος, αλλά μια νεκροφόρα.»

Subscribe To: costasyennaris.blogspot.com

ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΕΛΙΓΜΟΙ ΚΑΙ Ε/Κ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΦΕΛΕΙΑ

2010-01-09T22:34:00.001-08:00

Υπάρχει ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί από όλους: Γιατί η τουρκι-κή πλευρά επέλεξε να καταθέσει προτάσεις –«ιδέες», προτιμά να τις αποκα-λεί- αυτή τη χρονική περίοδο –πριν από την έναρξη των εντατικών και όχι όταν οι δύο ηγέτες διαπραγματεύονταν ακριβώς το θέμα της διακυβέρνησης και του διαμερισμού εξουσίας. Η απάντηση είναι απλή, οφθαλμοφανής και έχει να κάνει με το σχέδιο Β της τουρκικής πλευράς το οποίο κυριάρχησε στα τουρκικά ΜΜΕ λίγο πριν την κατάθεση των προτάσεων.
Η στάση της τουρκικής πλευράς –και κυρίως η επιρροή της Τουρκίας στη διαμόρφωση της διαπραγματευτικής τακτικής του Ταλάτ- αποσκοπούσε στη δημιουργία συνθηκών που θα της επέτρεπαν να; Προχωρήσει στο σχέδιο Β. Τι περίπου προβλέπει το σχέδιο Β το περιγράψαμε από αυτήν εδώ τη θέση. Είναι προφανές ότι ο νεοφανής μάγος της τουρκικής διπλωματίας εκτιμά ότι έφθασε η ώρα για να προχωρήσει στο σχέδιο Β. Προφανώς εκτιμά επίσης ότι στο τέλος των εντατικών η κάθε πλευρά θα κριθεί από τη στάση και τη συμπεριφορά της στη διάρκεια της διαπραγματευτικής διαδικασίας. Πα-ράλληλα, οι προτάσεις ή ιδέες της τουρκικής πλευράς αποτελούν δώρο στον Ταλάτ ενόψει εκλογών. Μπορεί τώρα να αντιμετωπίσει τον Ντερβίς Έρογλου στην εκλογική παλαίστρα λέγοντας ότι είναι αυτός που κατέθεσε προτάσεις για την κατοχύρωση συμφερόντων της Τουρκίας στην Κύπρο. Και συνεπώς μπορεί να αντιμετωπίσει την κριτική του Έρογλου για δήθεν παραχωρήσεις.
Αυτό ωστόσο που προκαλεί αίσθηση είναι η πολιτική αφέλεια όσων έσπευ-σαν να αποφανθούν ότι «καταρρέει η στρατηγική Χριστόφια» ότι «εκφυλί-στηκαν πλήρως οι συνομιλίες». Υποδεικνύοντας, χωρίς να το λένε, ότι θα πρέπει να διακοπούν οι συνομιλίες. Και φωνασκούντες υπέρ της αναθεώρη-σης της στρατηγικής της Ε/Κ πλευράς. Αλλαγή στρατηγικής σημαίνει, βέ-βαια και αλλαγή στόχου. Τολμούν όμως να πουν ποιο στόχο θέλουν να πε-ριλάβουν στη νέα στρατηγική; Ή άκουσε κανένας οποιονδήποτε από αυτούς να λέει τι είδους στρατηγική προτείνει; Πόση, από την άλλη, πολιτική αφέ-λεια χρειάζεται για να αντιληφθεί κανείς ότι επιδίωξη της τουρκικής πλευ-ράς είναι να ωθήσει την Ε/Κ στην αποχώρηση από τη διαδικασία για να δι-ευκολύνει έτσι την εφαρμογή του τουρκικού σχεδίου Β; Η στάση των υπο-στηρικτών των αναθεωρητών της Ε/Κ στρατηγικής δεν ισοδυναμεί με στήριξη του τουρκικού παιγνιδιού για την ώθηση της Ε/Κ πλευράς στην αποχώρηση από την διαδικασία; Πολύ περισσότερο καθώς η τουρκική πλευρά ανέλαβε ολόκληρη εκστρατεία για να «εξηγήσει» ότι αυτό που κατέθεσε δεν είναι προτάσεις αλλά ιδέες, άρα «διαπραγματεύσιμες» -με προφανή στόχο να παρασύρει την Ε/Κ σε συζήτηση των συνομοσπονδιακών «ιδεών» της.
Η κατάσταση αντιμετωπίζεται με τον ίδιο επικοινωνιακό τρόπο που υποβλή-θηκαν οι «ιδέες». Η Ε/Κ πλευρά καταθέτει προτάσεις ή ιδέες που υποσκιά-ζουν τις τουρκικές και που θέτουν στο τραπέζι ζητήματα που ενισχύουν το ένα κράτος, τη μια διεθνή προσωπικότητα και την μια ιθαγένεια.
Εκείνοι τέλος, που ωρύονται για την τουρκική αξίωση να αναγνωριστούν στους Τούρκους υπηκόους οι τέσσερις βασικές ελευθερίες που ισχύουν για τους Ευρωπαίους πολίτες, αναρωτιέται κανείς που ήταν –ή όντως, πόσο κα-λά παρακολουθούν τις εξελίξεις που αφορούν το Κυπριακό, όταν ο Νταβού-τογλου κατέθετε για πρώτη φορά επίσημα αυτή τη θέση ισχυριζόμενος μά-λιστα ότι συνάδει και με τις αρχές και τις αποφάσεις του ΟΗΕ- που ήταν λοιπόν όλοι αυτοί που ωρύονται σήμερα όταν ο Νταβούτογλου κατέθετε τη θέση αυτή στο Συμβούλιο Σύνδεσης Τουρκίας ΕΕ στις 19, 20 Μαίου, το 2009, στις Βρυξέλλες;

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
10.1.2010
Subscribe To costasyennaris.blogspot.c

ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΦΑΝΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ ΣΤΙΣ ΕΝΤΑΤΙΚΕΣ

2010-01-07T06:17:00.000-08:00

Ενώ πλησιάζει η έναρξη των εντατικών διαπραγματεύσεων οι αντιπολιτευό-μενοι εντός της Κυβέρνηση εξακολουθούν να πυροβολούν τους χειρισμούς και την τακτική του Προέδρου Χριστόφια στις συνομιλίες. Το πρόβλημα δεν είναι ότι επικρίνουν την πολιτική Χριστόφια –κριτική που προσλαμβάνει άλλες διαστάσεις από τη στιγμή που επεκτείνεται σε όλο το φάσμα της δια-κυβέρνησης Χριστόφια- αλλά τα επιχειρήματα που επικαλούνται. Και που προδίδουν είτε πολιτική αφέλεια είτε σκόπιμη περιφρόνηση των πραγματι-κοτήτων που μας περιβάλλουν.
Υποστηρίζουν, για παράδειγμα, ότι διαφωνούν και με τη θεματολογία των εντατικών και ότι η περιστροφή γύρω από τα θέματα που επιλέγηκαν για τις εντατικές «ωραιοποιούν τη διαδικασία» και -προφανώς εννοούν- δημιουρ-γούν παραπλανητική εικόνα προόδου. Και αντιπροτείνουν τη συζήτηση των πιο δύσκολων θεμάτων, όπως της ασφάλειας, των εγγυήσεων, του μηχανι-σμού επίλυσης διαφορών, των εποίκων κλπ. Και θεωρούν ότι στα θέματα αυτά θα διαφανεί η τουρκική αδιαλλαξία και συνεπώς δεν θα επιρριφθεί η ευθύνη στην Ε/Κ πλευρά στην περίπτωση κατάρρευσης της διαδικασίας.
Δεν εξηγούν ωστόσο, ενώπιον ποιών θα διαφανεί η αδιαλλαξία της τουρκι-κής πλευράς; Ενώπιον της διεθνούς κοινότητας μήπως; Έχει μήπως διαφα-νεί οποιαδήποτε διάθεση της διεθνούς κοινότητας να βάλει την Τουρκία στο σκαμνί για την αδιαλλαξία της έως τώρα; Και ας μη βιαστεί κανείς να απα-ντήσει ότι αυτή δεν διαφάνηκε. Διότι αν δεν διαφάνηκε έως τώρα και δεδο-μένου ότι οι τουρκικές θέσεις παραμένουν οι ίδιες, τι είναι εκείνο που θα τις αποκαλύψει με τη συζήτηση άλλων θεμάτων στις εντατικές; Αυτό που εί-ναι βέβαιο είναι ότι όταν προβάλλονται οι αδιάλλακτες θέσεις της τουρκικής πλευράς, αυτές απορρίπτονται και έτσι θα συνέβαινε και τώρα. Τι είναι ό-μως εκείνο που μας εξασφαλίζει ότι όταν απορριφθούν, η διεθνής κοινότητα δεν θα τις κρίνει «λογικές» και δεν θα μας κατακεραυνώσει –όπως έγινε στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν- για την απόρριψη τους;
Δυστυχώς, η διεθνής κοινότητα κινείται με γενικόλογες τοποθετήσεις στις εξελίξεις του Κυπριακού, διότι έτσι βολεύεται, έτσι προστατεύονται τα συμ-φέροντα του. Και αν ακόμα αντιληφθούν τον αρνητικό ρόλο της Τουρκίας –και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι δεν τον αντιλαμβάνονται- δεν φαίνονται να είναι πρόθυμοι να αλλάξουν τη στάση ανοχής και εξευμενισμού που δια-κρίνει την μέχρι σήμερα στάση τους έναντι της Τουρκίας. Υπάρχει μήπως οποιαδήποτε ένδειξη ότι αυτό μπορεί να αλλάξει στο άμεσο μέλλον; Μπορεί κάποιος να τεκμηριώσει μια τέτοια εκτίμηση;
Από την άλλη, πόσοι έχουν προβληματιστεί για το ποιες θα είναι συνέπειες στην περίπτωση που η διεθνής κοινότητα επαναλάβει τη στάση ίσων απο-στάσεων ή ακόμα επιρρίψει την ευθύνη –δίκαια ή μη, δεν έχει σημασία- στην Ε/Κ πλευρά; Πολύ περισσότερο καθώς τώρα γνωρίζουμε και σημαντι-κά στοιχεία του τουρκικού σχεδίου Β.

Subscribe To costasyennaris.blogspot.c

IS THIS THE TURKISH PLAN B?

2010-01-05T23:22:00.000-08:00

The following appeared in the Turkish Daily News. For those who do not know it, Yusuf Kanli is a T/C related to Denktash. He attended the English school and he has been living in Turkey for many years. He is usually well informed and the T/C leaders usually confide in him. What he writes should be read by those who would love to have the negotiating process terminated.

Is it Cyprus plan B?
YUSUF KANLI

Tuesday, January 5, 2010
In this column, over the decades, I have continuously stressed the same things whenever I wrote about the Cyprus problem. These include the issue of downgrading the status of the Greek Cypriot-run Cyprus Republic to the status of the Turkish Cypriot state, and upgrading the Turkish Cypriot state to the level of the Greek Cypriot state as a prerequisite for a settlement on Cyprus. Otherwise, I have stressed that as long as Greek Cypriots are treated as the sole legitimate government of Cyprus and Turkish Cypriots as a minority demanding privileged status from that government, there will never be a power sharing settlement on the island on the basis of political equality between two peoples. If I were a Greek Cypriot, I would never ever vote “yes” to a power sharing deal as long as there was a price to voting “no.”
Over the past decades, current Turkish Cypriot President Mehmet Ali Talat and his socialist Republican Turks’ Party, or CTP, claimed that it was because of the “hard-line” position of former President Rauf Denktaş that a settlement on the island could not be reached.
Now, the same Talat has told reporters that because Greek Cypriots enjoy international recognition and EU membership, as the sole legitimate government of the entire island they lack the motivation to compromise enough to establish a new partnership federation with Turkish Cypriots – a partnership based on political equality. Talat has strong doubts that, unless told by great powers that if the current exercise collapses as a result of them, international recognition of the Turkish Cypriot state might be in the cards, Greek Cypriots will never ever agree to compromise. “They must be told what they might lose if they remain adamant,” he is quoted as saying during a closed-door meeting with some select journalists as part of a veiled start of his reelection campaign.
Has Talat indeed changed? Has he realized that unless the basis of the talks between the two sides is replaced with a real “equality of the two prospective partners” understanding there can be no success? Or, was this just a glimpse of plan B in the making?
Interesting enough, less than half an hour after that closed-door meeting with a group of select media reporters, Talat met with Greek Cypriot leader Dimitris Christofias for the first meeting of 2010. He presented him a set of proposals on “governance and power sharing” to be discussed during next week’s accelerated talks. Among those proposals, there was the much-discussed “cross-voting” for the election of the president and the vice president of the future partnership state. Cross-voting was demanded by the Greek Cypriot side. Talat, though initially against the idea, was supportive of the proposal with some conditions. These include providing Turkey and Turkish nationals the very rights the EU countries and EU nationals would enjoy in Cyprus after a settlement. Prime Minister Derviş Eroğlu was totally against the idea. Ankara partly supported Talat and partly supported Eroğlu.
During Eroğlu’s recent visit to Ankara it was decided that a technical committee composed of population, statistical and other experts from the Turkish Cypriot presidency and the Prime Ministry would examine the possible pros and cons of the proposal before Talat’s upcoming visit to Turkey on Thursday, in which a final decision will be made.
Now, according to some unverified claims on Jan. 1, Foreign Minister Ahmet Davutoğlu phoned Talat and told him to “go ahead” and present the controversial nine-point package on governance and power sharing heading to Christofias.
Talat said: “But, we have not discussed the issue with Eroğlu yet … I do not want to have a public fight with him over the issue.” Davutoğlu phoned Eroğlu and informed him of the decision. He received: “I am still against it, but, if political responsibility rests on Talat and you, ‘go ahead.’” He then phoned Talat for a second time to say, “Eroğlu is still against it, but will go ahead despite his opposition.”
For example, if Christofias has already told Talat that his “cross-voting” proposal cannot be part of a give-and-take process and no conditions can be attached to it [that’s what it says in the minutes this writer read a while ago], what might be the meaning of Talat now saying “yes” to that proposal provided that the Greek Cypriot leader agreed to give Turkish nationals free entry, freedom of circulation all over the island, freedom of settlement and freedom of owning property as if they are EU nationals? Would not that mean provoking Christofias to say “no” to his own proposal?
Then, is Talat aiming to force Christofias out of the talks and tell the world: “You see, Christofias has walked out of the process. They have to pay a price. Now it’s time to recognize the Turkish Cypriot state?”
Is this plan B of Talat and Davutoğlu?

Subscribe To: costasyennaris.blogspot.com

H MAXH ΣTA KATEXOMENA KAI OI E/K

2010-01-05T08:23:00.000-08:00

Μοιραία το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στην Κύπρο προσανατολίζεται στην εκλογική αναμέτρηση στα κατεχόμενα η θα διεξαχθεί ανάμεσα σε δύο τουρκικές σχολές στο Κυπριακό, των υποστηρικτών της λύσης της επανένω-σης σε μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και των υποστηρικτών της «λύσης» της συνομοσπονδίας δύο ανεξαρτήτων κρατών. Είτε θέλουν μερικοί να το παραδεχθούν είτε όχι, σε ένα μεγάλο βαθμό ενδέχεται η αναμέτρηση αυτή να καθορίσει το μέλλον της Κύπρου. Και συνεπώς θα επηρεάσει τη ζωή και των Ε/Κ. Θα πρέπει συνεπώς οι Ε/Κ να ενδιαφέρονται για τα τε-κταινόμενα στα κατεχόμενα.
Οι απόψεις του Ντερβίς Έρογλου αποτελούν τη φυσική εξέλιξη της «φιλοσο-φίας» του Ντενκτάς και του τουρκικού βαθέως κράτους. Οι απόψεις Ταλάτ –όπως έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια- εκφράζουν το κλίμα που έ-φερε στην Τουρκία ο Έρτογαν και οι κυβερνήσεις του κόμματος του ΑΚΡ. Ο Ταλάτ αποτέλεσε την έκφραση των απόψεων των Τ/Κ μαζών μόνο κατά τη φάση που αυτές οι απόψεις εκπαραθύρωσαν τον Ντενκτάς και έφεραν στην κορυφή της Τ/Κ ηγεσίας τον Ταλάτ. Ωστόσο, δυστυχώς ο Ταλάτ άφησε πίσω του την στήριξη στη βάση συγκεκριμένων θέσεων των Τ/Κ και κολακεύτηκε από την στήριξη που του είχε προσφέρει τότε ο Έρτογαν. Ενώ παράλληλα βυθίστηκε στην αλαζονεία από την αποδοχή που του επέδειξε η Ευρώπη και ο διεθνής παράγοντας, νομίζοντας ότι μπορούσε πια να περιφρονήσει τις θέσεις των Τ/Κ και να προσκολληθεί σχεδόν αποκλειστικά στην Άγκυρα. Αμέσως μετά το δημοψήφισμα του 2004 ο Ταλάτ υποκίνησε ολόκληρη εκ-στρατεία δυσφήμισης του ΑΚΕΛ και προσωπικά του Δημήτρη Χριστόφια ανάμεσα στους Τ/Κ, επιρρίπτοντας σε αυτούς την ευθύνη για το «όχι» των Ε/Κ. Και της εκστρατείας εκείνης ηγήθηκε ο Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ, ηγέτης σήμερα του Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, δημιουργώντας ένα σωρό μύθους –κατά τα πρότυπα των μύθων που καλλιεργούσε για δεκαετίες ολόκληρες ο Ντενκτάς- μέσα στους οποίους βυθίστηκαν και πάλι οι Τ/Κ.
Οι Τ/Κ τιμώρησαν τον Ταλάτ για την αλαζονεία του, εκπαραθυρώνοντας τον Σογιέρ από την ψευδοκυβέρνηση. Και επαναφέροντας δυστυχώς τον Έρο-γλου στην εξουσία στην Τ/Κ κοινότητα. Η άσκηση της εξουσίας από τον Έ-ρογλου διατήρησε την επαφή με το τουρκικό βαθύ κράτος, αποτελεί ουσια-στικά ένα ισχυρό οχυρό του βαθέως κράτους σε μια πραγματικότητα που κατεδαφίζεται όσο η Τουρκία προχωρεί στις ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις της για να προσαρμοστεί στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Μέσα στα νέα δεδομένα που δημιουργούνται εντός και περί την Τουρκία, ο Έρτογαν συνεχίζει τα παιγνίδια ισορροπιών ανάμεσα στα διάφορα κέντρα εξουσίας στη χώρα του, εκμεταλλευόμενος κάθε δυνατότητα που του προσφέρεται εντός και εκτός Τουρκίας.
Σήμερα ο Ταλάτ ανακαλύπτει έντρομος ότι η στήριξη της οποίας έτυχε από τον Έρτογαν ήταν ευκαιριακή. Και ότι και ο ίδιος ακόμα μετατρέπεται σε αναλώσιμο πιόνι στο παιγνίδι των τουρκικών ισορροπιών. Και στρέφεται, ως άμυνα, και πάλι προς τους Τ/Κ για να δώσει τη μάχη της υπεράσπισης της εικόνας του ειρηνοποιού που θέλει να καλλιεργήσει. Η προσπάθεια του ω-στόσο να κεφαλαιοποιήσει τα όσα έχουν επιτευχθεί στις συνομιλίες με τον Χριστόφια, φαίνεται να καταλήγει σε αποτυχία καθώς οι Τ/Κ εξακολουθούν να είναι παγιδευμένοι στους μύθους που καλλιέργησε εναντίον του Χριστό-φια το 2004 ο Σογιέρ. Προς μέγιστη αγαλλίαση του Έρογλου και όσων στην Άγκυρα τον στηρίζουν. Και αυτό γιατί οι Τ/Κ δεν φαίνεται να πιστεύουν και πολύ τον Ταλάτ πια. Ο οποίος ευθύνεται αποκλειστικά για την απαξίωση του από μέρους των Τ/Κ.
Όση πικρία και απογοήτευση και να προκάλεσε ο Ταλάτ στους Ε/Κ με τη συμπεριφορά του, η επιλογή παραμένει μια μεταξύ της λύσης και της διά-λυσης. Και μοιραία την επιλογή της λύσης αντιπροσωπεύει ο Ταλάτ, παρά τα προβλήματα που δημιουργεί και ενδεχομένως να συνεχίσει να δημιουρ-γεί η αλαζονεία του Ταλάτ. Πρέπει να αποκλειστεί ο δρόμος στην αντικατά-σταση του από τον Έρογλου. Και ο αποκλεισμός αυτός θα ισοδυναμεί με την κατοχύρωση των αρχών επί των οποίων θα πρέπει να στηρίζεται η λύση. Και αυτές οι αρχές είναι η μόνη ελπίδα σωτηρίας του Ταλάτ.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
5.1.2010

Subscribe To: costasyennaris.blogspot.com

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΥΠΟ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ

2009-12-29T06:36:00.000-08:00

Είναι γεγονός ότι ζούμε στη γη του παραλόγου. Θα δικαιούνται ΕΔΕΚ και ΔΗΚΟ, λέει ο Ευρωβουλευτής της ΕΔΕΚ Μαυρονικόλας να ζητήσουν παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας εφόσον δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις τους σε ότι αφορά τους χειρισμούς του Κυπριακού. Και τούτο γιατί ο Δημήτρης Χριστόφιας είχε εκλεγεί στο αξίωμα του Προέδρου με τις ψήφους των οπαδών των δύο κομμάτων. Κατά τα άλλα, ΔΕΝ επιχειρούν να θέσουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας υπό κηδεμονία!
Ωστόσο, είναι μερικές αλήθειες από τις οποίες κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει. Ούτε καν η ΕΔΕΚ και το ΔΗΚΟ. Για παράδειγμα, δεν είναι γεγονός ότι ΕΔΕΚ και ΔΗΚΟ υποστήριξαν την υποψηφιότητα του Τάσσου Παπαδόπουλου ο οποίος πρόβαλλε θέσεις στο Κυπριακό ίδιες με αυτές που προβάλλουν σήμερα τα δύο αυτά κόμματα; Και δεν είναι αλήθεια ότι ο λαός απέρριψε με τη ψήφο του αυτές τις θέσεις, αποκλείοντας τον Τάσσο Παπαδόπουλος από το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας για δεύτερη θητεία;
Η αλήθεια είναι ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή από την υποστήριξη της υποψηφιότητας Χριστόφια τότε, θα άφηνε έκθετη την ηγεσία τους. Και αυτό ήθελαν να αποφύγουν. Πόσο όμως σεβασμό επιδεικνύουν τα δύο κόμματα στην ετυμηγορία αυτή του λαού στ όνομα του οποίου αξιώνουν να τεθεί υπό την επιτήρηση τους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Η δικαιολογία που επικαλούνται οι θιασώτες της αξίωσης αυτής είναι ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας εξελέγη και με τις δικές τους ψήφους. Αξίζει να ανατρέξουμε στο παρελθόν και να διαπιστώσουμε τι ποσοστό των ψηφοφόρων των δύο κομμάτων όντως ψήφισαν στο δεύτερο γύρο τον Δημήτρη Χριστόφια. Όπως αξίζει να αναλυθεί σε βάθος η στάση τους έναντι του Προέδρου Χριστόφια τους τελευταίους 18 μήνες. Μια στάση «συμπολιτευόμενης αντιπολίτευσης» που μεθόδευε και μεθοδεύει την αφαίρεση ερεισμάτων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας προκειμένου να τον αποδυναμώσει και να τον οδηγήσει στην επιτήρηση.
Η αλήθεια είναι ότι όσο σημειώνεται πρ4όοδος στις συνομιλίες -και όχι λόγω υποχωρήσεων της Ε/Κ πλευράς, όπως ισχυρίονται- τόσο περισσότερο θα αυξάνεται το μένος κατά της διαδικασίας και θα πληθαίνουν οι μεθοδεύσεις κατά των χεειρισμών Χριστόφια. Ήδη οι προθέσεις καταδεικνύονται με την τακτική που ακολουθούν ντις τελεευταίες εβδομάδες στη Βουλή -η ιστορία με το ΡΙΚ και τους προϋπολογισμούς. Άλλο τόσο όμως θα αυξάνονται και οι ευθύνες του Προέδρου Χριστόφια να τους αντιμετωπίσει αποτελεσματικά και αποφασιστικά -η πλέον σημαντική εξέλιξη των τελευταίων μηνών ήταν η δήλωση του Δημ.ήτρη Χριστόφια κατά τηνεπιστροφή του στο Προεδρικό μετά την τελευταία συνάντηση του με τον Ταλάτ. Όπου είπε ευθαρσώς ότι θα προχωρήσει στη λύση. Οφείλει όμως να προστεύσει τη διαδικασία και τις προοπτικές της λύσης. Και άλλο τόσο όσοι υποστηρίζουν την άμεση λύση θα πρέπει να στηρίξουν τις προσπάθειες που καταβάλλονται και να καταπολεμήσουν την παραπληροφόρηση.

Subscribe To: costasyennaris.blogspot.com

Ο ΤΑΛΑΤ ΜΕ ΤΟΝ DAVID FROST

2009-12-29T05:53:00.000-08:00

Δείτε τη συνέντευξη που παραχώρησε στον David Frost ο Τ/Κ ηγέτης Μεημέτ Αλί Ταλατ και η οποία μεταδόθηκε στις 11 Δεκεμβρίου. Προσέξετε την ορολογία που χρησιμοποιεί ο Βρετανός δημοσιογράφος για να παρουσιάσει τον Ταλάτ. Και βεβαίως προσέξετε το περιεχόμενο των δηλώσεων Ταλάτ.

http://www.youtube.com/watch?v=H_4ALIVZw-A

ΠΩΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

2009-12-23T01:57:00.000-08:00

Η συνομιλία –και όχι συνέντευξη- του Οικουμενικού Πατριάρχη με τον δημοσιογράφο του CBS ήταν συγκλονιστική για την ειλικρίνεια της, τη δύναμη του λόγου και της έκφρασης του προσώπου και συγκλόνισε ακόμα και Τούρκους δημοσιογράφους όπως ο γνωστός Αλί Μπιράντ. Όσοι δεν την είδαν, μπορούν να την δουν στην πιο κάτω διεύθυνση:

http://www.facebook.com/l.php?u=http%253A%252F%252Fwww.cbsnews.com%252Fvideo%252Fwatch%252F%253Fid%253D6001717n%2526tag%253Dapi&h=689441f4b5c1b4e945a0c49b79b1e56b&ref=mf

Το σημείωμα του Αλί Μπιράντ στη Χουριέτ και στην Turkish Daily News είναι εξ ίσου συγκλονιστικό και αξιοπρόσεκτο για τα μηνύματα που εκπέμπει το περιεχόμενο του και προς τους Τούρκους και προς όσους έχουν –με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- σχέση μαζί τους. Γι αυτό και επαναλαμβάνουμε το σημείωμα εδώ:

Monday, December 21, 2009
MEHMET ALİ BİRAND
I don’t agree with Foreign Minister Davutoğlu. The patriarch is right. The state, with its ignorance of a Turkish institution for 38 years, has not been able to keep its word and has crucified the patriarch.
No offense, but the culture and custom of crucifying exists in our state. It did not only apply it to the Patriarchate but also to its citizens and institutions, and it continues to do so.
For those who don’t know, Greek Orthodox Patriarch Bartholomew is a leader who is followed by millions of Orthodox people from all over the world and one who holds the international status of a patriarch in the heart of a Muslim country. And we, who are supposed to be proud of this, underestimate it by calling him a patriarch based in Istanbul’s Fener neighborhood.
As if we are asked or allowed to make a decision. Even if we don’t accept his ecumenical presence, Bartholomew is one of the most important religious functionaries living in Istanbul. His international influence is enormous and he can immediately reach any person he wishes to reach. He is a leader for who millions of people get in line to kiss his hand.
This country has lived with conspiracy theories for many years. The Patriarchate has been viewed as an institution that sneaks plans about dividing Turkey so Greece can invade the country anew. (!) When his ecumenical presence is accepted, people thought the Christians would create a Vatican in Turkey. This absurd theory was supported by the state, military and some nationalists.
AKP's promises...
The AKP was the first to object. After Tayyip Erdoğan came to power, relations with the patriarch went back to normal. He often met with the patriarch and promised to work – and actually did work – on a solution for the Halki seminary, which persists since 1971.
Bartholomew’s problem with Turkey, and maybe the sole problem, is not being able to open up the Halki seminary. Because this seminary cannot be reopened, no religious functionary could be placed in Istanbul for 38 years now. The patriarch wastes away with each passing day. Turkey is forced to import external religious functionaries for the 15 to 20 churches in the country. The danger arises of leaving the Patriarchate in the hands of externally educated Orthodox religious functionaries.
Please be informed that the Sen Sinod, which is considered the parliament of the Patriarch, is in danger. It will not be able to gather after a while because the number of religious functionaries who are Turkish citizens is decreasing progressively. To bridge the gap, we import religious functionaries from Greece and engage in deception to naturalize them in Turkey.
Besides, the Halki seminary was closed in 1971 only to link other religious colleges to universities, even though it was not a private college. Other colleges that were closed at that time were linked to universities and continued on their path, but the Halki seminary never reopened. Despite the Treaty of Lausanne and despite it being a minority right, we ignored our own signature. It could have been reopened as a religious occupation school connected to the Ministry of National Education. We did not reopen it.
For years, we waited for a response from Greece. We kept the Halki seminary hostage, trying to force the acceptance of western Thrace muftis being elected by the people.
This is our shame in respect to the patriarch. A great injustice. A great despotism. This is the logic of interchange. And Erdoğan was the one to oppose this. I have witnessed it.
The AKP’s Education Minister Hüseyin Çelik in his innumerous statements said, “Leave it up to me and I’ll reopen it in 24 hours.” He repeated persistently that this is a great injustice done to the patriarch.
This logic won’t lead us anywhere
So why can’t it be reopened? All pious forces resist. And now we hear the same reasons: “There is no mosque in Athens... western Thrace muftis are appointed by the state... why should we in this case please the patriarch?”
The Patriarchate is our own institution. And the patriarch is a Turkish citizen. The Halki seminary will educate Turkish citizens and be wholly under the supervision of the Ministry of Education.
Those in western Thrace are all Greek citizens. And as citizens of Europe, they are in a position to pursue their rights. The patriarch asks, “Is it my fault that there are no mosques in Athens or that muftis are appointed by the Greek state?”
Now that’s where the interchange logic surfaces. The logic is, they pressure me and I’ll pressure them. Whereas the one pressured is one of us, our own citizen, and the Patriarchate belongs to us. Instead of taking good care, we push it around. Bartholomew is a well-respected and cautious person.
He always took great care to get along with the administration, always praising Turkey abroad and acting like a Turkish citizen. He never ever used the immense religious power on hand.
Can we expect them to understand us?
If today he says in daily Habertürk and on the American CBS television, “Enough now. I feel crucified… I have no choice but to take this matter to the European Court of Human Rights,” then we need to pay attention.
The patriarch calls out to Ankara and to the prime minister, who he perceives as his friend. “Please save me,” he says. He wants us to keep our word, which was given years ago. Turkey won’t gain from crucifying the patriarch. On the contrary, we’d be humiliated. But if it did the opposite and reopened the Halki seminary, it would provide Ankara with unbelievable prestige, which doesn’t cost much. And those who criticize Turkey before Europe would shut up. Turkey would claim its minorities, and understand its Christian citizens.
If we don’t understand other religions, how can we expect Europe to understand Islam? I am confused. How come the prime minister cannot keep his word? Cannot overcome pious circles? Cannot show the same amount of courage he showed in the Kurdish and Armenian initiatives? Let’s finally listen to Bartholomew. Otherwise, let’s not get angry if he goes before the European Court of Human Rights.

Subscribe To: costasyennaris.blogspot.com

Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΕΚ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ

2009-12-17T01:22:00.000-08:00

Είναι πλέον προφανές ότι οι περισσότερες από τις δυσκολίες στις συνομιλίες προκύπτουν από την εμμονή της Τουρκίας στην αντίληψη ότι η λύση θα πρέπει πρωτίστως να υπηρετεί τα δικά της εθνικά συμφέροντα και σχεδιασμούς. Εκ των πραγμάτων, παρά τη βούληση του να προωθήσει λύση στο Κυπριακό, ο Ταλάτ δεν έχει άλλη επιλογή, ή μάλλον, η μόνη επιλογή που θα του διασφαλίζει την παραμονή του στο πηδάλιο των Τ/Κ, είναι να ευθυγραμμίζεται με τις υποδείξεις της Άγκυρας. Οι υποδείξεις αυτές δεν προσλαμβάνουν μορφή εντολών, αλλά μια περισσότερο «εκλεπτυσμένη» διάσταση. Οι υποδείξεις παρουσιάζονται ως δήθεν προϊόν διαβουλεύσεων. Πρόκειται βέβαια για ένα επικίνδυνο παιγνίδι που όντως οδηγεί και τον ίδιο τον Ταλάτ σε επικίνδυνους δρόμους, καθώς στη συνέχεια υποχρεώνεται να υποστηρίζει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα τουρκικά και όχι τα τουρκοκυπριακά ή τα κυπριακά συμφέροντα.
Πρόσφατο παράδειγμα οι αναφορές του «μάγου» της τουρκικής διπλωματίας Αχμέντ Νταβούτογλου στο 47η σύνοδο του Συμβουλίου Σύνδεσης Τουρκίας-ΕΕ τον περασμένο Μάιο στις Βρυξέλλες. Εκεί ο κ. Νταβούτογλου αξίωσε την ίση μεταχείριση Ελλάδας και Τουρκίας μετά τη λύση από την ομόσπονδη Κύπρο. Ανεξάρτητα, δηλαδή, από το γεγονός ότι η Ελλάδα και η ομόσπονδη Κύπρος είναι και θα είναι μέλη της ΕΕ, ενώ η Τουρκία όχι.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε τη σχετική αναφορά Νταβούτογλου:
«Σε ευθυγράμμιση με το κεκτημένο των Ηνωμένων Εθνών και με τη φύση του Κυπριακού ζητήματος, στο πλαίσιο λύσης θα πρέπει να διατηρηθεί η ίση μεταχείριση στο νησί της Τουρκίας και της Ελλάδας, περιλαμβανομένων και των τεσσάρων ελευθεριών της ΕΕ (ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, ανθρώπων και κεφαλαίων.)
Αυτό σημαίνει απλά ότι οι εκ Τουρκία Τούρκοι, το τουρκικό κεφάλαιο και τα τουρκικά προϊόντα θα αντιμετωπίζονται ως να είναι ευρωπαϊκά. Θα μπορούν δηλαδή οι Τούρκοι να εγκαθίστανται και να εργάζονται όπου θέλουν στην Κύπρο ανεμπόδιστα, θα μπορούν να επενδύουν όπου θέλουν στο νησί και θα μπορούν να κυκλοφορούν τα τουρκικά προϊόντα ως να είναι ευρωπαϊκά. Όσα δηλαδή θα πετύχει όταν ενταχθεί πλήρως στην ΕΕ. Με άλλα λόγια, θα μπορεί η Τουρκία να πλημμυρίσει την Κύπρο με νόμιμους έποικους, ανοίγοντας έτσι διάπλατα το δρόμο της εφαρμογής της συνταγής της Αλεξανδρέττας.
Το σημαντικό είναι ότι η Τουρκία ΟΥΔΕΠΟΤΕ εξέφρασε υποστήριξη στις παραμέτρους λύσης του Κυπριακού που συμφώνησαν ο Πρόεδρος Χριστόφιας και ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στις 23 Μαΐου 2008. Δεν υπάρχει ούτε μία δήλωση οποιουδήποτε Τούρκου αξιωματούχου που να εκφράζει υποστήριξη στις παραμέτρους λύσης. Εκφράζεται πάντα υποστήριξη στη ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ των συνομιλιών, αλλά ποτέ στις συμφωνημένες παραμέτρους (μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, με μια διεθνή προσωπικότητα, μια υπηκοότητα και με πολιτική ισότητα όπως καταγράφεται στις αποφάσεις του ΟΗΕ). Η κακές προθέσεις της Τουρκίας διαφαίνονται και από την προσπάθεια διαστρέβλωσης του πλαισίου λύσης, εκθέτοντας τον Ταλάτ και ευθυγραμμίζοντας τον σε τελική ανάλυση να ευθυγραμμιστεί με τη γραμμή της Άγκυρας.
Στην ίδια τοποθέτηση με τον πιο επίσημο τρόπο ο Νταβούτογλου έδωσε απτά παραδείγματα της υπονομευτικής τακτικής της Τουρκίας σε ότι αφορά τις συνομιλίες, την ουσία και όχι τη διαδικασία.
• Αξίωσε αποσύνδεση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας από τη στάση της στο Κυπριακό.
• Αξίωσε «ακύρωση του εμπάργκο», με αντάλλαγμα να εφαρμόσει αυτό που ανέλαβε η ίδια η Τουρκία ως υποχρέωση της με το πρωτόκολλο της Άγκυρας –με το άνοιγμα των λιμανιών και των αεροδρομίων της στα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα.
• Σκόπιμα παραπλανεί και διαστρεβλώνει τις παραμέτρους λύσης του Κυπριακού που καθορίζονται μέσα από τις αποφάσεις του ΟΗΕ: «Το Κυπριακό πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο στο πλαίσιο του ΟΗΕ και στη βάση των παραμέτρων που από καιρό καθόρισαν τα Ηνωμένα Έθνη και που είναι η διζωνικότητα, η πολιτική ισότητα των δύο πλευρών και ένας νέος συνεταιρισμός που θα έχει δύο Συνιστώντα Κράτη που θα αυτοκυβερνώνται κυρίαρχα». Δύο χωριστά κράτη, ουσιαστικά.
• Αξιώνει τη διατήρηση της συνθήκης εγγυήσεως.
• Αξιώνει να αγνοηθούν οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και η λύση να μην υπόκειται στην κρίση του ΕΔΑΔ, αλλά να αποτελέσει πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο.
• Αξιώνει επίσης να τερματισθούν οι προσπάθειες της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ενεργειακό τομέα στη ζώνη οικονομικής εκμετάλλευσης της και να αναγνωριστούν «κυρίαρχα τουρκικά δικαιώματα» στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου.
Την ίδια στιγμή που ο Νταβούτογλου πάσκιζε να πείσει για τις «καλές προθέσεις» της Τουρκίας, ο υπουργός για τα ευρωπαϊκά θέματα Εγκεμαν Μπαγίς, αξίωσε στην ίδια σύνοδο την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Πως; Ζητώντας από την ΕΕ να αναγνωρίσει το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου και καλώντας το EUROCONTROL να αναγνωρίσει τις παράνομες αρχές εναέριας κυκλοφορίας του ψευδοκράτους.
Εκ στόματος Νταβούτογλου συνεπώς και βοηθούντος του λαλίστατου Μπαγίς, τεκμηριώνεται η υπονομευτική προσέγγιση των συνομιλιών Χριστόφια-Ταλάτ. Και βεβαίως καθίσταται αντιληπτό γιατί ο Ταλάτ παρουσιάζεται όπως παρουσιάζεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτά θα πρέπει να τεθούν επίσημα και ενώπιον της διεθνούς κοινότητας, με αίτημα να αξιωθεί η απελευθέρωση του Ταλάτ από την εκβιαστική πίεση που του ασκεί η Άγκυρα ώστε να μπορέσει να διαπραγματευθεί ελεύθερα και με γνώμονα το συμφέρον της Κύπρου και των καλώς νοουμένων συμφερόντων των Τ/Κ, παρά εκείνων της Τουρκίας.

Subscribe To costasyennaris.blogspot.com

IS TURKEY MOVING AWAY FROM EUROPE?

2009-12-16T20:29:00.000-08:00

BY Soner Çağaptay

Is Turkey moving closer to the European Union or away from it? For Ankara’s EU accession to move forward, Turkey needs to align with the union not only in its domestic policies, but also in its foreign policy.

Increasingly, however, Turkish foreign policy is pulling away from Europe. This is because “Econo-Islamism,” a doctrine blending business deals with a religio-political view of the world, is in charge in Ankara. This is bad news for Europe.

Since coming to power in 2002, the Justice and Development Party, or AKP, has pursued rapprochement with Russia, Sudan and Iran, and has established intimate ties with Hamas. In Europe, this orientation of Turkish foreign policy had, until recently, been interpreted as neo-Ottomanist, i.e. a “secular” attempt to re-assert itself in the Ottoman realm, to the benefit of the Euro-Atlantic community.

However, this perception has recently started to shift. For example, last April the AKP objected to Danish Prime Minister Anders Fogh Rasmussen’s appointment as NATO’s secretary-general, citing Mr. Rasmussen’s handling of the “cartoon crisis” as offensive to Muslims.

This is shocking, especially because in February, Istanbul’s AKP government ran an anti-Western and anti-Semitic cartoon exhibit in the city’s downtown Taksim metro station. As a former U.S. ambassador to Turkey told me: “The Rasmussen and cartoon incidents are telling: The AKP sees itself as the tribune of the politically-defined and [politically]-charged Muslim world to the West, and not as an emissary of the West to the Muslims.”

The AKP’s Econo-Islamist foreign policy empathizes not with Muslims – that would be quite normal. Rather, the party chooses to align itself with Islamist and anti-Western regimes. This policy attitude surfaces lucidly if one compares the party’s attitude to Israel’s Gaza War with Sudan’s Darfur Campaign.

At the 2008 World Economic Forum in Davos, Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan chided the Israeli president for “knowing well how to kill people.” Erdoğan then returned to Ankara to host the Sudanese vice-president.

The AKP is ticked not when Islamists kill non-Muslims; during the Gaza War, Mr. Erdoğan denied that “Hamas' rockets are causing casualties in Israel.” Nor is the party ticked when Islamists kill Muslims – on Nov. 8, Mr. Erdoğan said: “I know that Sudanese leader al-Bashir is not committing genocide in Darfur because al-Bashir is a Muslim and Muslims do not commit genocide.”

A recent U.N. report said al-Bashir is responsible for killing 300,000 Sudanese citizens while the international court for war crimes has called for his arrest. Yet, the AKP stands for al-Bashir and his crimes against fellow Muslims.

This is because the party supports Islamist regimes that confront the West, siding with such regimes regardless of their nature. This viewpoint is Islamist and inherently anti-European.

Subsequently, Turkey’s ties with its traditional Western allies, including Washington, have suffered. Turkey’s relations with Europe have also deteriorated; initially after 2002, the AKP aggressively pursued EU accession, but since membership talks actually began in 2005, while European objections to Turkey’s EU membership mounted, the party’s energy for the union fizzled away because of a lack of interest by the AKP to fulfill Turkey’s European destiny.

The AKP’s foreign policy favors Islamist and anti-Western regimes. Accordingly, the party has shied away from criticizing Iran’s nuclear ambitions, invited Hamas leaders to Ankara and built close relations with Qatar.

The AKP’s axis with these actors came under the limelight during the 2008 Gaza War. Instead of joining moderate Arab countries, including Egypt and Kuwait to discuss an end to the conflict in January, Mr. Erdoğan’s officials met with leaders of Iran, Sudan and Qatar, upstaging the moderates.

In addition to a religio-political view of Turkey’s neighborhood, trade deals have also shaped the AKP’s foreign policy. Growing Qatari investments in Turkey and trade with Syria are material factors that underpin the party’s foreign policy.

One arm of the AKP’s foreign policy has been to help pro-AKP businessmen get mega energy contracts and business deals in Sudan, Iran and Russia. When the AKP came to power, Russia was Turkey’s eighth-largest trading partner and the West dominated two-thirds of Turkish trade.

By 2008, the West’s share of Turkish trade dropped to 50 percent, while Russia replaced Germany as Turkey's top trading partner. Personal ties between Russian President Vladimir Putin and Mr. Erdoğan have buttressed rapprochement, transforming Turkish-Russian relations that have been marked by confrontation since the 15th century.

As a result, during the 2008 Georgia-Russia war, Turkey sided with Russia when Moscow attacked Georgia.

Econo-Islamism is a far cry from the traditional pro-European orientation of Turkish foreign policy. Under this new foreign policy doctrine, Turkey will opt out of a NATO consensus on Iran, build intimate relations with Russia and disagree with Europe on Sudan. The AKP doctrine does not consider Turkey as being a part of Europe.

* This column originally appeared in The Jerusalem Post, and was reproduced 17.12.2009 in the Turkish daily News - member of the Hurriyet group. Soner Çağaptay is a senior fellow at the Washington Institute for Near East Policy, and author of “Islam, Secularism and Nationalism in Modern Turkey: Who is a Turk?” (Routledge, 2006.)

Subscribe To costasyennaris.blogspot.com

ΟΙ "ΣΩΣΤΕΣ" ΣΥΝΤΑΓΕΣ

2009-12-11T21:26:00.000-08:00

Με την καταψήφιση του προϋπολογισμού του ΡΙΚ τα κόμματα της αντιπολί-τευσης επιχειρούν κατά ένα πρωτοφανή τρόπο να θεσμοθετήσουν την προ-ληπτική λογοκρισία στην Κύπρο. Τα φληναφήματα περί δήθεν πρόθεσης να αποστείλουν μηνύματα στο ΡΙΚ με την στάση τους, κανένα δεν πείθουν και καθιστούν ακόμα πιο διάφανους τους σκοπούς τους. Η παρέμβαση αυτή της Βουλής στην ελευθερία των ΜΜΕ, ημικρατικών ή μη, καταντά ένα επα-νεμφανιζόμενο φαινόμενο. Πριν από μερικά χρόνια πρωτοτύπησε ανά τον κόσμο νομοθετώντας τον ορισμό της είδησης! Και τώρα, από τη μια αφαι-ρούν από το ΡΙΚ τη δυνατότητα να καταβάλει τους μισθούς των εργαζομένων στο Ίδρυμα και από την άλλη δηλώνουν ότι δεν στοχεύουν στους εργαζόμε-νους στο Ίδρυμα. Οι ευπαίδευτοι βουλευτές δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, όπως και να αποκαλέσουν την ενέργεια τους.
Αυτό που εξόργισε τους βουλευτές είναι τα «προκατασκευασμένα προγράμ-ματα» και η μη «σωστές εκπομπές». Οι πεφωτισμένοι βουλευτές δεν μας τί-μησαν με τον ορισμό της «σωστής εκπομπής» και του «προκατασκευασμένου προγράμματος». Δεν επιτρέπεται, λένε, να θέτεις το ερώτημα κατά πόσο ο Κυπριακός λαός θέλει την διχοτόμηση. Μήπως όμως αυτή δεν είναι μια επιλογή; Η απελευθέρωση της πατρίδας μας δεν είναι θέμα επιλογών; Ή με πόλεμο, ή με τη διπλωματία και τις συνομιλίες θα επέλθει ο τερματισμός της κατοχής. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Ο λαός στη σοφία του αποφασίζει. Και αν ο λαός θέλει να απορρίψει τη διχοτόμηση, θα το πράξει. Και τότε θα ενισχύσει και τη θέση όσων τάχθηκαν να οδηγήσουν αυτό το λαό στη δικαίωση. Η επιλογή είναι δική του. Πόσο δική του (του λαού) είναι όμως η επιλογή ηγετών αυτού του τόπου να δηλώνουν σε εκπομπές –και μάλιστα του ΡΙΚ- ότι η μη λύση μπορεί να οδηγήσει στη διχοτόμηση και στην οριστική απώλεια της βορείου Κύπρου; Ορισμένοι πολιτικοί ηγέτες καλά κάνουν να θυμούνται τι κατά καιρούς δηλώνουν. Βεβαίως, κανένας δεν μπορεί να αποσύρεις, στην περίπτωση τους, νομοσχέδιο με το οποίο μπορούν οι ίδιοι να εισπράττουν το μισθό τους, όταν δεν κάνουν τις «σωστές» δηλώσεις.
Η ουσία όμως του ζητήματος είναι αλλού. Η υπερευαισθησία ορισμένων πο-λιτικών έχει και στόχο και πολιτικό κίνητρο. Πρόκειται για την ίδια υπερευ-αισθησία που οδήγησε και στην οργή γιατί επιτέλους η Πολιτεία αποφάσισε να ξεδιαλύνει τη σύγχυση που επικρατεί στην κοινή γνώμη (και που καλλι-εργείται σκόπιμα από μερικούς) για το τι είναι ομοσπονδία, ποιες είναι οι δομές της και πώς λειτουργεί. Είναι η ίδια υπερευαισθησία που αξιώνει ου-σιαστικά την διακοπή των συνομιλιών και που θέτει όρους και προϋποθέ-σεις που καθιστούν την διεξαγωγή τους και πολύ περισσότερο την αίσια κα-τάληξη τους, όνειρο απατηλό. Και έχει να κάνει αυτή η υπερευαισθησία με τις διαφορές στους χειρισμούς του Κυπριακού. Αλλά και με την απαίτηση ορισμένων να θέσουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας υπό επιτήρηση. Τη φι-λοδοξία τους να έχει άλλος εκλεγεί, με άλλο πρόγραμμα και να θέλουν αυ-τοί να καθορίζουν την πολιτική του. Και όλα αυτά εντάσσονται στα πλαίσια της προσπάθειας που καταβάλλεται τελευταία για το «σωστό ναι», για την «σωστή πολιτική» και πολλά άλλα «σωστά», τα οποία υπηρετούν το στόχο της αποδόμησης της προσπάθειας επίλυσης του Κυπριακού προτού είναι αργά. Και στο ίδιο πλαίσιο τοποθετείται η διπλή βεβήλωση του Τάσσου Παπαδό-πουλου, τη μια με την απίστευτα επαίσχυντη πράξη της σύλησης του τάφου και η άλλη με την εξίσου απίστευτη προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί το γε-γονός ως «κράχτης» για υποστήριξη του αγώνα τους κατά της πολιτικής στο Κυπριακό του Προέδρου Χριστόφια.
Αν η υπερευαισθησία στρέφεται αυτή το φορά κατά του ΡΙΚ, είναι ακριβώς για να παρεμποδίσει την δυνατότητα του κράτους να αξιοποιήσει το Ίδρυμα για την (καθυστερημένη, κατά μερικούς) ενημέρωση των πολιτών. Όχι πως το ΡΙΚ δεν κουβαλά τις δικές του αμαρτίες. Αυτές όμως δεν έχουν να κά-νουν με τα όσα οι οργισμένοι υπερευαίσθητοι του καταλογίζουν.
Οι καιροί είναι δύσκολοι, αν δεν το έχουν πάρει χαμπάρι μερικοί. Και χρειάζεται περισσότερη αυτογνωσία, περισσότερη ανοχή, περισσότερος διά-λογος, ουσιαστικός και γόνιμος, περισσότερη διορατικότητα. Ο κόσμος αλ-λάζει και μαζί του αλλάζουν όλα γύρω μας, ακόμα και η Τουρκία και όσα την απασχολούν. Θα πρέπει να αλλάξει συνεπώς και ο δικό μας τρόπος σκέψης και προσέγγισης των πραγμάτων, θα πρέπει να αλλάξει η γλώσσα που χρησιμοποιούμε, να ξεφύγουμε από τη ξύλινη γλώσσα προϊόν παρελ-θόντων καταστάσεων και να προσαρμοστεί στις πρακτικές του 21ου αιώνα για να μπορέσουμε να συμπλεύσουμε με τα δεδομένα της εποχής μας και να οδηγήσουμε τον τόπο στην ειρήνη και στην ηρεμία.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
12.12.2009

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

2009-11-30T22:13:00.000-08:00

Τα γεωστρατηγικά προβλήματα του Αμερικανού Προέδρου Ομπάμα στην περιοχή δεν φαίνεται να έχουν τέλος. Η αδυναμία του να απεμπλακεί από το Ιράκ και το Αφγανιστάν συντηρούν πονοκεφάλους για τους οποίους δεν βρήκε ακόμα αποτελεσματικό παυσίπονο. Τυχόν αποχώρηση του από το Ιράκ, δημιουργείται στην περιοχή ένα κενό που ο ίδιος και ο προκάτοχος του ήθελε πολύ να μην επιτρέψει στο Ιράν να καλύψει –αυτός είναι και ο φόβος που προκαλεί και τις συνεχείς κρίσεις με το Ιράν. Διαπιστώνει όμως τώρα ότι το κενό καλύπτεται μάλλον από την Τουρκία σε μια περίοδο όπου τα προβλήματα Ουάσιγκτον-Άγκυρας αυξάνονται παρά να μειώνονται και παρά την επίσκεψη του στην Τουρκία. Και σε μια περίοδο που η Τουρκία αναπτύσσει το περιβόητο δόγμα Νταβούτογλου για τον διεκδικούμενο τουρ-κικό ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή, γεγονός που προσθέτει και δεν αφαιρεί στους πονοκεφάλους του Αμερικανού Προέδρου.
Την ερχόμενη εβδομάδα ο Τούρκος πρωθυπουργός θα βρίσκεται στην Ουά-σιγκτον και θα έχει συνάντηση με τον Πρόεδρο Ομπάμα. Και με αφορμή αυτή τη συνάντηση, το αμερικανικό περιοδικό Νιούσγουηκ διαπιστώνει ότι «κερδισμένοι είναι οι Τούρκοι» από το αδιέξοδο στο Ιράκ. Γράφει:
«Η Τουρκία, η παλαιά βάση της οθωμανικής ισχύος, έκανε ότι καλύτερο μπο-ρούσε για να μην εμπλακεί στον πόλεμο, απαγορεύοντας ακόμη και την διέ-λευση από τουρκικό έδαφος αμερικανικών δυνάμεων στην εισβολή του 2003. Κι’ όμως, είναι οι Τούρκοι –και όχι οι Ιρανοί όπως ισχυρίζονται ορισμένοι παρατηρητές- που αναδεικνύονται τώρα ως οι πραγματικοί νικητές του πολέμου. Σε οικονομικούς όρους, η Τουρκία συναγωνίζεται το Ιράν ως ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράκ, ενώ οι αμερικανικές εταιρείες βρίσκονται καθηλωμένες στο περιθώριο. Σε όρους περιφερειακής επιρροής, η Τουρκία δεν έχει αντίπαλο.»
Όπως γράφει το περιοδικό, οι Αμερικανοί πολιτικοί σχεδιαστές ανησυχούν ακόμα για τις διαφορές της Τουρκίας με το Ισραήλ, για την ισλαμική στρο-φή της Τουρκίας, για τις σχέσεις που αναπτύσσει με το Ιράν και άλλες ισ-λαμικές χώρες. Από την άλλη, οι ανησυχίες της Ουάσιγκτον –και των Βρυ-ξελλών- αυξάνονται από το αναμφισβήτητο γεγονός ότι με διπλωματική δραστηριότητα του Ντεβούτογλου, η θεωρία του για μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες της Τουρκίας, υλοποιείται (Συρία, Αρμενία, ανοίγματα στην Ελλάδα κλπ) με αποτέλεσμα να αποκτά αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα ο διαμεσολαβητικός ρόλος που διεκδικεί στην περιοχή –στις σχέσεις Χα-μας-Φατάχ, στο Παλαιστινιακό, κλπ.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αποτελεί στρατηγικό στόχο ορισμένων στην Ευρώπη –του Λονδίνου, για παράδειγμα- ο «εξευμενισμός» της Τουρ-κίας και η ανώδυνη ένταξη της στην ΕΕ. Και αυτό αποτελεί και την εξήγηση της στάσης της ΕΕ στο θέμα των υποχρεώσεων της Τουρκίας έναντι της Κύ-πρου στο πλαίσιο της ενταξιακής της πορείας. Αλλά αποτελεί και ένα ερώ-τημα για όσους υποδεικνύουν στην Ευρώπη τι θα πρέπει να πράξει. Και αν δεν το πράξει; Να καταφύγει η Κύπρος στο βέτο, λένε, αγνοώντας και ισορ-ροπίες και γεωστρατηγικά συμφέροντα και ισοζύγια. Χωρίς, προφανώς, να γνοιάζονται για τις συνέπειες μιας πολύ πιθανής αποτυχίας.
Όλα τα πιο πάνω αγγίζουν και το Κυπριακό, καθώς ο Έρτογαν θα θέσει το θέμα στον Ομπάμα και τη συνάντηση τους στην Ουάσιγκτον, ενώ ο Νταβού-τογλου κατευθύνεται στις επόμενες ημέρες στην Αθήνα, όχι με άδεια χέρια. Αποκαλυπτικό είναι ο σημείωμα του Γιουσούφ Κανλί στην Turkish Daily News:

Crucial months for Cyprus

Monday, November 30, 2009
The Cyprus peacemaking process may take a dramatic turn this month. The period from now until mid-February will be decisive in seeing whether the U.N.-sponsored direct talks between Turkish Cypriot President Mehmet Ali Talat and his Greek Cypriot counterpart Dimitris Christofias can lead to a resolution on the eastern Mediterranean island.
Talat, accompanied by Foreign Minister Hüseyin Özgürgün, arrived in Ankara on Monday for a one-day working visit. He is scheduled to hold talks with President Abdullah Gül, Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan and Foreign Minister Ahmet Davutoğlu. The Turkish Cypriot president is then set to return to northern Cyprus on Tuesday afternoon, although it was unclear whether the scheduled meeting for that day between him and Christofias would take place.
The sudden visit to Ankara by Talat and Özgürgün indicates some extraordinary developments in the Cyprus peacemaking process. During this same time period, Erdoğan is scheduled to make a trip to Washington, D.C., for a meeting with U.S. President Barack Obama during which the Cyprus problem is expected to be discussed as well.
Meanwhile, there is the upcoming Dec. 10 and 11 meeting of European leaders, during which the progress in Turkey’s EU-accession process and Turkey’s compliance with its obligations – including its so-far-unfulfilled pledge to open up its ports and airports to all new European Union members, including the Cyprus Republic – will be discussed.
For some time, there have been claims that some members of the Turkish Cypriot negotiation team were preparing in collaboration with executives from the Turkish Foreign Ministry’s Cyprus Desk some “illuminating” proposals in the hopes of helping overcome the deadlock in the direct talks – particularly in the discussions about power sharing and property.
The “fresh ideas” concocted were expected to be unveiled by Talat at the talks ahead of the Erdoğan-Obama meeting and the forthcoming EU Council meeting. These claims, however, could not be verified thus far.
Yet there are strong signs – including Talat’s sudden and unscheduled Ankara trip – that the Turkish Cypriot side will unveil some last-ditch compromise offers to the Greek Cypriot side to reaffirm its strong political will for a bitter compromise settlement on the island before the Obama meeting and the EU Council’s Brussels meeting.
The Greek Cypriot side, however, continues playing to the gallery with the rhetoric that the aim of the process was not to create a new partnership federation of two constituent entities on the basis of political equality, bi-zonality and bi-communality, but to reformat the constitution of the existing Cyprus Republic with some federal components.
Election gimmicks?
It is obvious to any Cyprus watcher that the current talks have a natural deadline even though the Greek Cypriot side refuses to accept a timetable or a deadline for the process.
Though the Turkish Cypriot parliament has not yet made a final decision on the date, northern Cyprus will likely go to presidential elections April 18. Current public-opinion polls indicate that hawkish Prime Minister Derviş Eroğlu leads pro-settlement Talat by at least 9 percentage points. Though this writer strongly believes that Talat has a good chance of re-election, opinion polls thus indicate that the next Turkish Cypriot president might be a personality not as pro-settlement as Talat.
Now there are claims as well that Christofias and Talat have agreed to an intensified negotiations schedule – including at least four meetings a week starting in January – even if they may not agree on a final settlement plan by the middle of February, when the process will be halted because of the elections, in order to prepare at least a general outline of the “prospective settlement.”
Such a document would, of course, help Talat explain to his frustrated electorate his failure to live up to his 2005 election pledge to resolve the Cyprus problem “within a year,” regain some of his lost prestige and boost his chances of re-election. In a way, such a development would largely be an election gimmick.
On the other hand, the expectation of a “Cyprus opening” has started to be created by Turkey’s ruling Justice and Development Party, or AKP, government.
Yet there are claims from very credible sources that both in the power sharing and property headings, the sides may reach an “almost agreement” by mid-February and leave the guarantees, settlers and territorial headings until after the elections.
With all my skepticism that there ever will be a federal Cyprus settlement, it appears the next few months will indeed be crucial for Cyprus.

ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΑΛΑΤ-ΣΟΓΕΡ

2009-11-28T00:46:00.000-08:00

Τα τελευταία χρόνια το δίδυμο Ταλάτ-Σογέρ ανέπτυξε την δική του «φιλοσοφία» για το θέμα των αποίκων. Όπως έπραξε και στο περιουσιακό. Η προσέγγιση των δύο στο θέμα των εποίκων είναι να επικαλεστούν αριστερή ιδεολογία για να εξηγήσουν ότι είναι ρατσιστικό και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα να χωρίζει κανείς τους ανθρώπους ανάλογα με τον τόπο καταγωγής τους. Αυτό ακριβώς επανέλαβε και στην ομιλία του πρόσφατα στην εκδήλωση που οργάνωσε ο ΟΠΕΚ.
Βεβαίως θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ταλάτ υιοθέτησε την προσέγγιση αυτή μετά την ανάδειξη του ως ηγέτη της Τ/Κ κοινότητας. Πριν, οι θέσεις του ήταν πολύ διαφορετικές και μάλιστα δεν δίστασε να κατηγορήσει την Τουρκία για τον εποικισμό. Και ασφαλώς ούτε παρέλειψε να τονίσει ότι με τον εποικισμό απειλείται και η ίδια η Τ/Κ κοινότητα και κυρίως η ταυτότητα των Τ/Κ. Ούτε μπορεί να διαφύγει της προσοχής των ξένων ότι αυτό που οι Τούρκοι αποκαλούν «μετανάστες» ή «εποχιακούς εργάτες», δεν ήταν παρά μια σκόπιμη πολιτική πράξη με συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους. Οι οποίο και δεν κρύβονται με καμώματα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δήθεν αριστερών προσεγγίσεων. Και τούτο γιατί υπάρχει πάντα ένα ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσει το δίδυμο πριν επικαλεστεί ανθρώπινα δικαιώματα: δημιουργούνται πράγματα ανθρώπινα δικαιώματα μέσα από την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάποιων άλλων; Συνεπώς, η προ-σέγγιση του διδύμου δεν αποκαλύπτει μια αφέλεια, αλλά κουτοπονηριά, η οποία ωστόσο, έχει και το κόστος της και για τους Τ/Κ.
Ωστόσο και στο θέμα των εποίκων θα πρέπει να επιδειχθεί μια ευαισθησία και από τις δύο πλευρές. Η Ε/Κ την έχει ήδη επιδείξει με όσα κατέθεσε ο Πρόεδρος Χριστόφιας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αν ο Ταλάτ θέλει να είναι ειλικρινής, τότε θα πρέπει να βρει το πολιτικό θάρρος και να μιλήσει ωμά στα κατεχόμενα και να αναγνωρίσει το δίκαιο της αντίδρασης των Ε/Κ σε δηλώσεις που εμφανίζουν τους έποικους δήθεν πολίτες της «ΤΔΒΚ» και συνεπώς τυγχάνουν της ίδιας μεταχείρισης με τους Τ/Κ. Και αν ακόμα είναι «πολίτες» της λεγόμενης ΤΔΒΚ, η λύση δεν θα είναι συμφωνία μεταξύ των Ε/Κ και της «ΤΔΒΚ», αλλά μεταξύ της Ε/Κ και της Τ/Κ κοινότητας.
Το θέμα έχει και τη σχέση του με την επίκληση του ενδεχόμενου να αντικατασταθεί ο Ταλάτ ως ηγέτης της Τ/Κ κοινότητας από τον Έρογλου. Και συνεπώς οι Τούρκοι και οι ξένοι φίλοι τους ζητούν από τον Χριστόφια να «βοη-θήσει» ώστε να μην συμβεί αυτό. Ζητούν δηλαδή από τον Χριστόφια να ε-πωμιστεί το κόστος της αποτυχίας της πολιτικής του Ταλάτ που απομάκρυνε και το κόμμα του από την εξουσία και επανέφερε στο προσκήνιο τον Έρογλου. Αυτό όμως θα έπρεπε να ήταν λόγος για τον οποίο ο Ταλάτ οφείλει να επανεξετάσει τη στάση του γενικότερα, ειδικά τώρα που ανακάλυψε και πάλι τους Τ/Κ και τρέχει σε χωριά και πόλεις για να εκλιπαρήσει, όχι δυστυχώς τη συγχώρεση τους, αλλά να τον ξαναψηφίσουν. Μόνο με την στήριξη των Τ/Κ θα μπορέσει να υψώσει το ανάστημα του στην Τουρκία και να απαιτήσει να υποστηρίξει δημόσια και χωρίς ουρές, αυτά που έχει συμφωνήσει με τον Χριστόφια ως παραμέτρους λύσης του Κυπριακού. Για να εξασφαλίσει όμως την ψήφο των Τ/Κ θα πρέπει να λύσει πρώτα το πρόβλη-μα της καταρρακωμένης αξιοπιστίας τους που αποτελεί απότοκο της αλαζονικής στάσης του τα τελευταία χρόνια,

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
28.11.2009

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ Ε/Κ ΠΛΕΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

2009-11-25T23:25:00.000-08:00

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση για την εκτελεστική εξουσία στην μετεξελισσόμενη κυπριακή πολιτεία που οδηγεί στην επανένωση της Κύπρου, από τον Νίκο Μούδουρο:

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ Ε/Κ ΠΛΕΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

Η υποβολή αναθεωρημένης πρότασης της Ε/Κ πλευράς για την Εκτελεστική εξουσία, προκάλεσε ξανά αντιδράσεις από μέρους ορισμένων πολιτικών προσώπων. Πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα που δεν είδαν μέχρι σήμερα σχεδόν τίποτα θετικό στην εν εξελίξει διαδικασία. Εξαντλούνται στη στείρα άρνηση και στο να καταλογίζουν στη δική μας πλευρά υποχωρητικότητα και ενδοτισμό.

Κατά τη γνώμη μας η διαπραγματευτική φιλοσοφία της δικής μας πλευράς η οποία εκφράζεται στην πράξη μέσα από τις θέσεις που κατατίθενται στις διαπραγματεύσεις, όχι μόνο δεν είναι υποχωρητική και ενδοτική αλλά τουναντίον καθοδηγείται από ένα κεντρικό πατριωτικό στόχο: τη διεκδίκηση ενωμένης πατρίδας στην οποία πραγματικός αφέντης θα είναι ο λαός της, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.

Σε αυτή τη φιλοσοφία εδράζεται και η αναθεωρημένη πρόταση της πλευράς μας για την εκτελεστική εξουσία κάτι που αποδεικνύεται από τα εξής βασικά της χαρακτηριστικά: Όλοι οι Κύπριοι ψηφίζουν απευθείας για την εκλογή των ηγετών της Ομοσπονδιακής Κυπριακής Δημοκρατίας. Τόσο για τον Ελληνοκύπριο όσο και για τον Τουρκοκύπριο Πρόεδρο/Αντιπρόεδρο.

Αυτό σημαίνει ότι η ηγεσία της Ομοσπονδιακής Κυπριακής Δη-μοκρατίας θα νομιμοποιείται απευθείας από το σύνολο των πολιτών της και συνεπώς θα αναγνωρίζεται ως τέτοια από όλους τους πολίτες της. Σημαίνει ταυτόχρονα ότι οι πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα θα πρέπει να πολιτεύονται κατά τρόπο που να απευθύνεται στο σύνολο των πολιτών, τόσο στους Ελληνοκύπριους όσο και τους Τουρκοκύπριους. Θα πρέπει δηλαδή να υπερβούν τον εθνοτικό διαχωρισμό, να πολιτεύονται και να διεκδικούν τη ψήφο του λαού στη βάση κοινωνικό-πολιτικών κριτήριων.

Είναι νομίζουμε κοινά παραδεκτό ότι η απαρχή των δεινών Κύπρου βρίσκεται στις ξένες επεμβάσεις που υπέθαλψαν τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία και σε συνεργασία με ντόπια ακροδεξιά στοιχεία οδήγησαν την Κύπρο στην καταστροφή. Για αυτόν ακριβώς το λόγο η πρόταση της Ελληνοκυπριακής πλευράς για την Ομοσπονδιακή εκτελεστική εξουσία με τα χαρακτηριστικά που περιγράφονται πιο πάνω είναι βαθιά πατριωτική γιατί θέτει τις βάσεις ώστε οι Κύπριοι να καταστούν πραγματικοί αφέντες στον τόπο τους και όχι έρμαια των ξένων επιβουλών.

Νίκος Μούδουρος

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 800 ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ

2009-11-25T06:22:00.000-08:00

Από την επίσκεψη του Βρετανού Υπουργού για την Ευρώπη Κρίς Μπράιαντ προκύπτουν ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία:
1. Η Βρετανία ενδιαφέρεται για την επίλυση του Κυπριακού στη βάση των όσων έχουν συμφωνήσει οι δύο πλευρές.
2. Η Βρετανία θεωρεί ότι πάση θυσία η Τουρκία θα πρέπει να προχω-ρήσει απρόσκοπτα στην ενταξιακή της πορεία και αυτός είναι ο πρώ-τος στρατηγικός της στόχος για την περιοχή.
3. Η Βρετανία πιστεύει ότι η ένταξη της Τουρκίας «δεν μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε κόστος» -όπως δήλωσε στη δημοσιογραφική του διά-σκεψη ο Βρετανός Υπουργός. Πρέπει είπε να εφαρμόσει το πρωτό-κολλο της Άγκυρας.
Ουσιαστικά αυτό που είπε ο Βρετανός υπουργός είναι ότι ναι μεν το Λονδί-νο πιστεύει ότι η Τουρκία θα πρέπει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε έναντι της ΕΕ, όπως για παράδειγμα την εφαρμογή του πρωτοκόλ-λου της Άγκυρας, αλλά αν δεν το κάνει, δεν πρέπει να παρεμποδιστεί η ε-νταξιακή πορεία της Τουρκίας. Και εμμέσως πλην σαφώς επικρίνει τη Λευ-κωσία για την παρεμπόδιση του ανοίγματος ορισμένων νέων κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και ιδιαίτερα εκείνο του περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια, η στρατηγική του Λονδίνου που θέλει την Τουρκία να προχωρεί σε ένταξη πάση θυσία, υπερέχει της ανάγκης συμμόρφωσης της Τουρκίας στις υποχρεώσεις της. Και αυτό είναι το κοινό γνώρισμα όλων των μεγάλων χωρών των οποίων η γνώμη έχει βαρύτητα εντός και εκτός της ΕΕ. Και κα-λό είναι να το έχουν υπόψη τους όσοι θέλουν και προπαγανδίζουν υπέρ μι-ας «σκληρής γραμμής».
Ο Βρετανός υπουργός διαβεβαίωσε ότι το Λονδίνο ενθαρρύνει συνεχώς την Τουρκία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της αυτές και να διαδραματίσει θετικό ρόλο στο Κυπριακό. Αλλά είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι όπως όλοι σχεδόν οι ξένοι, και το Λονδίνο βλέπου ως ευτυχή συγκυρία τη διαχεί-ριση του Κυπριακού από τους Χριστόφια-Ταλάτ-Παπανδρεόυ-Ερτογάν. Σε παρατήρηση όμως ότι από το 1974 η Τουρκία περιφρονεί τέτοιες ενθαρρύν-σεις και ότι αγνοεί και τον ΟΗΕ και την ΕΕ και χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία και συνεπώς τι είναι αυτό που τον κάνει να πιστεύει ότι αυτή τη φορά η Τουρκία θα δώσει σημασία, δεν ήξερε τι να απαντήσει.
Ωστόσο, από την επίσκεψη του στην Κύπρο έμεινε μια θετική στάση της Βρετανίας, τουλάχιστον ως πρόθεση, σε σχέση με την εγκατάλειψη του μι-σού εδάφους που δυνάμει των συμφωνιών του 60 η Βρετανία κατακρατά για τις βάσεις της στην Κύπρο. Ως θετική καταγράφεται επίσης η για πρώτη φο-ρά ετοιμότητα της να συζητήσει θέμα εγκατάλειψης των συνθηκών εγγυήσε-ων στο πλαίσιο λύσης του Κυπριακού. Η Ελλάδα επικρίνει έως τώρα τη συνθήκη εγγυήσεων, αλλά ουδέποτε ζήτησε την κατάργηση τους. Και η συ-γκυρία προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όπως ενδιαφέρον προκαλεί μια δή-λωση του Τούρκου υπουργού εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου ότι η Τουρ-κία αναμένει «σημαντικές εξελίξεις» στο Κυπριακό, αποφεύγοντας ωστόσο να πει περισσότερα. Και αυτά θα πρέπει να τα εκτιμήσει κανείς σε συνάρ-τηση με ορισμένα άλλα φαινόμενα, όπως για παράδειγμα η αρθρογραφία υπέρ της αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο που παρουσιάστηκε πρόσφατα στα τουρκικά ΜΜΕ, χωρίς να προκληθεί η γνω-στή υστερία περί προδοσίας και ξεπουλήματος.
Είναι προφανές ότι μπήκαμε σε μια κρίσιμη φάση. Ο Βρετανός υπουργός μιλά για τα τελευταία 800 μέτρα ενός μαραθωνίου. Και κατά συνέπεια αυτό που χρειάζεται είναι συντήρηση δυνάμεων, σύνεση και διορατικότητα έως το τέρμα. Τουλάχιστον για όσους θέλουν λύση.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
25.11.2009

A WELL INTENDED WORD OF ADVICE TO CHRIS BRYANT

2009-11-20T07:36:00.000-08:00

Mr. Chris Bryant, the British Minister for Europe, is to visit Cyprus next week, as he is responsible for British policy on Cyprus as well. This is his first visit to the island and obviously he wants to learn as much as poss-ible about its problems.
Mr. Gordon Brown’s, article on Cyprus published in a G/C newspaper preceded Mr. Bryant’s visit. The British Prime Minister has set the mood of the visit by saying in his article something that is already well known by now: London supports the procedure by which the Cypriots them-selves are to look for a solution. And it must be considered certain that we will hear this from Mr. Bryant as well. This is essentially the British policy on Cyprus. But there is something very important and very sub-stantial missing from this position. It is highly unlikely that the British government wouldn’t support the procedure. But what is important is whether the British government support the parameters of the solution the Cypriots want, as these parameters were agreed and announced by the leaders of the two communities at the very beginning of this proce-dure. Does it? This is what the Cypriots want to hear from Mr. Bryant since Mr. Brown has not enlightened us on that.
Turkey also expresses –often enough- support for the procedure. But does Turkey also support the parameters agreed by the two leaders? The answer is unfortunately, no. And this certified by the public statements made by Turkish officials since the two leaders’ agreement on the para-meters of the solution was announced. Mr. Gul, the president of Turkey, Mr. Ertogan, the Turkish Prime Minister, Mr. Davutoglou, the foreign minister, as well as Mr. Bagis, the minister for European affairs, they all talk about different parameters. While Mr. Christofias and Mr. Talat have agreed that they will work for a bizonal, bicommunal federation, with one international personality, one citizenship and with political equality as defined by the United Nations in their relevant resolutions, all these Tur-kish officials almost daily promote a «federation of two states».
The consequences of that is that Mr. Talat had to adapt his negotiating position accordingly –as he dares not ignore Turkey’s wishes and recently he has started openly talking about «a two state federation» himself.
It more than obvious that this position contradicts Turkey’s support for the procedure. And constitutes a disservice both to the procedure and the efforts to solve the Cyprus problem. Furthermore it creates yet again an issue of credibility for the Turkish policy on Cyprus..
So, if the British government’s policy on Cyprus is to retain its credibili-ty, London has to clarify whether it also supports the agreed parameters. If it doesn’t, its support for the procedure becomes meaningless. If it does, then London has a duty and an obligation –as a guarantor power, nonetheless- to go to Ankara and insist –in its own diplomatic style- the Ankara extends its support to the parameters agreed by the two leaders, thereby liberating Talat form its Turkish bounds to negotiate on that ba-sis with Christofias.
Mr. Bryant will do good to bear this in mind when he comes to Nicosia and during his talks with the Cypriots. This will make his visit worth-while. He will be able in this manner to offer a service to his country by helping to fill the holes, as it were in his country’s policy towards Cyprus and he will be offering the Cypriots an invaluable service.

NICOSIA
20, NOVEMBER, 2009

HOW THE TURKS SEE THINGS

2009-11-16T22:00:00.000-08:00

Blockage of EU environment chapter angers Turkey
SERKAN DEMİRTAŞ
MADRID – Hürriyet Daily News
Monday, November 16, 2009
Plans to open more negotiation chapters in the EU accession negotiations are being thwarted for political reasons and Turkish leaders are fuming. Turkey’s Foreign Minister Ahmet Davutoğlu, speaking to the Daily News in Spain, says it’s not understandable. ‘We are criticized by the Europeans for not being fast enough, but is it because of us or them?’

Some European countries reportedly intend to block the opening of the environment chapter of Turkey’s European Union-accession negotiations for political reasons, infuriating Turkish officials.

“We are faced with political blockage from some countries on the opening of the environment chapter. Trying to block the process through political reasons is unfair,” Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoğlu told the Hürriyet Daily News & Economic Review.

Davutoğlu spoke with the paper in Spain, where he held political talks with Spanish Foreign Minister Miguel Angel Moratinos. Spain will hold the next term presidency of the EU starting January.

Turkey has been planning to open the environment chapter next month at the Intergovernmental Conference, making it the 12th out of 35 chapters opened as part of negotiations over the country’s EU membership candidacy. The EU has suspended the opening of eight chapters due to Ankara’s resistance to opening its ports and airports to Greek vessels and aircrafts. France also unilaterally blocked five chapters, meaning one-third of the sections are untouchable at this time.

Now, the Greek Cypriot administration has been blocking the opening of additional chapters, including those on energy and education and culture, drawing disappointment and fury in Turkey.

“We are talking about cooperating on the energy security of Europe but we cannot open the chapter on energy because of the Greek Cypriot veto. It’s not understandable,” Davutoğlu said.

Noting that the same EU member state has also blocked the opening of the chapter on education and culture, the Turkish minister indirectly blamed EU countries for being passive on the issue. “We are criticized by the Europeans for not being fast enough,” said Davutoğlu. “But is it because of us or the EU countries’ approach?”

The minister also criticized the discouraging attitudes expressed by Europeans. “In the beginning of the negotiation process, we were told that the chapter on environment was one of the hardest to open,” he said. “But we fulfilled the opening criteria in less than a few months’ time. Instead of encouraging, they indirectly discouraged us.”

In his lengthy talks with Spanish officials, Davutoğlu repeated his complaints about this situation and asked for the removal of the blockage. “The Spanish government is optimistic on the opening of the environment chapter,” a diplomat told the Daily News.

Turkey’s chief negotiator, Egemen Bağış, also discussed the issue with representatives of the current term president, Sweden, last week.

“We are also confident that this chapter will be opened, but such efforts to hinder the process through unrelated political reasons cause psychological effects,” another diplomat said. “But we should not totally be discouraged. We should continue our job with all determination.”

Davutoğlu was also received by King Juan Carlos of Spain.

Spain weighs in on Cyprus

During Sunday’s talks between Turkish and Spanish delegations, bilateral issues as well as Turkey’s EU perspective and the Cyprus issue were discussed.

According to diplomats, Spain will try to move forward with the opening of the chapter on energy during its presidency. Turkish officials also mentioned the chapters that are ready to be opened, but have been suspended due to the Greek Cypriot veto.

Moratinos, who has very close personal ties with Greek Cyprus, is thought to be able to help in overcoming the problem.

Speaking to reporters after the meeting, Moratinos described Turkey’s full membership as strategic for both parties and promised that his country’s term presidency would do its best to make the process “irreversible.”

Cyprus on Spain’s radar

The ongoing talks to reach a just and sustainable settlement in Cyprus will also be an important matter during the Spanish term presidency. As it has become obvious that it is very unlikely the parties will agree on a blueprint before the end of the year, very crucial discussions in regard to the future status of the island will be held during Spain’s term.

“We believe that the situation is appropriate for a solution. We are going to use all our creativity and experience toward a possible settlement,” Moratinos told reporters after his meeting with Davutoğlu in Cordoba.

Despite the fact that the unification talks are being held under the auspices of the United Nations, Turkey is trying to push the EU to put more pressure on the Greek Cypriots to come up with a blueprint as early as possible.

Next spring, the Turkish Cypriots will vote to elect their president, making early next year a target date for many for the deadline of the talks. The Greek Cypriots, on the other hand, are avoiding rushing to an agreement in order to first see the European Council’s decision on the fate of the negotiations with Turkey. The council will review the negotiations on the basis of its 2006 decision after Turkey refused to open its ports to Greek Cyprus.

Disagreements outweigh agreements in US-Turkish ties

2009-11-15T20:17:00.000-08:00

Quite an interesting perspective, It is important to observe that Cyprus is not included among the issues on which there is dissagreement. Does that mean that there is agreement between Washington and Ankara on this? And what is this agreement on? The Turkish view on the solution? Intteresting food for thought.

CSTAS YENNARIS

SERKAN DEMİRTAŞ
ANKARA – Hürriyet Daily News
Sunday, November 15, 2009

The growing number of disagreements over global and regional affairs between Turkey and the United States signals a “bumpy road” to Washington, D.C., for Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan in early December.

The deterioration in ties between the two allies was obvious during Philip Gordon’s trip to Ankara last week. At a press conference held here, the assistant secretary for the Bureau of European and Eurasian Affairs hinted that “there were more points of disagreement than of agreement with Turkey.”

As Gordon put it, the diplomatic agenda shared by the two NATO allies is “vast,” ranging from Iran’s nuclear program to the Nagorno-Karabakh settlement and from Sudan to energy-security projects. Erdoğan and U.S. President Barack Obama will review all of these issues during their December meeting, Gordon said. The positions of the two countries on some important international issues can be summarized as follows:

Iran

Iran is the issue on which the two countries’ views differ most. Underestimating the concerns of the West over Iran’s controversial nuclear program, Erdoğan has argued that these concerns were just “gossip.” He also declared that as a non-permanent member of the U.N. Security Council, Turkey would not endorse potential sanctions against Iran.

In his very diplomatic answer on this topic, Gordon tried to emphasize that the two countries were still working on the issue and seeking ways to move forward. But, he said, in an indirect message to the Turkish leadership: “It’s not a good thing to make business at the moment with Iran. Iran needs to be assured that it has to cooperate with the international community; otherwise it will face consequences.”

Turkey and Iran signed multibillion-dollar energy agreements last week despite strong opposition from Washington. Gordon said Thursday that “Turkey’s engagement with its neighbors was neither surprising nor concerning,” but also noted Washington’s expectation that Turkey would share U.S. concerns over Iran’s nuclear program.

On the very recent idea of storing Iran’s enriched uranium in Turkey, Gordon said “it was a good one to explore,” adding that Turkey would be a safe and secure location for such a purpose.

Sudan

Although Turkey avoided a visit to Istanbul from indicted Sudanese President Omar al-Bashir through a last-minute interruption, Erdoğan’s denial of Darfur atrocities by saying “a Muslim can never commit genocide” caused international reaction. When asked his thoughts on Erdoğan’s statement, Gordon, in another diplomatic twist, said, “We have been clear with what’s going on out there” and called on the international community to act together.

Karabakh pre-conditionality

It was the United States that most supported the reconciliation process between Turkey and Armenia. Reiterating Washington’s backing of the process, Gordon said: “We’d like to see the move forward for the ratification of the protocols and implementation... and the opening of the border.”

But for Gordon, Turkey’s move to put the settlement of the Nagorno-Karabakh conflict before the ratification of the protocols is not correct. “We do not link the two issues,” he said. “Turkey and Armenia moving forward is a very positive development and should not be linked with anything else.”

Turkey-Israel

The cooling in ties between Turkey and Israel is another concern for the United States. “Americans watch closely Turkey’s relations with its neighbors,” Gordon said, adding that the U.S. believes that the Turkish government’s zero-problems-with-neighbors policy should also include Israel.

Energy security

Turkey’s recent deals with Russia, facilitating Moscow’s target of realizing the South Stream project to block the U.S.-backed Nabucco natural-gas pipeline, are seen with concern in the West.

Afghanistan

According to Gordon, the ideal example of Turkey-U.S. cooperation is seen in Afghanistan. “We value Turkey’s very positive contributions,” he said. “There are some issues [on which] we have disagreements, but in Afghanistan we have similar points. It is a global area [where] we are working very closely.” When asked about troop contributions from Turkey, however, Gordon said, “All countries should do more with regard to Afghanistan.”

Changing axis

Gordon said the current debate about whether or not Turkey’s axis has been changing from West to East is an “exaggeration.” Adding that Turkey still has significant relations with the West, he said, “We’re not always saying same things, but that’s why we have an open dialogue with our Turkish friends.”

ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΤΤΙΛΑ!!!!

2009-11-13T22:08:00.000-08:00

Η στερεότυπη φράση περί της κρισιμότητας της φάσης που διέρχεται το Κυπριακό, χαρακτήρισε την ιστορία του προβλήματος. Κάθε φορά βέβαια, η κρισιμότητα οδηγεί σε ένα άλλο στάδιο και δημιουργεί την ελπίδα και την προσδοκία ότι θα είναι και το τελευταίο. Θα είναι δηλαδή το στάδιο της λύσης.
Αυτή τη φορά ορισμένα φαινόμενα φαίνεται να ενισχύουν τις εκτιμήσεις ότι δεν πρέπει να αποκλείεται αιφνίδια να βρεθούμε στο τελικό στάδιο, στο στάδιο της λύσης. Και αν είναι έτσι τα πράγματα τότε θα πρέπει να αρχίσουν οι πάντες να συμπεριφέρονται με σοβαρότητα, θα πρέπει να συγκρατηθούν ή να συμμαζευτούν γλώσσες και να ξανασκεφτούν όλοι τις πραγματικές επιλογές που μας απέμεινα, αλλά και τις συνέπειες μιας νέας αποτυχίας.
Ανάμεσα στα φαινόμενα είναι και ένα πρωτόγνωρο και που αφορά την παρουσία του Τουρκικού στρατού στην Κύπρο. Πάγια απαίτηση των Ε/Κ ήταν η αποχώρηση του Τουρκικού στρατού. Αυτό επιτάσσει το διεθνές δίκαιο, αλλά και οι αποφάσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- διεθνών οργανισμών. Η αποχώρηση του Τουρκικού στρατού αποτελεί και το κλειδί της επίλυσης μιας από τις πλέον σοβαρές του Κυπριακού που θα κρίνει και την βιωσιμότητα της οποιαδήποτε λύσης.
Η Άγκυρα απέρριπτε πάντα την αποχώρηση, επικαλούμενη την ασφάλεια των Τ/Κ και τις συμφωνίες εγγυήσεως για να «νομιμοποιήσει» την παρουσία του Αττίλα στην Κύπρο. Και όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει τη σοφία της πολιτικής αυτής εισέπραττε την ταμπέλα του προδότη και σιωπούσε. Στην Καλύτερη περίπτωση. Παρεμπιπτόντως, αξίζει να θυμάται κανείς ότι και ο ίδιος ο Ταλάτ ήταν από εκείνους που ζητούσαν την αποχώρηση του Τουρκικού στρατού. Την τελευταία φορά μάλιστα, ήταν στις 19 Αυγούστου 2003, σε συνέντευξη του στην εφημερίδα του κόμματος του Γενί Ντουζέν.
Σήμερα τα πράγματ φαίνεται να είναι κάπως διαφορετικά. Αν διαβάσετε το ακόλουθο απόσπασμα από άρθρο του γνωστού Τούρκου δημοσιογράφου Fatih Çekirge, στη Hürriyet στις 8 Νοεμβρίου και με τίτλο «Εάν τα αποσύρουμε, τι θα γίνει!», θα αντιληφθείτε γιατί:
«Ο Μπαγίς στην Αθήνα έδωσε μια διάλεξη και εξήγησε τα εσωτερικά και εξωτερικά ανοίγματα της Τουρκίας. Μίλησε για «Αρμενία» και για «κουρδικό άνοιγμα». Ανέφερε την κατάργηση των προξενικών θεωρήσεων με τη Συρία. Μάλιστα, έκανε γνωστό ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να συμβάλει για τη λύση του κυπριακού προβλήματος.

«Ακριβώς τη στιγμή αυτή, μια κυρία, δικηγόρος το επάγγελμα, φωνάζοντας ρώτησε: «Μιλάτε για ειρήνη, όμως εκεί έχετε χιλιάδες στρατιώτες σας. Μάλιστα κατοχικούς». Στην αίθουσα υπήρξε μια αναταραχή. Ο Μπαγίς θα μπορούσε να εκνευριστεί, όμως δεν έγινε έτσι, πάνω στα λόγια του έβαλε ένα περιστέρι και το έστειλε έξυπνα στην αίθουσα. Η γυναίκα σιώπησε. Η αίθουσα χειροκρότησε… Επιστρέφοντας στην Τουρκία του υπενθύμισα τη σκηνή αυτή…Τόσο στις εκθέσεις της Ε.Ε., όσο και στις διεθνείς συναντήσεις, ο όρος αυτός παρουσιάζεται συνεχώς μπροστά μας.

«Ο αριθμός των στρατιωτών μας στην Κύπρο… Αυτό έχει καταγραφεί και στο σχέδιο Ανάν, το οποίο έχουμε αποδεχθεί… Τον ερώτησα λοιπόν:

• Εάν εμείς με μια αιφνιδιαστική απόφαση αποσύρουμε τους στρατιώτες μας από την Κύπρο, τι θα γίνει; Εάν δηλαδή σοκάρουμε τον κόσμο και πούμε ότι η Τουρκία δεν είναι μια μιλιταριστική χώρα, αλλά ειρηνική;

• Προκειμένου να υπερασπισθούμε την Κύπρο, πρέπει σώνει και καλά να διατηρούμε εκεί στρατιώτες;

• Ο τουρκικός στρατός είναι ένας μεγάλος στρατός, η επέμβασή του εκεί είναι θέμα λεπτών. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά και η Ελλάδα. Άλλωστε, γιατί έχουμε τόσα πολεμικά αεροσκάφη, εξελιγμένα όπλα και μεταγωγικά; Επιπλέον, ποιος μπορεί να τολμήσει κάτι; Η Τουρκία, προκειμένου να είναι αποτρεπτική, πρέπει απαραιτήτως να διατηρεί εκεί στρατιώτες; Το καθεστώς της εγγυήτριας χώρας συνεχίζεται. Δηλαδή, έχουμε το νόμιμο δικαίωμα επέμβασης, εφόσον απαιτηθεί…

«Όταν υπέβαλα τα ερωτήματα αυτά, υπήρξε μια μικρή σιωπή. Απέναντί μου καθόταν ο συνάδελφος Mustafa Karaalioğlu, ο οποίος και αυτός ρώτησε: «Ναι, τι μπορεί να γίνει;». Στο ίδιο μήκος κύματος και η Nur Batur ρώτησε: «Πράγματι, εάν η Τουρκία πραγματοποιήσει μια τέτοια χειρονομία καλής θέλησης απέναντι στον κόσμο, δεν θα παρουσιασθεί μια μεγάλη ευκαιρία ειρήνης;».

«Ο Mehmet Soysal ανέφερε: «Νομίζω ότι πάνω σε αυτό πρέπει να υπάρξουν κάποιες σκέψεις». Ο Μπαγίς σιώπησε… Γνωρίζω –σημειώνει ο Çekirge– ότι σιώπησε, «διότι εκπροσωπεί το κράτος»… Όμως, εγώ με ανοικτή καρδιά ερωτώ επιπλέον, γνωρίζοντας ότι κάποιοι μπορούν να θυμώσουν:

• Τι θα γίνει αν επιβιβάσουμε τους στρατιώτες μας «πάνω στα φτερά των περιστεριών και τους αποσύρουμε;»…

• Τι θα κάνει ο κόσμος; Τι θα πει η ε/κ πλευρά; Τι θα πουν, για παράδειγμα, η Γαλλία ή η Αγγλία;

«Κατά τη δική μου άποψη – σημειώνει ο συντάκτης – αυτό δεν αποτελεί μια υποχώρηση, απεναντίας θα είναι μια ένδειξη της ισχύος μας… Θα αποτελέσει παράλληλα και μια ένδειξη της εμπιστοσύνης που έχουμε στον εαυτό μας.

«Ελάτε, δίχως να θυμώσετε και δίχως να κατηγορήσουμε ο ένας τον άλλο για «προδοσία», να το συζητήσουμε ως απλοί συμπατριώτες που είμαστε…»

Από τότε δεν έγινε άλλη αναφορά. Αλλά ούτε και ακολούθησε η γνωστή υστερία περί προδοτών και προδοσίας. Και αναρωτιέται κανείς τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

Αυτό που σημαίνει είναι ότι στην Τουρκία κάποιοι βλέπουν με σοβαρό μάτι την προσπάθεια να βγεί η χώρα από τον αναχρονισμό και αναγνωρίζουν τα βαρίδια που πρέπει να ξεφορτωθεί προκειμένου να έχει προοπτικές να το επιτύχει. Σημαίνει ότι κάποιοι στην Τουρκία αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται με αφορισμούς και παράλογες αντιδράσεις και ενδεχομένως να σκέφτονται ότι ωρίμασε ο χρόνος να επανεξετάσουν τη στάση τους στο θέμα αυτό. Σημαίνει ακόμα ότι υπάρχουν στην Τουρκία δυνάμεις που θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν θετικά στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού και πρέπει να εντοπιστούν και να αξιοποιηθούν, ενώ παράλληλα πρέπει να εγκαταλείψουν τις ανεγκέφαλε εξαλλοσύνες οι εν Κύπρω. Και σημαίνει ότι εδώ δημιουργείται για πρώτη φορά ένα ρήγμα που πρέπει να αξιοποιήσει η διεθνής κοινότητα και η διεθνής διπλωματία προς την κατεύθυνση της Άγκυρας. Εστάλη ένα μήνυμα και πρέπει να βρει παραλήπτες. ΑΜΕΣΑ.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
14.11.2009

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

2009-11-11T22:51:00.000-08:00

Η πολιτική και προσωπική αλαζονεία τις τελευταίες ημέρες όντως κτύπησε κόκκινο. Και αυτό διαπιστώνεται από μια απλή καταγραφή των γεγονότων των τελευταίων ημερών.
Για παράδειγμα:
• Ο Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ, αρχηγός του Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και υπαρχηγός του Ταλάτ, συνέγραψε στη Γενί Ντουζέν βαρύγδουπο πόνημα στο οποίο προβαίνει στη …φοβερή αποκάλυψη ότι ο Χριστόφιας ζήτησε από τον Ταλάτ τη διακοπή των συνομιλιών έως μετά τις εκλογές στα κατεχόμενα. Και αυτό κατά τον Σογιέρ απο-δεικνύει ότι ο Χριστόφιας δεν θέλει λύση και ταυτίζεται με τον Ντεν-κτάς και τον Έρογλου που επίσης δεν θέλουν λύση.
• Ο Νικόλας Παπαδόπουλος «αποκάλυψε» τη φοβερή είδηση ότι ο Χρι-στόφιας κατέθεσε στις διαπραγματεύσεις τις θέσεις που ο Ντενκτάς είχε αναπτύξει σε συνέντευξη του στον Τούρκο δημοσιογράφο Μεχμέτ Αλί Μπιράντ το 2002. Και ζητεί μάλιστα επίσημη επιβεβαίωση της …προδοσίας αυτής.
• Οι Τούρκοι και οι ξένοι υποστηρικτές τους απειλούν τον Χριστόφια και την Κύπρο ότι αν δεν συμπεριφερθούν ως καλά παιδιά και απο-δεχτούν τις υποδείξεις τους, θα φύγει ο καλός Ταλάτ και θα έλθει ο κακός Έρογλου και τότε όχι μόνο δεν θα υπάρξει λύση, αλλά οι Τούρκοι θα εφαρμόσουν και το περιβόητο σχέδιο Β –αξίωση δηλαδή για αναγνώριση του ψευδοκράτους.
Ζούμε στην εποχή της παράκρουσης, του παράλογου και της αντιστροφής της λογικής. Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα να βγαίνει ένας ανοητολογών νεαρός, έστω και γόνος μιας πολιτικής ιδιοφυίας, κατά μερικούς και να «επιχειρηματολογεί» σοβαρά και η «επιχειρηματολογία» αυτή να αναπαράγεται από όλα τα σοβαρά ραδιοτηλεοπτικά κανάλια και εφημερίδες και να ερωτά και να αναμένει απάντηση: τι θα γινόταν αν το 1963 ίσχυε το εκ περιτροπής προεδρία και πρόεδρος και μάλιστα με εκτελεστικές εξουσίες ήταν Τ/Κ; Μεταφέρει δηλαδή στο σήμερα μια κατάσταση ξεπερασμένη κατά 46 ολόκληρα χρόνια, ξεπερασμένη στην ίδια την Κύπρο, ξεπερασμένη παγκόσμια –με το τέλος του ψυχρού πολέμου- ξεπερασμένη στην ΕΕ –όπου οι όροι του παιγνιδιού αποκλείουν εξ ορισμού και εξ υπαρχής αναβίωσης των συνθηκών του 63. Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι παρά πολιτικός τραμπουκισμός του χειρίστου είδους. Πρόκειται για λαϊκισμό της κακιάς ώρας και για επικίνδυνα παιγνίδια ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών.
Εδώ όμως εκ των πραγμάτων προκύπτει μια σύγκλιση όσο ετερόκλητη και να φαίνεται, η οποία πρέπει να προβληματίσει. Τι κοινό έχουν ο Σογιέρ και ο Νικόλας Παπαδόπουλος; Το μόνο κοινό που έχουν είναι ότι και οι δύο θέλουν τον αφανισμό της πολιτικής Χριστόφια για τη λύση του Κυπριακού. Ο μεν πρώτος για να μπορεί να ψεύδεται προς τους Τ/Κ ότι θέλει τάχα λύ-ση και ο δεύτερος για να αποτρέψει την πορεία προς λύση. Ο κ. Σογιέρ ψεύδεται ότι ο Χριστόφιας ζήτησε αναβολή των συνομιλιών λόγω εκλογών. Ο Ταλάτ γνωρίζει ότι είναι εκείνος που έθεσε το θέμα, προφανώς πιστεύοντας ότι αν οι συνομιλίες βρίσκονται σε εκκρεμότητα, τότε οι πιθανότητες του να κερδίσει τον Έρογλου θα είναι μεγαλύτερες. Όπως και ο Σογιέρ ο Ταλάτ δεν έχει αντιληφθεί ότι το πρόβλημά του δεν είναι ο Χριστόφιας αλλά οι πολιτι-κές του που οδηγούν τους Τ/Κ στον Έρογλου.
Το ζήτημα είναι ότι οι Νικόλας Παπαδόπουλοι των Ε/Κ, οι Ερογλου των Τ/Κ συμπορεύονται προς ένα κοινό στόχο: τη διακοπή των συνομιλιών και την μη λύση. Και Ταλάτ και Σογιέρ στρώνουν το δρόμο.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
12.11.2009

TALAT'S TEARS AND DENKTASH'S COUP

2009-11-11T02:10:00.000-08:00

Mr. Mehmet Ali Talat, the Turkish Cypriot leader, cried in his bed on the night of November 14, 1983, when Rauf Denktash staged his coup and declared «UDΙ» in the Turkish occupied north Cyprus. Apparently, this is what he told my good friend and colleague Erdal Guven who included it in his book about Mehmet Ali Talat.
I was told a different story by the then leader of CTP (Turkish Republican Party, Talat’s Party) Ozger Ozgur. The late Ozger Ozgur gave me a TV interview about a week before his death and I remember that he cried when he referred to the role played by Talat during those difficult moments. Later on Talat, with valuable assistance from Ferdi Sabit Soyer, staged their own little coup in the party and pushed aside Ozgur and took over the party themselves. They went on to serve, both of them, on «TRNC governments». Talat’s tears, apparently dried very fast. And today he is staunch supporter of the continuation of «TRNC». Old Ozgur would turn in his grave listening to all this from Mr. Talat. And Talat himself knows this.
In 2008 I dedicated one of my programmes on CyBC TV («Anoiktoi Fakeloi») on how «TRNC» was declared. I had then interviewed Rauf Denktash on how he did it. What he described had all the features of a regular coup. Both against the Turkish Cypriots and the Greek Cypriots, but also against Turkey and in particular Turgut Ozal, the then Turkish Prime Minister. As we approach yet another «TRNC» anniversary, I thought I would reproduce here Denktash’s interview and hope that Mr. Talat reads it. But I also hope that those who are desperately try to convince the Cypriots and the rest of the world about how much they care about the T/C, read it. And remember that it was essentially a coup. And a coup is a coup, no matter what expediencies are served by saying something else.

HOW DENKTASH ORGANISED HIS COUP ON NOVEMBER 14, 1983

Q-1 A short narration describing the moves taken and the preparations carried out from the moment the decision to go ahead with UDI was taken until the declaration was made.

Denktaş- First of all ours was not a UDI; it was the decision of the Turkish partner, forcefully ejected from the partnership and left stranded in enclaves for eleven years; who had tried to save the 1960 partnership by calling for a return to normality while setting up its own Transitional Administration while Makarios was declaring the Constitution dead and buried.

If UDI is to be referred to at all, it should be used to describe the break-away of the Greek Cypriot partner from the Partnership State established by virtue of international Agreements. The fact that they managed to use the title of the State they had destroyed-thanks to big power politics- does not change this reality.

The decision to establish a proper state was by the Turkish Cypriots who, having been ejected from the partnership state, had been ruling themselves for twenty years from 1963 onwards and saw no hope of a settlement as long as Greek Cypriot partner was treated as the legitimate Government of Cyprus. Unless the equilibrium or balances of the 1960 Agreement were protected and maintained there was no hope that Greek Cypriot leadership would agree to a new partnership. WE were saved by the Turkish Peace Operation at the eleventh hour; a population exchange agreement had been implemented in preparation for a bi-zonal bi-communal federal agreement; talks had continued on this issue only for Mr. Kyprianou to declare that he never believed in a federal settlement and that he was proud he honored the will and testament of Makarios, namely using the stolen title of “the Government of Cyprus” for proceeding to Enosis; we saw that the exercise for setting up a bi-communal, bi-zonal federation (for which we had strived since 1977) was not the aim of the Greek Cypriot leadership and yet we continued talking until 1983; finally we saw that Greek Cypriot side had no intention whatsoever to settle the problem by re-establishing a new partnership subject to better guarantees so that what happened would not happen again. That is how, a partner people, denied its rights for twenty years and left stateless had to cover itself by declaring its independence. We did not break-away from a unitary state; we, as co-founder partners, were thrown out of the partnership and kept out for twenty years. What could we do except declare our independence and thus re-establish the balance between the two sides.

UDI is breaking away from a unitary state by force or otherwise. We did not break away from any lawful state. We were thrown out of a Partnership State in which we had guaranteed rights as equal co-founder partner and we were asked to submit to minority rights. It is after attempting for twenty years to settle the problem and further six years trying to re-establish a bi-zonal ,bi-communal federation that we decided to declare full independence in order to keep and maintain the balances established by the 1960 Agreements. These were the internal balances between the two co-founder parties and external balances between Turkey and Greece. It is forgotten that the Greek attempt to unite Cyprus with Greece was a direct affront to the Greco-Turkish balance established at Lausanne where both Turkey and Greece had left Cyprus to the British as part of this balance. The attempt to unite the island with Greece was therefore a matter for Turkey also which had the double duty of saving us from annihilation.

Don’t forget that we had declared a Federated State back in 1975 and had called upon the Greek Cypriot side to do the same and thus talk powers and functions of the central government, boundaries, settling the property questions etc. We were taken to the Security Council to be reprimanded and the so-called Cyprus Government rolled on with Vasiliou succeeding Kyprianou and then be succeeded by Clerides. Time wasted? WİTH Makarios from 1963 to 1974, with Kyprianou from 1977 to 1983, another five years with Vasiliou and ten more years with Clerides. In the meantime Turkish Cypriots had to live, survive and develop. What we offered for settlement in 1975-76 on wards naturally no longer holds. And what are the two leaders talking about now? Bi-zonal, bi-communal federation. Why insist that it will not be between already existing states and waste more time?

Furthermore Mr. Hristofias is playing exactly the same game played by Mr. Kyprianu back in 1986 when Mr. Cuellar invited us to NY to sign the Agreement on which we had worked for months. Mr. Cuellar and everyone else thought that an accord now existed but all of a sudden Mr. Kyprianou sent a letter demanding things which were not matter of bargaining at the talks. These were the Guarantees and stationing of national contingents and “restrictions on freedoms of settlement, ownership etc “having regard to Turkish Cypriot difficulties”. This is what the Secretary General reported to the Security Council:

To-day Mr. Hristofias is exactly on the same line stating that no guarantees are needed and that the freedoms mentioned above cannot and should not be restricted. So bi-zonality becomes a joke while Turkish Cypriots are asked to forego the Guarantees which saved them form annihilation.

This long introduction was necessary in order to let you know that in any new settlement “the state of affairs” established by the 1960 Agreements, namely the internal and external balances I have outlined above, are of paramount importance together with the Guarantees. While I was in great pains trying to accommodate Greek Cypriot demands during the talks while taking care of these balances, Mr. Kyprianou, each year in September, used to go to the non-aligned conference, take a resolution contradicting everything which was on the table, then proceeded to the UN General Assembly addressing the Assembly in similar vein and coming back and wasting time with me by pretending to negotiate. In 1982 I warned him not to do this and to concentrate on the talks. In the meantime I explained to the Turkish Government that unless we acquired a status of equality and allowed Greek Cypriot side to circulate as the legitimate Government of the whole island there was no hope of a fair and balanced settlement and that we had to declare our independence and then sit at the table. By the time Kyprianou flew to the non-aligned conference Turkey was also convinced that there was no other way of motivating the Greek side to sit and talk sense than to declare our own independence. I had warned Kypriaou publicly that if he came back again with a non-aligned resolution contradicting what we were talking at the table he would find us in a new status. So, when Kyprianou flew to the non-aligned and got his resolution we began our efforts here for gaining support for independence. This involved talking to friends in the opposition parties also while our people went around the villages telling the people that Kyprianou was closing all doors for a fair settlement. Finally I had to prepare Dr. Kuchuk whose immediate question was “is Turkey with us?”. Yes, this time Turkey had no alternative because it was clear that Greek Cypriot side would not be motivated otherwise. All that Turkey wanted from us was that we should make it clear that we were ready to continue the talks for a federal settlement. This we accepted.

Kyprianou came back with Churchilian victory sign asking us to sit and talk under the resolution he had got from the non-aligned. I sent directives to our people in London, NY and Washington to await news from us before they opened sealed envelopes which contained announcements of declaration of independence.

On 14th November I gave a dinner to the leaders of all parties together with their associates. About midnight when dinner was over I told them that we would be declaring our independence next day and I explained the reasons. If we wanted a balanced settlement we should establish the balance by this declaration so that Greek Cypriot leaders understood that Turkish Cypriot status was to continue to be that of an equal co-founder of any new partnership and that there was no chance we would accept them as the government of Cyprus. Those in the opposition opposed the idea and asked me whether Turkey had consented. I told them the decision was ours and that we had sufficient support for passing a resolution next day. If they opposed the declaration then they should consider their position in the parliament. Next day they all voted in favour of the declaration. Thousands of people had gathered around the Parliament. The decision was taken very enthusiastically by the people who later voted for the Constitution with a magnificent margin.

Greek Cypriots complained and I was at the Security Council within the week telling “the fives” that they should use this declaration of ours for motivating Greek Cypriots to come to the negotiating table on terms of equality. They did the contrary saying that they recognize only one government in Cyprus etc. Result? More lost years and increased difficulty in the way of settling the problem.

Q-2 What was Turkey’s role in the decision, given that you are on record saying that Turkey did not support the idea?

Denktaş- Turkey wanted nothing but a settlement and gave all her support to the negotiations. I always pointed out that Greek Cypriots had achieved what they had set out to achieve, namely to be regarded as “the government of Cyprus, the people of Cyprus”. The term “Cypriot” meant for them “the Hellenes of Cyprus”- a way of deceiving the world that there was a nation of Cypriots. They would not readily give this up and re-establish a guaranteed partnership unless they saw the danger of permanent separation. Security Council Resolutions gave them all they needed. We had to establish our equality . It took time for Turkey to come to this point. Mr. Kyprianou’s intransigence helped.

Q-3 You talked of declaring a separate state from 1974 onwards. Why the decision was taken at that particular moment?

Denktaş- I believe this question has already been answered. I will explain again. The 1960 Agreements were made for outlawing Enosis and its counter reply double enosis or taksim. When the Partnership was destroyed for Enosis, Turkish side should have raised Taksim immediately in order to keep and maintain the balance for talking to each other more sensibly; in other words we aimed at a better guaranteed compromise. But that did not happen with the result that Clerides was able to say publicly: the world is recognizing us as the Government of Cyprus in spite of the fact that we have no Turkish Cypriot vice-president, no Turkish Cypriot ministers or parliamentarians, so why should we make compromises? They will either accept what we offer or they will have to leave”.

In 1975 when Makarios was to be sent back to Cyprus as “the President of Cyprus” I again sought to have the north declare independence. Turkey did not agree. That is why we declared Federated State. I invited the Greek side to do the same and let us talk boundaries, central government powers etc. The Security Council again encouraged Greek Cypriots to continue as the Government of Cyprus. Had they had any sense and had supported me, the problem would have been settled back in 1975 or 1976.

Q-4 At that time other T/C leaders alleged that you have practically blackmailed them into supporting your decision. Why would they have alleged something like this unless it was true?

Denktaş- Had this been true, one has to ask, how did they bow to blackmail? What happened was that by the morning of the 15th they saw the full and enthusiastic support of the people and voted for the declaration unanimously. But they had ties with Akel, as you know, so they had to find excuses to save their faces vis a vis the old comrades.

Q-5 Reports in the T/C press since suggested that the T/C did not show much enthusiasm or trust in TRNC. Why was that?

Denktaş- As an experienced journalist you must also know that this is not true. Nearly 70 per cent of the people voted for TRNC. And during the Referendum for the Annan Plan the people were told by Mr. Talat himself that voting for the plan would bring recognition to TRNC and would enhance it in addition to other promises by USA, British, EU and UN diplomats. And to-day our national polls indicate that 60 percent of people if not more would vote for TRNC if an Annan like plan was put to the vote.

Q-6 You said at the time that the UDI would have helped efforts to find a permanent solution. However, 25 years later there is no recognition and no solution. If anything, things have become more complicated. Do you still believe it was a wise move? Especially as this move was condemned by the rest of the world at the UN?

Denktaş- Declaration of independence, after the failure of talks coupled
With the clear intention of the Greek Cypriot leaders to press for the utter Hellenization of Cyprus, left us with no other option. If Greek Cypriot partner by itself claimed to be “the State of Cyprus” we, as the ex-Turkish Cypriot co founder partner, had to achieve a similar status taking care of our share in the independence and sovereignty of Cyprus in which, under the 1960 Agreements, we had equal share. This we did and it is because of the existence of TRNC, now 25 years old enjoying all the faculties of a democratic state, that Greek Cypriot side has not been able to complete its illegal course towards complete Hellenization of the island. Recognition is not essential for the existence of a state; non recognition of it is injustice to the people who were left with no alternative but to declare their independence. In the case of TRNC one of the main reason for non recognition lies in the fact that Turkey and Turkish Cypriot leadership gave undue importance to the continuation of the inter-communal talks even after the declaration of independence. It is a sad story that even after the Referanda of 2004, when Greek Cypriot side came out with a resounding NO, we did not say “from now on we shall talk with the other side on conditions of two states” and instead gave much and undue importance to the removal of the embargoes. As to the resumption of the talks on the 1977-79 basis all I can say is that the two sides are really joking with each other while Greek Cypriot leader is playing for time while the Turkish Cypriot side is still trying to prove its sincere adherence to a peaceful settlement pointing out that Greek Cypriot side is not! This will take Cyprus nowhere. Turkish side cannot accept the conditions so bluntly put forward by Mr. Christofias. A fair, just and permanent settlement needs acceptance of realities and not relying on a false title (Govt of Cyprus- The Republic exists theory) but on facts, namely that the partners have fallen apart and two establishments have come about which cannot be wiped off the map of Cyprus.

In a conflict like the one we have in Cyprus the key to a solution lies in treating the parties to the conflict on absolute equal terms. It is here that everything went wrong from the beginning when the guilty party was treated as “the legitimate Government of Cyprus” in complete disregard of the events on the ground and in utter defiance of the Rule of Law. Big Power interests so ordained and they all thought that Turkish Cypriots would not be able to survive under the conditions prevailing during 1963-74 period; no one (including the Greek Junta) believed that Turkey would or could one day militarily intervene in Cyprus.

In 1977 when I asked Makarios whether he owned any mistake he had made in the past, his immediate reply, in the presence of Waldheim, was “yes, I always knew that the Colonels in Greece were fools, but I never thought that they would be mad enough to stage a military coup in the island, not knowing that this was a clear invitation to Turkey to intervene”.

I had expected him to say something to the effect that he had hurried in amending the constitution and that Akritas Plan was wrong or something like that. No, he had only one mistake and that was about the Greek Junta.

NICOSIA
12.11.2009

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΜΑΘΑΝ ΟΙ Ε/Κ

2009-11-09T09:05:00.001-08:00

Όποιος παρακολουθεί όσα συμβαίνουν στους κόλπους της Τ/Κ κοινότητας θα γνωρίζει πολύ καλά ότι κυριαρχεί εκεί η μυθοπλασία, η συστηματική παραπληροφόρηση για θέματα που αφορούν την Ε/Κ κοινότητα και το Κυπριακό και βεβαίως η στρέβλωση ακόμα και των εξελίξεων που αφορούν το μέλλον αυτού του τόπου. Μη νομίζετε όμως ότι τα πράγματα είναι καλύτερα στην Ε/Κ κοινότητα. Η αντίληψη τους για τα όσα συμβαίνουν ανάμεσα στους Τ/Κ ήταν πάντα περιορισμένη. Υπήρχε μια αφ’ υψηλού προσέγγιση και μια επαρχιώτικη υπεροψία στις αναφορές στους Τ/Κ.
Τα πράγματα έχουν βεβαίως τις εξηγήσεις τους. Και σε ότι αφορά τους Τ/Κ, ο συνάδελφος Χασάν Καφετσίογλου είχε στο παρελθόν ασχοληθεί με το φαινόμενο εντοπίζοντας ως κύριο στοιχείο της εξήγησης του την εξάρτηση των Τ/Κ ΜΜΕ αλλά και των περισσοτέρων δημοσιογράφων από την εξουσία στην Τ/Κ κοινότητα. Την όποια εξουσία, είτε του Ταλάτ, είτε του Ντενκτάς, είτε του Έρογλου είτε ακόμα του Τούρκου διοικητή του Αττίλα, ή του τοποτηρητή της Άγκυρας στα κατεχόμενα.
Στις ελεύθερες περιοχές, ή πιο ορθά στην Ε/Κ κοινότητα, τα πράγματα είναι διαφορετικά, όχι όμως και τα αποτελέσματα. Οι προσωπικές ή και οι κομματικές σκοπιμότητες, ακόμα και οικονομικά συμφέροντα καθορίζουν την πολιτική και τη στάση των ΜΜΕ και απέναντι στα όσα συμβαίνουν στην Τ/Κ κοινότητα. Και η λογική λέει ότι σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από τις προσπάθειες που καταβάλλονται για να ικανοποιηθεί το καθολικό –υποθέτω, ή μήπως όχι- αίσθημα ανάγκης μιας λύσης στο Κυπριακό, επιβάλλεται να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στην Τ/Κ κοινότητα, τους προβληματισμούς της, τις ανησυχίες της, τις αντιλήψεις της για τρις διάφορες πτυχές του Κυπριακού και μιας πιθανής λύσης. Αν όχι για οποιονδήποτε άλλο λόγο, για να διαμορφώνεται σωστά η επιχειρηματολογία ανατροπής ανεπιθύμητων απόψεων.
Δυστυχώς, η κάλυψη στα κατεχόμενα είναι περιστασιακή, ελλιπής και υστερόβουλη συνήθως. Με αποτέλεσμα και η πληροφόρηση της Ε/Κ κοινής γνώμης να είναι ελλιπής και παραπλανητική. Σκόπιμα, άραγε;
Το Τ/Κ Εμπορικό και Βιομηχανικό επιμελητήριο είναι ίσως ο μόνος Τ/Κ οργανισμός με τον οποίο υπάρχει συνεργασία με τους Ε/Κ, την Κυπριακή Δημοκρατία και την ΕΕ. Η Κυπριακή Δημοκρατία αποδέχεται, για παράδειγμα, τα πιστοποιητικά προέλευσης προϊόντων που απαιτεί η ΕΕ να συνοδεύουν προϊόντα προς εξαγωγή και τα οποία σφραγίζονται από το Τ/Κ ΕΒΕ. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια αναπτύχθηκε μια σημαντική συνεργασία με το ΚΕΒΕ, ο πρόεδρος του οποίου Μάνθος Μαυρομάτης, παρακολούθησε τις εργασίες της γενικής συνέλευσης του Τ/Κ ΕΒΕ που έγινε το περασμένο Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009.
Στη συνέλευση αυτή ο απερχόμενος πρόεδρος του Τ/Κ ΕΒΕ Σουά Σαρατσόγλου είπε από το επίσημο βήμα ορισμένα πράγματα ιδιαίτερα σημαντικά. Στην παρουσία του Ταλάτ, του Έρογλου, των εκπροσώπων όλων των Τ/Κ κομμάτων, του τοποτηρητή της Άγκυρας, και του διοικητή ακόμα του Αττίλα, τόλμησε να υποδείξει ορισμένες αλήθειες που πρέπει να ενόχλησαν όλους αυτούς. Και που αφορούν ακόμα και τις θέσεις που εμφανίζει στο τραπέζι των συνομιλιών ο Ταλάτ για διάφορες πτυχές της αναζητούμενης λύσης.
Μεταφέρω εδώ επακριβώς τι είπε ο Σαρατσόγλου, όπως περιλαμβάνονται στην επίσημη μετάφραση της ομιλίας του, όπως την μοίρασε στη συνέλευση το ίδιο το Τ/Κ ΕΒΕ.
«As we approach the end of 2009, our economy is affected by the global economic crisis on top of the local crisis, caused by its own structural shortcomings. The first half of 2009 has shown that our imports and exports have gone down by 40% and 22% respectively. ΄

«At this point our current economic position is unfortunately not at the desired stage. The North Cyprus economy is stranded between the South and the Turkish economy which are relatively bigger and stronger. Starting with the public sector our institutions are insufficient. Imagine a country where 82% of the budget is spent on salary payments and transfer costs. This is not a sustainable structure.

«On top of the heavy effects of the global economic crisis whose after-shocks are still felt today, our country suffers from its unique political and economic conditions. It is important to realize that the crisis we are undergoing is mostly due to the malfunctioning of our political structure and the Cyprus problem. Structural problems are equally blocking the private sector from being the locomotive of economic development».
Και σε μετάφραση:
«Καθώς πλησιάζει το τέλος του 2009, η οικονομία μας επηρεάζεται από την παγκόσμια οικονομική κρίση επιπροσθέτως της τοπικής κρίσης, η οποία προκαλείται από τις δομικές της αδυναμίες. Το πρώτο μισό του 2009 έδειξε ότι οι εισαγωγές μας και οι εξαγωγές μας έχουν σημειώσει μείωση κατά 40% και 22% αντιστοίχως.
«Στο χρονικό αυτό σημείο η τρέχουσα οικονομική μας κατάσταση δεν είναι δυστυχώς στο επιθυμητό στάδιο. Η οικονομία της Βορείου Κύπρου είναι παγιδευμένη μεταξύ της οικονομίας του Νότου και της Τουρκικής οικονομίας που είναι σχετικώς μεγαλύτερες και ισχυρότερες. Αρχίζοντας από τον δημόσιο τομέα, οι θεσμοί μας δεν είναι αποτελεσματικοί. Φανταστείτε μια χώρα όπου το 82% του προϋπολογισμού της ξοδεύεται σε μισθούς. Δεν πρόκειται για βιώσιμες δομές.
«Επιπρόσθετα των βαριών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι επιπτώσεις των οποίων γίνονται αισθητές ακόμα και σήμερα, η χώρα μας υποφέρει από μοναδικές πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που βιώνουμε κυρίως λόγω της δυσλειτουργίας των πολιτικών μας δομών και του Κυπριακού. Τα δομικά προβλήματα παρεμποδίζουν εξίσου τον ιδιωτικό τομέα από το να καταστεί η ατμομηχανή της οικονομικής ανάπτυξης».
Πρέπει να παραδεχτούμε ότι χρειάζονται κότσια να μιλήσει κανείς με αυτό τον τρόπο μπροστά στην ηγεσία των Τ/Κ και του κατοχικού καθεστώτος. Και αυτό από μόνο του, κάτι λέει, ή κάτι έπρεπε να λέει στους Ε/Κ. Εδώ όμως ο Σαρατσόγλου λέει σε όλους εκείνους που συγκεντρώθηκαν στη γενική συνέλευση του Τ/Κ ΕΒΕ ότι δεν φταίνε οι Ε/Κ για τη λεγόμενη απομόνωση και την οικονομική υπανάπτυξη, αλλά φταίει το στρεβλωτικό κατοχικό καθεστώς που επέβαλε η Τουρκία και η διαχείριση του από τους Τ/Κ. Και προφανώς, τα Ε/Κ ΜΜΕ όσα το γνώριζαν –και γιατί άραγε δεν το γνώριζαν- ότι αυτό δεν είναι κάτι που έπρεπε να πληροφορηθούν οι Ε/Κ!
Οι παρατηρήσεις του προέδρου ενός σημαντικού οργανισμού –όπως είναι όλα τα ΕΒΕ σε όλο τον κόσμο- αυτή τη χρονική στιγμή, όταν οι δύο ηγέτες συζητούν τις δομές και τους θεσμούς ενός ομοσπονδιακού κυπριακού κράτους του μέλλοντος, έχουν τη βαρύτητα τους και ιδιαίτερα καθώς τα λέει για να τα ακούσει και ο Ταλάτ και ο Έρογλου και οι άλλοι Τ/Κ πολιτικοί ηγέτες. Γιατί άραγε τα Ε/Κ ΜΜΕ θέλησαν να αποκρύψουν αυτές τις πραγματικότητες από τους Ε/Κ;
ΛΕΥΚΩΣΙΑ
09.11.2009

SO MUCH FOR TURKEY'S HIGH MORALE STATURE

2009-11-07T21:40:00.000-08:00

Turkey urged to comply with international court verdict

Thursday, November 5, 2009
FULYA ÖZERKAN
ANKARA - Hürriyet Daily News
As Sudan’s President Omar Hassan al-Bashir travels to Istanbul for a conference, human rights groups are angry with Turkey’s refusal to plan any arrest of the leader, who is accused of war crimes in Darfur. Because Turkey is a part of the United Nations, it has an indirect responsibility to fulfill the demands of the International Criminal Court, Amnesty International says
Controversial Sudanese leader Omar Hassan al-Bashir, who stands accused of committing war crimes in his country’s western Darfur region, will make his third visit to Turkey to attend a meeting in Istanbul on Monday.
The visit comes after the International Criminal Court, or ICC, issued an arrest warrant for the 65-year-old leader in March on charges of war crimes and crimes against humanity. Al-Bashir will be in Istanbul for a meeting of the Organization of the Islamic Conference, or OIC.
When asked if al-Bashir would be arrested upon landing in Turkey because of his outstanding arrest warrant, Justice Minister Sadullah Ergin remained vague, saying only that the statutory provisions of international law would be fulfilled. His remarks, however, were not clear enough to reveal whether al-Bashir would be arrested.
Turkey has ‘indirect’ responsibility
Turkey is not a party to the Rome Statute that established the world’s first permanent war crimes tribunal, the ICC.
“Yes, Turkey is not a party to the Rome Statute and does not have to abide by its rulings but since the country is a member of the United Nations, it has an indirect responsibility to comply with it because the ICC was established by the United Nations,” Özlem Altıparmak, chairperson of Amnesty International Turkey, told the Hürriyet Daily News & Economic Review.
“Would non-obedience with the arrest warrant cause a headache for Turkey? Legally no, but this is a problem politically,” she said.
Al-Bashir’s government denies charges of ordering civilians to be killed. In October, U.S. President Barack Obama warned Khartoum of more pressure if it fails to respond to his fresh incentives to stop “genocide” and “abuses” in Darfur.
“The United States is strongly committed to pursuing peace in Sudan and believes those who committed atrocities should be held accountable,” Deborah L. Guido, U.S. Embassy spokeswoman in Ankara, told the Daily News. She declined, however, to comment on al-Bashir’s travel plans.
U.N. a ‘claimant’ in al-Bashir case
The Turkish government came under fire for giving a cordial welcome to the Sudanese president and his deputy on past visits.
“Turkey’s being non-party to the Rome Statute has no relevance as it is a member of the U.N. Security Council. The case at the ICC opened in line with a report forwarded by [that council],” said Öztürk Türkdoğan, spokesman for the Turkish Coalition for the International Criminal Court.
“The United Nations is a claimant in this case and Turkey, as its member, should review the decisions of the United Nations,” he said.
The ICC, unlike the Strasbourg-based European Court of Human Rights, prosecutes individuals, not states, for genocide, crimes against humanity, war crimes and the crime of aggression. In the Sudanese leader’s case, the judges did not find enough evidence to charge him with genocide as sought by the court prosecutor although this charge could be added later.
Türkdoğan urged Ankara to assist the ICC. “Turkey has a responsibility also arising from Article 13 of its penal code that opens the way for the trial of those accused of committing war crimes and crimes against humanity with the consent of the justice minister. Turkey’s non-obedience with the arrest warrant also means a violation of its domestic law,” he said.
The government should not pursue an inconsistent policy that criticizes Israel for its actions in Gaza but remains silent on the Darfur issue, Türkdoğan said.
“The process over the U.N. report accusing Israel over Gaza is not finalized yet but the case over al-Bashir is one step further as there is an arrest warrant. Turkey must act as a democratic state governed by the rule of law, otherwise it will face problems in the international arena,” he said.
SOURCE: TURKISH DAILY NEWS

===============================================================

Friday, November 6, 2009
ISTANBUL – Daily News with wires

The European Union asked Turkey to reassess its invitation to Sudanese President Omar Hassan al-Bashir, wanted by a U.N. court for war crimes, the Reuters news agency reported Friday, citing an anonymous Foreign Ministry source.
Al-Bashir is set to attend a meeting of the Organization of the Islamic Conference, or OIC, in Istanbul this weekend. He is wanted by the International Criminal Court, or ICC, on charges of war crimes and crimes against humanity in Darfur.
Turkish President Abdullah Gül responded to journalists’ inquiries later on Friday about reconsidering al-Bashir’s visit, the Anatolia news agency reported.
“This is a regional meeting, and as members of international organizations we understand it as such,” he said. “Therefore, we will treat all members equally.”
“Why are they getting involved?” he asked.
An anonymous Turkish government official also told Agence France-Presse on Friday that al-Bashir would not be arrested during his stay in Turkey.
The OIC has invited al-Bashir to an economic summit in Istanbul, and he is expected to be in the city on Sunday and Monday, barring a last-minute change.
"They responded positively to the invitation, and we assume he will be coming, but things may change at the last moment," the Turkish government official told AFP on condition of anonymity.
"To arrest him after having invited him does not seem probable to me," the official said.
The official explained that Ankara is not a signatory of the ICC treaty and "therefore its decisions are not legally binding for Turkey."
Moreover, the arrest warrant for al-Bashir has not been backed up by any U.N. Security Council resolution, she said, adding that Turkey was only the host of the Istanbul meeting, with the list of invitations drawn up by the OIC.
The official conceded Turkey might face criticism from the European Union, which it is seeking to join, and which "has made demands for Turkey to sign the ICC treaty."
The ICC issued the arrest warrant for al-Bashir in March, making him the first sitting president to face such action. The Sudanese leader faces charges on five counts of crimes against humanity and two of war crimes in the western region where the U.N. estimates that up to 300,000 people have died since 2003.
Turkey voiced concerns at the time that the warrant might prove counter-productive for efforts to stabilize conflict-torn Sudan.
A string of African and Arab states along with Sudan's key ally China also slammed the warrant.
Last year, Turkey's government came under fire for hosting al-Bashir twice: a bilateral visit in January and then at multilateral cooperation talks with African leaders in August.

SOURCE: TURKISH DAILY NEWS

2009-11-06T23:40:00.000-08:00

Κάπως έτσι ξεκίνησε και το "Εθνικό Μέτωπο" και η "ΕΟΚΑ Β". Άλλωστε, τα παλληκάρια δεν έχουν αναστολές και δηλώνουν τις καταβολές τους. Το αναρτώ γιατί θεωρώ ότι πρέπει να γνωρίζουν όσοι πρέπει να γνωρίζουν και να βρίσκονται σε εγρήγορση. Οι κίνδυνοι είναι πολύ μεγαλύτεροι από ότι εκ πρώτης όψεως φαίνονται. Πρόκειται για τους ίδιους που προκάλεσαν επεισόδια στην παρέλαση της 1ης Οκτωβρίου το 2008, που διαδήλωσαν έξω από το στρατόπεδο υπέρ του Εθνοφρουρού που είχε "εισβάλει" στο τουρκικό φυλάκιο και πήρε λάφυρα ένα κράνος(!) και είναι οι ίδιοι που είχαν επιτεθεί κατά του ατόμου μου στη Λήδρας.

ΚΓ

"Δημοκρατικός Συναγερμός και Εθνικός Προσανατολισμός

* Wednesday, November 4, 2009, 22:20

Δημοκρατικός Συναγερμός και Εθνικός Προσανατολισμός

του Γραφείου Μελετών και Ιδεολογίας του Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης

"Σε μεγάλα τμήματα του λαού προκαλεί κατά καιρούς εντύπωση, το γεγονός ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός, με διάφορες θέσεις του, παρ’ ότι υποτίθεται αποτελεί την Εθνικόφρονα παράταξη του τόπου, υπερακοντίζει το ΑΚΕΛ σε θέσεις μειοδοσίας και υποταγής στα κατοχικά τετελεσμένα.

"Επί τούτου προκάλεσε μεγάλο σάλο και η έκδοση εσωτερικού ενημερωτικού εγγράφου της ΕΔΟΝ με το οποίο διαχωρίζονται τα στελέχη του ΔΗΣΥ και κατατάσσονταν σε δύο τάσεις : τους αμερικανόδουλους και τους ακροδεξιούς.

"Εντύπωση προκαλείται και δημιουργείται σάλος από το ως άνω έγγραφο της ΕΔΟΝ, επειδή στον τόπο αυτό δεν υπάρχει επαρκής γνώση της ιστορίας! Εάν ανατρέξουμε στην Ιστορία θα διαπιστώσουμε ότι η αγγλική αποικιοκρατία στήριξε την ισχύ της σε τρεις βασικούς πυλώνες, δια μέσου των οποίων προσπάθησε να καταπνίξει το ολοένα αναπτυσσόμενο εθνικό κίνημα, που είχε ως στόχο την Ένωση με την Ελλάδα. Ο πρώτος πυλώνας ήταν η τουρκοκυπριακή μειονότητα στα πλαίσια της πολιτικής του διαίρει και βασίλευε. Ο δεύτερος πυλώνας ήταν το ΚΚΚ – ΑΚΕΛ λόγω των γνωστών διεθνιστικών ιδεολογημάτων του, συνεπεία των οποίων αντιτάχθηκε αρχικά στην Ένωση και όλως επιφανειακώς μετά το 1949 προσχώρησε στο ενωτικό κίνημα, όταν έλαβε διαβεβαιώσεις από το ΚΚΕ ότι επέκειτο η στρατιωτική νίκη του ΔΣΕ στον εμφύλιο πόλεμο και η κομμουνιστικοποίηση της Ελλάδας. Ο τρίτος πυλώνας ήταν αυτός που ονομάσθηκε αγγλόδουλη δεξιά, ο οποίος αποτελείτο από ένα ευρύ πλέγμα ως προς τη διαστρωμάτωσή τους, κοινωνικών ομάδων, μολονότι ολιγάριθμων. Σ’ αυτό το πλέγμα εντάσσονται διάφορα στρώματα και ομάδες που είχαν άμεση εξάρτηση από τις αποικιοκρατικές αρχές και αποκόμιζαν σημαντικά κέρδη από τη συνεργασία με αυτές, όπως π.χ μεγαλοεπιχειρηματίες, μεσοαστοί (έμποροι, μεγαλοδικηγόροι, δικαστές κ.λ.π), στελέχη του διοικητικού μηχανισμού της αποικιοκρατίας, ανώτατοι αξιωματικοί της αποικιακής αστυνομίας και διάφοροι άλλοι.

"Αυτοί οι τρεις πυλώνες ακόμα και μετά την ανεξαρτησία, ουδέποτε έπαψαν να αντιτάσσονται και να υπονομεύουν το εθνικό ενωτικό κίνημα και να λειτουργούν ως ιδεολογικά μετωπικά σχήματα της αποικιοκρατίας, προσπαθώντας να προσδώσουν στο μεταζυριχικό καθεστώς χαρακτηριστικά μεταποικιοκρατίας. Εν ολίγοις δηλαδή, οι Άγγλοι ουδέποτε έφυγαν εντελώς από την Κύπρο εφόσον εξακολούθησε να υπάρχει το ιδεολογικό τους προγεφύρωμα, το οποίο εκφραζόταν από την αγγλολαγνεία σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, ιδίως της αγγλόδουλης δεξιάς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κυριαρχία της αγγλικής γλώσσας μετά την ανεξαρτησία και η χρήση της ως γλώσσας δικαστηρίων και της δημόσιας υπηρεσίας μέχρι και πολύ πρόσφατα (1990).

"Χαρακτηριστικός εκφραστής της αγγλόδουλης δεξιάς ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης, συνεχιστής της παράδοσης που κληρονόμησε από τον πατέρα του, Ιωάννη Κληρίδη, ο οποίος περί τα τέλη της δεκαετίας του 1930 είχε δημιουργήσει τον πρώτο σύνδεσμο στις τάξεις της δεξιάς που αντιτάχθηκε στο ενωτικό αίτημα. Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται η πολεμική του Γλαύκου Κληρίδη κατά της παρουσίας στην Κύπρο της Ελληνικής Μεραρχίας και η υπονόμευση του ρόλου των Ελλήνων αξιωματικών σε αγαστή μάλιστα σύμπνοια με την ανάλογη πολεμική που είχε αναπτυχθεί από το ΑΚΕΛ. Είναι γνωστή η παρότρυνση Κληρίδη προς Κύπριους αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς το 1965, να πράξουν κάθε τι δυνατό για να εκδιωχθούν οι Ελλαδίτες αξιωματικοί από την Κύπρο και να κυπροποιηθεί ο Στρατός, διότι σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είχαν πιθανότητες επαγγελματικής - ιεραρχικής ανέλιξης. Γι’ αυτές τις θέσεις του ο Κληρίδης και η αγγλόφρων δεξιά αποτέλεσαν τα χρόνια μεταξύ 1960 – 1974 το μαύρο πρόβατο της μεγάλης πλειοψηφίας της Δεξιάς, η οποία όλα αυτά τα χρόνια ήταν προσηλωμένη στο ενωτικό ιδεώδες. Επί τούτου είναι χαρακτηριστική η στηλίτευση του Γλαύκου Κληρίδη και ο χαρακτηρισμός του ως μειοδότη την οποία ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής διατυπώνει στον πρόλογο των Χρονικών του Αγώνα της ΕΟΚΑ, πόνημα το οποίο κυκλοφόρησε το1971.

"Κοντολογίς ο Κληρίδης και η αγγλόφρων δεξιά αποτελούσαν βασικό ιδεολογικό αντίπαλο της μεγάλης πλειοψηφίας της εθνικόφρονος δεξιάς, η οποία συνιστούσε την ενωτική παράταξη. Μετά το 1974 και την καταστροφή οι ρόλοι αντιστράφησαν άρδην. Η ενωτική παράταξη αναζητούσα εναγωνίως αρχηγό μετά τον θάνατο του Γεωργίου Γρίβα Διγενή και έχοντας υποστεί τον στιγματισμό της άμεσης εμπλοκής στο πραξικόπημα, άμεση συνέπεια του οποίου υπήρξε η τουρκική εισβολή, ανηύρε στο πρόσωπο του πρώην ιδεολογικού της αντιπάλου Γλαύκου Κληρίδη, τον άνθρωπο ο οποίος θα αποτελούσε τον νέο αρχηγό της και θα την αποκάθαρε από τις αποδιδόμενες σε βάρος της κατηγορίες.

"Εξ εναντίου ο Γλαύκος Κληρίδης, ο οποίος είχε τεθεί στο περιθώριο του πολιτικού βίου, λόγω της ανάληψης από αυτόν της Προεδρίας της Δημοκρατίας, ορκιζόμενος στον έκπτωτο μητροπολίτη Γεννάδιο για μια περίοδο που οι πολιτικοί του αντίπαλοι ονόμασαν μετα-πραξικόπημα, αναζητούσε πολιτικό σχήμα δια του οποίου θα επανεντασσόταν στο πολιτικό γίγνεσθαι του τόπου, και το βρήκε στην ακέφαλη, κατασυκοφαντημένη και καταδιωκόμενη πανταχόθεν ενωτική παράταξη, την οποία ενέταξε στο σχήμα του Δημοκρατικού Συναγερμού.

"Σιγά - σιγά και σταδιακά (προκειμένου να μην προκαλέσει τις αντιδράσεις των ενωτικών κατά τα πρώτα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή), άρχισε να διαμορφώνει στο κόμμα το πλαίσιο των δικών του ιδεολογικών αρχών, οι οποίες ουδεμία σχέση είχαν με τις αρχές της ενωτικής παράταξης, που ήταν η βάση των οπαδών του, προωθώντας τους δικούς του ανθρώπους στον διοικητικό μηχανισμό του κόμματος του και δρώντας παρασκηνιακά προς προώθηση της ιδέας της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Δηλαδή, μολονότι από το 1960 ο Στρατηγός αποκήρυξε ως μειοδότη τον Γλαύκο Κληρίδη, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ δεν απέφυγαν τον θανάσιμο για την ιδεολογία τους και τα εθνικά ιδανικά τους εναγκαλισμό του κόμματος, το οποίο αυτός ίδρυσε μετέπειτα. Και όχι μόνο! Με την αποδοχή του Κληρίδη ως ηγέτη τους έστεψαν αυτόν οιονεί ως πατριάρχη της εθνικοφροσύνης και με αυτόν τον τίτλο ο ίδιος περιφέρετο ανά το πανελλήνιο και εξωράιζε τον ενδοτισμό του με τις δάφνες της ψευδεπίγραφης εθνικοφροσύνης του και αναβάπτιζε τα τουρκογενή σχέδια (δια)λύσης στην κολυμβήθρα του ένδοξου παρελθόντος των αγωνιστών επί τις πλάτες των οποίων καλοκάθησε και εξ’ ονόματος των οποίων ενεργούσε.

"Παρατηρείται σ’ αυτήν την περίοδο η έντονη διγλωσσία των στελεχών του ΔΗΣΥ. Άλλο ύφος και άλλη γλώσσα στα μνημόσυνα και στις εθνικές επετείους και άλλο στη Βουλή. Αυτή η διγλωσσία αποτυπώθηκε στο κεντρικό σύνθημα του ΔΗΣΥ το οποίο απευθύνετο στους αφελείς ιδεολόγους: «την πατρίδαν ουκ ελάττω παραδώσω», που όμως από τους υποψιασμένους και οξυδερκείς ακροατές εσυμπληρώνετο: «…εκτός από την μισή…»!!!

"Με το πέρασμα των χρόνων και την άμβλυνση των συναισθημάτων και των εντυπώσεων από τον εμφύλιο σπαραγμό και την τούρκικη εισβολή, η ιδέα της ΔΔΟ και η πολιτική του συμβιβασμού με τα τετελεσμένα της εισβολής, έγινε κυρίαρχο ρεύμα στον Δημοκρατικό Συναγερμό. Μεθοδευμένα εγκλώβισε στο δόγμα αυτό και την ενωτική βάση του κόμματος, η οποία πλέον είχε παγιδευθεί σε ένα πλέγμα κοινωνικών και πολιτικών δοσοληψιών, το οποίο καθιστούσε αδύνατη την απεμπλοκή από τον ΔΗΣΥ που εν τέλει οδήγησε στην ιδεολογική της αλλοτρίωση και ηθικό ξεπεσμό.

"Την πολιτική αυτή συνέχισε και ο τελευταίος διάδοχος του Κληρίδη, Νίκος Αναστασιάδης, πιστός στα ιδεολογικά κελεύσματα του προκατόχου και ιδεολογικού πατέρα του. Ο Νίκος Αναστασιάδης και άλλα πρωτοκλασάτα στελέχη (Χάσικος, Λόρδος, Καίτη Κληρίδου, Κασουλίδης, Τορναρίτης, Στυλιανίδης, Μαρκίδης και πολλοί άλλοι) απροκάλυπτα και ανερυθρίαστα προπαγανδίζουν πλέον την υποταγή. Αποκορύφωμα της πολιτικής αυτής ήταν η συγκατάνευση του Συναγερμού στο εθνοκτόνο σχέδιο Ανάν, η διαρκής προπαγάνδιση από τα κομματικά του έντυπα των ιδεών του συμβιβασμού με την κατοχή και της όψιμης για το κόμμα επαναπροσέγγισης με τους Τουρκοκυπρίους. Αίσθηση προκάλεσαν άλλωστε, οι τελευταίες δηλώσεις υποστήριξης του προς τον σύμβουλο του Προέδρου Χριστόφια Τουμάζο Τσελεπή, ενάντια μάλιστα στην κριτική που του άσκησαν κορυφαίοι σύμβουλοι του προέδρου του ΔΗΣΥ.

"Καθίσταται σαφές συνεπώς ότι η ακολουθούμενη επί δεκαετίες πολιτική της ηγεσίας του Συναγερμού έχει μετατρέψει ένα εκλεκτό τμήμα του λαού μας, την παλαιά ενωτική παράταξη, άθελά της σε παθητικό δέκτη και άβουλο υποχείριο των επιδιώξεών της, οι οποίες κατατείνουν στο συμβιβασμό με τον κατακτητή και στην εγκατάλειψη - απεμπόληση των απαράγραπτων δικαιωμάτων του λαού μας επί της κατεχόμενης γης του. Είναι λοιπόν περισσότερο αναγκαίο από κάθε άλλη φορά να αρχίσει μια συζήτηση, η οποία θα επεκταθεί σε όλα τα στρώματα του λαού, ο οποίος ανήκει ιστορικά ή ασπάζεται ιδεολογικά τις ιδέες της παλαιάς ενωτικής παράταξης με στόχο τον απεγκλωβισμό του εκλεκτού αυτού τμήματος του κυπριακού λαού από τις τάξεις του Δημοκρατικού Συναγερμού και την σύμπηξη ενός παλλαϊκού αντικατοχικού μετώπου αντίστασης, που θα αγωνιστεί για την απελευθέρωση της Κύπρου και την επανάκτηση των πατρογονικών κτητορικών δικαιωμάτων των Ελλήνων στην κατεχόμενη γη μας.

"Το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης καλεί όλα τα μέλη και τους οπαδούς του Συναγερμού, οι οποίοι ασπάζονται τις Ελληνοκεντρικές αρχές και τα διαχρονικά ιδεώδη του Ελληνισμού και που δεν συμφωνούν με την πολιτική συμβιβασμού με τα κατοχικά τετελεσμένα την οποία ακολουθεί η ηγεσία τους, να έρθουν σε διάλογο μαζί μας όπως και με τα άλλα αντικατοχικά κινήματα. Να αποτυπωθούν έτσι οι συγκλίσεις μας και να δρομολογηθεί η σύμπηξη ενός αντικατοχικού μετώπου. Το μέτωπο αυτό θα αποτελέσει τη φυσική ιδεολογική συνέχεια της ενωτικής παράταξης και θα τεθεί στην πρωτοπορία του λαού μας θέτοντας ως λάβαρο την εθνική απελευθέρωση, περιθωριοποιώντας τους κήρυκες της υποταγής οι οποίοι, κακή τη ιστορική μοίρα, σε ανώμαλες ιστορικές περιόδους πέτυχαν να εγκλωβίσουν στα οργανωτικά τους σχήματα το πιο δυναμικό τμήμα του λαού μας.

4 Νοεμβρίου 2009

Οδυσσέας Διομήδης Υπεύθυνος του Γραφείου Ιδεολογίας και μελετών

Του Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης www.antistasi.org"

ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

2009-11-06T23:33:00.000-08:00

Η διεθνής διπλωματία έχει να επιδείξει μεγάλα κατορθώματα στον τομέα της ορθής ανάγνωσης καταστάσεων και των πιθανών εξελίξεων αρκετά έγκαιρα ώστε με την ενεργό παρέμβαση της να αποτρέψει να χειρότερα. Όλες οι χώρες διαθέτουν διπλωμάτες με άριστη παιδεία και εκπαίδευση ώστε να μπορούν να διαβάσουν ανάμεσα στις γραμμές και να φθάνουν στην πραγματική εικόνα και να αποφεύγουν την πλαστή, την στρεβλωμένη που οδηγεί σε απευκταίους προσανατολισμούς.
Στην περίπτωση της Κύπρου η διεθνής διπλωματία ενήργησε σε κρίσιμες στιγμές επιστρατεύοντας όλη της την μαεστρία και ικανότητα όντως για να αποφύγει τα χειρότερα. Τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας αποτελούν πιστοποίηση του γεγονότος αυτού. Άλλες φορές πάλι με την αποχή της ή την ανοχή της ή την υποκριτική της στάση, επέτρεψε εξελίξεις που δημιουργούσαν δεδομένα που η ίδια η διεθνής κοινότητα για τον ένα ή την άλλο λόγο επεδίωκε. Υπήρξαν όμως και περιπτώσεις όπου οι στρεβλωμένες και πασιφανώς λανθασμένες εκτιμήσεις κάποιων παρέσυραν ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα σε επιλογές που και την αξιοπιστία της έπληξαν και αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα απέφεραν. Παράδειγμα, το περιβόητο σχέδιο Ανάν.
Η διεθνής κοινότητα εκδηλώνεται υπέρ της τρέχουσας προσπάθειας επίλυσης του Κυπριακού, όπερ σημαίνει:
• Στήριξη της βούλησης να διατηρηθεί η διαδικασία εξεύρεσης λύσης ιδιοκτησία των ιδίων των Κυπρίων, προκειμένου να αποκλειστούν συνταγές που στοχεύουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων ξένων και όχι των Κυπρίων και της Κύπρου.
• Στήριξη των παραμέτρων λύσης που οι δύο ηγέτες (οι Κύπριοι) έχουν συμφωνήσει: Διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, με μια διεθνή προσωπικότητα, μια κυριαρχία, μια υπηκοότητα και με πολιτική ισότητα όπως την καθορίζουν στα ψηφίσματα τους τα Ηνωμένα Έθνη.
Στις μέρες μας συμβαίνει αυτό που παλιά λεγόταν και υπό μορφή ανεκδότου: Τίποτα δεν μένει μυστικό στην Κύπρο. Πολύ περισσότερο βεβαίως στους διπλωματικούς κύκλους. Είναι συνήθως απόλυτα ενημερωμένοι για την κάθε λεπτομέρεια των συνομιλιών Χριστόφια-Ταλάτ. Και προφανώς, ανεξάρτητα από τις δημόσιες δηλώσεις τους, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τις διαφορές μεταξύ των θέσεων που καταθέτουν στο τραπέζι οι δύο πλευρές. Είναι συνεπώς δυνατόν να μην έχουν αντιληφθεί ότι οι θέσεις διαφέρουν ως προς τη φιλοσοφία τους; Δεν μπορεί να μην έχουν διαπιστώσει ότι η φιλοσοφία του Ταλάτ είναι δημιουργία δύο από όλα στην νέα πολιτεία. Δύο κράτη, δύο κυβερνήσεις, δύο κυριαρχίες, δύο υπηκοότητες, δύο Κεντρικές Τράπεζες, δύο στρατούς, δύο αστυνομίες, δύο πρεσβείες στο εξωτερικό, δύο από όλα, τέλος πάντων. Και από την άλλη, η φιλοσοφία Χριστόφια είναι μια ισχυρή ομοσπονδία με όσο γίνεται μεγαλύτερη αυτονομία των συνιστούντων οντοτήτων. Είναι δυνατόν να έχει ξεφύγει της προσοχής των ξένων διπλωματών ότι κάποιος αποστασιοποιείται από τα όσα έχουν συμφωνηθεί ως πλαίσιο λύσης του Κυπριακού;
Αυτόματα δημιουργείται ένα κρίσιμο ερώτημα: Γιατί τότε δεν λένε την αλήθεια; Γιατί συνεχίζουν να προσποιούνται ότι δεν τρέχει τίποτα; Γιατί εξακολουθούν να αποσιωπούν την αλήθεια, καλύπτοντας έτσι εκείνο που παρασπονδεί;
Υπάρχουν όμως και άλλα ερωτήματα που προκύπτουν από την κατάσταση αυτή. Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται οι ευφυέστατοι ξένοι διπλωμάτες ότι η Τουρκία λέει ότι υποστηρίζει την προσπάθεια, αλλά όχι και τις παραμέτρους που έχουν συμφωνήσει οι Χριστόφιας-Ταλάτ; Η Τουρκία από την επομένη της έναρξης της διαδικασίας δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει ότι υποστηρίζει και επιδιώκει δύο από όλα στην Κύπρο. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που στις αρχές ο ίδιος ο Ταλάτ ήταν εκνευρισμένος και αηδιασμένος με την στάση αυτή και σκεφτόταν να τα παρατήσει όλα και να επιστρέψει στην Κερύνεια για να φτιάχνει ψυγεία, όπως έλεγε. Είναι ποτέ δυνατόν οι ξένοι διπλωμάτες να μην έχουν αναρωτηθεί κατά πόσο υπό αυτές τις συνθήκες θα μπορούσε ποτέ ο Ταλάτ να διαπραγματευτεί ελεύθερα και έξω από τη βούληση της Τουρκίας; ‘Όχι, ποτέ. Ε, τότε γιατί κανένας δεν ζητά από την Άγκυρα να αφήσει ελεύθερο τον Ταλάτ να διαπραγματευθεί με τον Χριστόφια και να υποστηρίξει τα όσα συμφωνήσουν και συμφωνούν; Γιατί προτιμούν την ολέθρια στην πολιτική –όπως διαπίστωσε η ανθρωπότητα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο- του εξευμενισμού; Σε τι αποβλέπει; Μια τέτοια τακτική δεν οδηγεί, οπωσδήποτε, σε λύση, χωρίς να αποκλείεται και η πρόκληση κρίσης.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
7.11.2009

TURKEY'S ZERO PROBLEM POLICY

2009-11-04T22:49:00.000-08:00

Turkey’s new policy is a situation of zero problems with her neighbours. This is declared almost daily these days. Is this to imply that so far her policy was to sustain problems with her neighbours? That’s an interest-ing admission, which needs to be remembered. Especially by those who are anxious to applaud Turkey’s new policy. Simple because one way of achieving zero problems with its neighbours, Turkey must first eradicate all the sources that allowed the previous situation of conflict with almost all her neighbours to prevail for so many decades. Is Turkey doing that? That’s another interesting question.
Having said that, every good willed person would welcome this Turkish intention. But words have to be followed by actions. And talking about words, the Turkish Prime Minister has to do something about his Minis-ter Egemen Bagis and his many public statements about Cyprus. They usually contradict this official policy of «zero problems», thus creating –or even worse, strengthening- doubts about the credibility of such a policy. When for example Mr. Bagis boasts that Turkey began accession talks with the European Union, without having to withdraw a single soldier from Cyprus, or without having to withdraw from a single inch of Cyprus’ occupied territories. Or when he declares that the only way for a solution is ignore what the two leaders have agreed but the unconditional acceptance of what Turkey dictates. The unfortunate fact is that the present President of the Turkish Republic, Abdullah Gul, was the first to make such statement during his Foreign Affairs days.
Such statements challenge Mr. Etogan’s declared policy towards its neighbours and they constitute a raw provocation towards the European Union where Turkey aspires to find herself. Mr. Erdogan has also to ex-plain how such policy can be compromise with the threats to use military action to prevent Cyprus from exercise its rights as an independent country member of the United Nations and the European Union, in her legally designated zone of economic exploitation. They are still there. They have never been withdrawn. Mr. Ertogan has be reminded also that the infamous decision of the Turkish Grand Assembly on casus belli should Greece exercise her sovereign right to extend her territorial waters in accordance with the international law, is still there.
One should welcome any move by Turkey towards a peaceful coexistence with her neighbours. And it will be an important moment when Turkey joins the EU because that would mean that she finally conformed to the norms of the European Union. Peaceful overtones towards the Kurds, the agreement with Armenia and even the possible gestures towards the Ecumenical Patriarchate are moves in the right direction, but they are still too far from a situation of «zero problems». And there has been no follow up with a similarly peaceful, good will gesture on Cyprus. Unless, of course, Turkey does not consider Cyprus as one of its neighbours.

NICOSIA
5.11.2009

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

2009-11-04T05:51:00.000-08:00

Είναι προφανές ότι κλιμακώνεται μια πολύπλευρη επίθεση κατά της πολιτικής λύσης του Κυπριακού από κύκλους που ενώ δημοσίως εμφανίζονται να υποστηρίζουν την «ορθή λύση», «ιδιωτικώς» υποστηρίζουν την μη λύση. Είναι μια προσπάθεια που επεκτείνεται από τον πολιτικό χώρο, στο χώρο των ΜΜΕ, διευρύνεται με την στήριξη, υλική και ηθική, της εκκλησιαστικής ηγεσίας και καλύπτει ακόμα και τον χώρο του ακροδεξιού περιθωρίου.
Είναι επίσης προφανές ότι το ετερόκλητο αυτό «μέτωπο» κατόρθωσε να δημιουργήσει ήδη ένα κλίμα αρνητικό για την πολιτική της λύσης, αυτό που ονομάζεται «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», επί του οποίου επιχειρείται μια επένδυση που προϊδεάζει για νέα κλιμάκωση της επίθεσης και της παραπληροφόρησης. Δυστυχώς το φαινόμενο αντιμετωπίζεται σχεδόν στωικά. Τα σχόλια του Κυβερνητικού Εκπροσώπου και οι αντιδράσεις του ΑΚΕΛ δεν μπορεί να θεωρούνται αρκετά για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Η πολύπλευρη επίθεση αυτή υπογραμμίζει απλώς την ανεπάρκεια της επικοινωνιακής πολιτικής της Κυβέρνησης και την ελλιπή πολιτική ενημέρωση της κοινής γνώμης ώστε να οχυρώνεται η κοινή γνώμη έναντι της εκστρατείας παραπληροφόρησης.
Οι επόμενοι μήνες, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα είναι κρίσιμοι και σκληροί για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Και είναι πρόδηλο ότι εξελίξεις θα υπάρξουν. Και θα είναι αποφασιστικές σε ότι αφορά τις προοπτικές μιας λύσης. Οι αντιλήψεις για την αποφυγή της λύσης που με διάφορα προσχήματα προβάλλονται σήμερα δεν είναι καινούργιες. Οι καταβολές τους, αν αναζητηθούν σοβαρά, εύκολα μπορούν να εντοπιστούν σε προ του 1974 απόψεις και ιδεολογήματα. Απλώς, μετά το 1974 λούφαξαν κάτω από το βάρος του αμαρτωλού περιεχομένου αυτών των αντιλήψεων και στη συνέχεια πέρασαν σε κατάσταση αναμονής και σιωπής, επειδή ακριβώς στην Τουρκική πλευρά κυριαρχούσε η «φιλοσοφία» Ντενκτάς-Ετσεβίτ. Βγήκαν στην επιφάνεια ενθαρρυμένες από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της προηγούμενης διακυβέρνησης και κυρίως μετά την αντεπίθεση των δυνάμεων της λύσης του Κυπριακού. Και τις προοπτικές που δημιουργήθηκαν με την εκλογή Χριστόφια, θέλησαν να υπονομεύσουν και να κατεδαφίσουν με την εκστρατεία παραπληροφόρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Σήμερα βιώνουμε μια νέα έξαρση της αποθράσυνσης των δυνάμεων του παρελθόντος. Οι οποίες, πίσω από τα ηχηρά επιχειρήματα και τα ύπουλα κτυπήματα, δεν διστάζουν να καυχώνται στους διαδρόμους υψηλόβαθμων στελεχών του ΔΗΚΟ ότι, ναι, από το 1963 «είχαμε ένα Ε/Κ κράτος που έγινε αποδεκτό από την διεθνή κοινότητα» και συνεπώς «δικαιούμαστε να μη θέλουμε να το παραδώσουμε». Και αυτά δεν είναι υπερβολές, είναι αλήθειες που λέγονται όμως σε «κλειστούς κύκλους».
Με μια τέτοια νοοτροπία δεν είναι λύση δύο κρατών που θα επιφέρει, αλλά μια διχοτόμηση η οποία θα αφήνει ανοικτή την πόρτα της πλήρους τουρκοποίησης της Κύπρου και μάλιστα με τη γνωστή –και δοκιμασμένη- συνταγή της Αλεξανδρέττας.
Ισορροπίες σκοπιμοτήτων δεν έχουν θέση σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει είναι να αποκαλυφθούν και να αντιμετωπιστούν οι υπονομευτές της πολιτικής της λύσης ΤΩΡΑ. Και η βασική ευθύνη για τα αποκαλυπτήρια αυτά ανήκει μοιραία στην Κυβέρνηση. Χρειάζεται μια άλλη γλώσσα και προς την εκκλησιαστική ηγεσία και προς τα συνεργαζόμενα κόμματα και προς τα ένα αποστολή ΜΜΕ και προς στρατευμένους δημοσιογράφους. Πρέπει να προστατευθεί η αλήθεια και το δικαίωμα του λαού στην αλήθεια. Πρέπει η αλήθεια να ξεδιπλωθεί ως ασπίδα στην ασυγκράτητη παραπληροφόρηση, τουλάχιστον εκεί που είναι πρόδηλο ότι είναι προϊόν και διαπλεγμένων συμφερόντων. Και ο νοών….

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
4.11.2009

TURKEY’S HARDENING POSITION ON CYPRUS

2009-11-01T22:38:00.001-08:00

TURKEY’S HARDENING POSITION ON CYPRUS

According to the ‘Journal of Turkish Weekly’ (Saturday, 31 October 2009) Turkey's President Abdullah Gul said: "All the world should know that Turkish Cypriots would never be in a minority status in the island." He was speaking at a press conference with Turkish Cypriot leader Mehmet Ali Talat. The fact, however, whatever President Gul thinks or says, the Turkish Cypriots are a minority on the island. There is no power on earth, not even Turkey and Pr. Gul that can change in anyway the numerical facts. Unless of course Turkey wishes to introduce to the world a new mathematical concept. In which case Turkey has to apply it firts within her boundaries in connection with similar problems, like the minorities, which will not be minorities any longer within her realm.

Mr. Talat was in Turkey to be briefed on the new tactics Turkey will be following and which were decided earlier –in his absence- at a meeting organized by the Turkish Foreign Ministry. Immediately afterwards there was a flood of leaks to the Turkish press about a ‘plan B’ should the Greek Cypriots reject Ankara’s demands for a confederal solution of two states in Cyprus. If anything, what came out of Talat’s meetings in Turkey is the hardening of the Turkish position. : “There is no way to open ports to Greek Cypriot ships and planes unless a comprehensive solution is reached on the divided island,” the Foreign Ministry said. And this was in reference to the obligation Turkey undertook as a candidate country to abide by the requirements of the European Union and conform to so-called Ankara protocol as far as her responsibilities are concerned.
So far the policy followed by Turkey was that she would lift all embargoes against the Republic of Cyprus, member of the European Union which she aspires to loin, if what she considers promises to the Turkish Cypriots are fulfilled. No matter that she had signed the Ankara protocol.
The bottom line which the Europeans should take very seriously into consideration when the talk about Turkey, is her credibility. And there is an issue of credibility here. Turkey tends to accept and confirm and sign protocols on many issues in order to get what she wants. And what is worse is that instead of talking to Turkey in a language that she would take seriously into consideration, the European Union follows a policy of appeasement towards Turkey, thus putting the EU’s own credibility on line.

NICOSIA
2.11.2009

2009-11-01T05:37:00.000-08:00

Turkish Cypriot born journalist Metin Munir has been living in Turkey for many years now. He knows very well how things work in Ankara. He knows how views and policies are formulated. And his critical approach to the essence of official policies, especially those associated with Cyprus, have often landed him in trouble with the political and military establishment. In an interview he gave to the Turkish newspaper Radical, he explains why the Turkish Cypriot administrations are by definition autocratic. Although the interview was published nine years ago, it is still interesting as it still depicts vividly the situation prevailing in the occupied part of Cyprus. Thus, the reason for reproducing it here.

``I am in Exile on the Mainland''.

by Turkish daily Radikal
Posted: Thursday, December 14, 2000 07:35 pm CST
________________________________________
Turkish daily Radikal (December 4 2000) reports on an interview with Metin Munir by Nese Duzel under the title. In way of introduction, Duzel says: ``Why Metin Munir? Turkey has announced it is ready to go it alone without the European Union and all because of the Cyprus issue. This is a decision that will affect the future of the 65 million people living in Turkey. However, these people are not in full possession of the facts when it comes to Cyprus and the wishes of the Turkish Cypriots. In the belief that by not to keeping the community fully informed on an issue that will determine its fate they are being done a great disservice, I spoke with Metin Munir, a person who knows Cyprus and Turkey very well. Metin Munir has been a journalist for 30 years now. He worked for the BBC and the Financial Times for 12 years as a correspondent and was Chief Editor of the Gunes newspaper for a year and a half in Asil Nadir's time. Author of the book, "The Morning Incident", Metin Munir still writes a column for Yeni Binyil and works as a consultant for CNBC-e television. Born in Cyprus in 1944, Metin Munir quit his studies at Ankara University Faculty of Political Sciences half way through and fought in the Cyprus War for two years''.
Then follows the text of the interview:
``[Duzel] Turkey has implied it could break off from Europe over the Cyprus issue. It is said that Cyprus is the most important issue for Turkey. However, as far as I know from my experience, Cyprus is the topic that readers and television audiences know the least about. Programs about Cyprus are almost never watched. How can you explain this contradiction?
[Munir] In autocratic administrations, the government does not need to conform to the wishes of the people. What the government wants and what the people want are not the same. Looking at it this way, the Cyprus issue is not a matter for the Turkish people. It could well be a problem for the Turkish Government though.
[Duzel] I have very rarely seen instances in the Turkish media of Turkish Cypriots' voices being heard when asked what it is they want. Why is it that we do not listen to the Turkish Cypriots when the issue is said to be one of vital importance for us?
[Munir] Cyprus is where you will find the most Turkish correspondents yet Cyprus is the one issue the Turkish people know least about. The reason for this incredible contradiction is the way the Turkish media practices journalism in Cyprus. They carry out journalism under state supervision. It is for this reason that you will not be able to see any news in the Turkish press that does not conform to state policy. The press takes the side that "everything Turkish governments do in Cyprus is in the best interests of the Turkish people and consequently should be supported". Yet, the policy being guided in Cyprus is not in the interests of either the 150,000 Turkish Cypriots nor the 65 million mainland Turks. It is extremely illogical to mortgage the future of 65 million people because of a policy that is obviously of no benefit to even 150,000 people.
[Duzel] What kind of solution does Turkey want in Cyprus?
[Munir] You should really be asking, "Does Turkey want a solution on Cyprus?" In fact, Turkey does not want a solution. Turkey is pursuing the policy that "the only solution is no solution". What Ecevit said boils down to this: "The Cyprus problem has been sorted out. The current situation is the solution." Yet, the solution is not the current situation, that is the status quo. There are 190 countries on this planet. If 189 of them do not recognize the situation in Cyprus as a solution, do not recognize the Turkish Republic of Northern Cyprus [TRNC], this cannot mean a solution. You are saying, "We came, we liked it and we're not giving it back", but the world does not accept this.
[Duzel] From an economic perspective there is a great difference between the Greek and Turkish sides of the island. The Greek administered section is at least five times wealthier than the TRNC. Why is there such a great difference between the two communities?
[Munir] The difference exists because honest and experienced people administer the Greek side. The Greek Cypriots are one of the most democratic and richest countries in the Mediterranean basin. The Greek administered side is one of the best prepared politically and economically of all the EU candidate countries. There is just one, maybe two Articles from the Copenhagen Criteria that have yet to be fulfilled. The Greek Cypriots will be able to enter the EU come the New Year. It is best to forget the Turkish side.
[Duzel] In what way should we forget them?
[Munir] Forget preparations for membership among the Turkish Cypriots, within the TRNC government or in Denktas's office. The agenda does not even have an article on the European Union. It does not matter who is in government in the TRNC today, they will still have to do what Turkey tells them to. Turkey is telling them they are not going to join the European Union. The Greek Cypriots on the other hand will enter the EU in 2001. Turkey could possibly join in around 2021. Turkey quite rightly does not want a second Greek veto in the European Union. Furthermore, the European Union army is being formed and will contain the Greek Cypriot army, while the Turkish army remains outside.
[Duzel] You said the reason for the different states of advancement between the southern and northern communities stems from the quality of their administrations. Yet it is always said that the Greek Cypriots receive a lot of financial aid both from the EU and Greece.
[Munir] Our people say this because they want to justify why they have not been able to do this. "Nobody recognizes us. They have put an embargo on us. This is why we are so far behind," they say. "They get incredible amounts of aid and that is why they are so advanced." This does not reflect the entire truth. Yes, the embargo does mean we are running this race like a packhorse among thoroughbreds, but the real reason for us lagging behind is the fact we are badly governed. When you go from the north of the island to the south, it is just like traveling from East Berlin into West Berlin. Turkey is confining itself to such a lack of solution, such mentality. Oranges used to be Cyprus' biggest export but these days we have to import them from mainland Turkey.
[Duzel] If the famous oranges with the scent of lemons are no longer being grown on Cyprus, what is being produced there?
[Munir] Bureaucracy is being produced. Turkey gives the money and we live there. We have become a society of civil servants. Some 35,000 people get by on wages paid by Turkey. We never looked after our tangerine orchards. We killed them off. The fact that the tangerine trees have withered away has nothing to do with the embargo and everything to do with us. The Greek Cypriots formed a cooperative to export oranges. They gave cheap loans to the producers and sold the goods off at a good price. As for the cooperatives we founded, they were robbed by those that founded them. Both the cooperative and the orange growers collapsed.
[Duzel] The people invaded the TRNC Parliament this summer. Large meetings were convened. What do the Turkish Cypriots want?
[Munir] They want two things, in fact. Firstly, they want Turkish guarantees against Greek oppression to continue. Secondly, they want a solution to the Cyprus problem and to get the welfare they have. In addition, they want to join the EU.
[Duzel] So, what kind of solution do they want?
[[Munir]] The majority want a solution whereby the island becomes a twinregion federation with an international identity. This is what the world accepts but on the island what the people want and what the government wants are not the same thing. Turk or Greek, if you were to ask me not what the people want but what the governments want, I would say that only God, Denktas and Kliridhis know what the governments want because the situation is that mixed up... The documents that have accumulated over the past 40 years have doubtless become a mountain by now and the solution is lost within a heap of official paper. It is no longer clear just what is wanted and what is being said. The leaders in both the north and the south maintain an iron grip. However, peace creates its own dynamism. When there is peace, the leaders' grip weakens. The two communities will come to live among each other over time; this is probably unstoppable.
[Duzel] An opposition journalist [for Avrupa newspaper] on Cyprus was arrested on charges of spying but later released. Is there antidemocratic oppression on Cyprus?
[Munir] The TRNC is a far more democratic country than mainland Turkey because he judicial system there is independent. This is an extraordinary chance and blessing for the Turkish Cypriots. But you know that they killed a journalist, Kutlu Adali, over there. When was the last time a journalist was killed for thinking the wrong thing in Britain or France or America I wonder?
[Duzel] Is it dangerous to oppose Ankara in Cyprus?
[Munir] It can be dangerous under certain conditions. The moment you say, "Withdraw the Turkish army from Cyprus and let the Greek and Turkish Cypriots work it out for themselves and live together," you will have strayed from the official line. They had one person who strayed from the line killed and another thrown into prison as a spy. Yet, Turkey should not fear these thoughts because the overwhelming majority of Turkish Cypriots do not want to see the Turkish army leave. They want the problem to be solved with Turkish assurances to the effect that both peoples can live in their own regions. They believe that any solution to the problem should never jeopardize Turkey's security. They know the price of peace will be to concede some territory to the Greeks. But above all this, one has to congratulate the army. A radical newspaper like "Avrupa" has become the highest selling paper on Cyprus saying its head writer was jailed. Its presses were burned down six days ago. Just as the people do not believe in the spying charges, nor do they believe the fire was caused by an electrical fault.
[Duzel] Why?
[Munir] Because the workers who came over from Turkey to run the presses were abducted to Turkey by "certain individuals" a short time ago with menaces.
[Duzel] Why are Turkish Cypriots getting poorer and poorer?
[Munir] Turkey sends huge amounts of money to Cyprus. Under current conditions there is no alternative to sending the money. The grave point about this is that as a result of this tremendous flow of money TRNC gives the impression it is a third world country sinking into the swamp. The money flowing into Cyprus has not improved the standard of living of the island community. TRNC has not become a rich country. Most of the money has been and is swallowed up by the elite circles there. Cyprus is being governed by people who are benefiting from the lack of a solution.
[Duzel] So are the Turkish Cypriots happy with the current situation?
[Munir] Most of them are not.
[Duzel] Do the demands of the Turkish Cypriots and those of Ankara coincide or is there a huge difference of opinion?
[Munir] Neither Denktas nor those governing Turkey want a solution but the Turkish Cypriots want one.
[Duzel] Which would the Turkish Cypriots prefer: to be part of an independent state in the European Union or to be a separate state under Turkey's protection?
[Munir] They would prefer the first option.
[Duzel] Do Turkish Cypriots want unification with Turkey?
[Munir] No. When you say this, the people in Turkey look at you as if you are a traitor. But I do want to say this: I want to remain a Turkish Cypriot. I do not want to be a citizen of mainland Turkey. Nor do I want to be an Azeri Turk, a German Turk, a Turk resident in England or a Kazakh Turk. This is not betraying Turkey. This is a person staying as he is and leading the life he is accustomed to.
[Duzel] Have you not been able to remain a Turkish Cypriot?
[Munir] No. I have lived my life in exile. However, both I and the other Turkish Cypriots owe a debt of gratitude to Turkey we can never repay. This is mainland Turkey but for me this is exile. I always wanted to raise my children in my homeland. I am 56 years old and still obliged to live outside of Cyprus.
[Duzel] Do the Turkish Cypriots feel oppressed?
[Munir] Yes. There are 80-90,000 Turkish Cypriots there and 30-35,000 Turkish soldiers. There are 60-70,000 migrants. You cannot say we are in a country living under normal conditions.
[Duzel] Turkey looks like it does not want a solution, but I cannot for the life of me understand how the current situation on Cyprus benefits Turkey. From the diplomatic perspective, there is not a single country in the entire world recognizes TRNC. Furthermore, you remain alone at all international platforms from the EU to the UN because of this problem. From an economic perspective, Turkey is constantly sending money to Cyprus. From the military angle, because we have stationed soldiers there, the Greeks have stationed forces there too and so we have stationed a force in our West directly underneath us. Maybe there is something I am missing here but just how does this situation advantage Turkey?
[Munir] I completely agree. Turkey has locked itself into a policy that is harming it and has thrown the key out the window. Furthermore, Denktas has got destroyed the second key to the door. He cannot his past (as published). I also fought at Erenkoy. The Greeks killed by best friend. On Cyprus all of our lives are scarred and traumatized. However, it is about time a solution was found. Nobody in the world has supported Turkish foreign policy for the past 25 years. Is this not a sign that the policy needs to be changed? Of course, all these curses were created by Greek Cypriot greediness. The Greek Cypriots and Greece have sinned greatly but EU candidacy changes countries. It makes domestic policy more peaceful and civilized. Consequently we cannot tar the Greek Cypriots of today with the same brush we used to. They have changed and so has Greece.
[Duzel] Let us say that Turkey makes all these sacrifices for the sake of the Turkish Cypriots and the Turkish Cypriots do not want the situation to continue. If there is no benefit to Turkey from this situation, nor to the Turkish Cypriots, just who is benefiting?
[Munir] It most benefits those selling arms to Greece and Turkey. Following the Cold War, with the exception of these two countries all the other countries of the world reduced defense spending considerably. However, Turkey today has got a $150 billion rearmament program, the biggest in the world. For this reason there is no pressure to get the Cyprus issue resolved. It just looks like there is. Had there been real pressure, the issue would have been resolved long ago.
[Duzel] Is Ankara really considering breaking away from Europe all because of Cyprus? Or is it using Cyprus as an excuse to do so?
[Munir] Cyprus is merely an excuse, a pretext. In fact, Turkey does not want to fulfill the conditions set by the EU for membership. Those governing Turkey constantly harp on about Cyprus but they know they will never get into Europe without first resolving the Cyprus issue and their problems with Greece because those are the EU's rules. The EU says that not even the tiniest problem should exist between you and your partners and neighbors. That this is not open for debate is quite clear.
[Duzel] If the Cyprus issue is not resolved, what will the Turkish Cypriot reaction be?
[Munir] Great sadness and despair.''

ΠΩΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗς ΑΓΚΥΡΑΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΕΝΑΣ ΤΟΥΡΚΟΣ ΠΡΕΣΒΗΣ

2009-11-01T05:22:00.000-08:00

ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ: ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Στις 26 και 27 Οκτωβρίου 2009 η τουρκική εφημερίδα Radical δημοσίευσε δύο άρθρα του Τούρκου πρώην πρέσβη Ünal Ünsal, με τίτλο «Τα δεσμά στα πόδια μας: Το πρόβλημα της Κύπρου». Πρόκειται για μια αξιοπρόσεκτη διαφορετική θεώρηση του Κυπριακού στην οποία δεν μας έχουν συνηθίσει οι Τούρκοι. Αξίζει μιας ανάγνωσης:

«Η Αγγλία, στις 29 Αυγούστου 1955, κάλεσε την Τουρκία και την Ελλάδα σε διάσκεψη στο Λονδίνο, προκειμένου να συζητήσουν το θέμα «Η Ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο και η Κύπρος». Πάρα πολλές πηγές αναφέρουν ότι σκοπός της συνάντησης αυτής ήταν να καταστεί η Τουρκία παράγοντας του προβλήματος της Κύπρου, το οποίο μετατρεπόμενο σε ελληνοτουρκική διαφορά θα τερμάτιζε την κίνηση για αυτοδιάθεση.

«Η Αγγλία, προκειμένου να διαφυλάξει τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα, με τις προσπάθειες που κατέβαλε από το 1950, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, ώστε το κυπριακό πρόβλημα, το οποίο μας ταλανίζει εδώ και 60 χρόνια αφαιρώντας από την ενέργεια της χώρας μας, να μετατραπεί «σε εθνική μας υπόθεση». Έκτοτε, πληρώνουμε πολύ ακριβά την ενέργεια αυτή της Αγγλίας, αλλά και τις υπερβολές της δικής μας πολιτικής. Στο άρθρο μου θα προσπαθήσω να αναλύσω το θέμα αυτό βασιζόμενος στην πρόσβαση, την οποία είχα σε ανοικτές πηγές. [Πάρα πολλά κράτη δημοσιοποιούν τα πλέον διαβαθμισμένα διπλωματικά τους έγγραφα μετά από 25 με 30 χρόνια. Σε εμάς δεν υπάρχει μια τέτοια πρακτική. Για το λόγο αυτό, για το άρθρο μου επωφελήθηκα από ξένες πηγές, οι οποίες βασίζονται, σε μεγάλο βαθμό, σε επίσημα έγγραφα, τα οποία ήρθαν στη δημοσιότητα τα τελευταία δέκα χρόνια].

«Η Γηραιά Αλβιών σε δύσκολη θέση:

Η βρετανική αυτοκρατορία εξήλθε νικήτρια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως, με πολλά σημεία κόπωσης και φθοράς. Επιπλέον, είχε συσταθεί και ο ΟΗΕ, του οποίου ο Χάρτης είχε θέσει ως στόχο την αναγνώριση στις αποικίες του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης. Αυτό θα επηρέαζε σημαντικότατα την Αγγλία, που διέθετε και τις περισσότερες.

«Από την άποψη των στρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων της Αγγλίας, η Μέση Ανατολή ήταν εντελώς διαφορετική σε σύγκριση με άλλες περιοχές του κόσμου. Ήταν ζωτικής σημασίας. Η Αγγλία, όχι μόνο συμμετείχε κατά μεγάλο μέρος στις πετρελαϊκές εταιρίες της περιοχής, αλλά στην πράξη ασκούσε και τον έλεγχο. Επιπλέον, θα έπρεπε να εξασφαλισθεί ότι το πετρέλαιο της περιοχής θα έρεε δίχως διακοπές και σε φθηνές τιμές. Αυτό ήταν επιβεβλημένο όχι μόνο για την Αγγλία, αλλά και για όλο τον ελεύθερο κόσμο.

«Στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, η οποία δημιουργήθηκε μετά το τέλος του «πολέμου, οι κύριες πηγές των απειλών εναντίον των συμφερόντων της Αγγλίας [αλλά και της Δύσης] στη Μέση Ανατολή ήταν οι εξής:

1 – Ο κομμουνισμός και η Σοβιετική Ένωση.

2 – Η περίοδος της αυτοδιάθεσης και το κίνημα του Τρίτου Κόσμου, που παρουσιάσθηκε στα μετέπειτα χρόνια του πολέμου. [Το 1948 στο Foreign Office δημιουργήθηκε η Δ/νση «Information Research Department»]. Η Δ/νση αυτή καλυπτόταν από τέτοια μυστικότητα, ώστε η ύπαρξή της, το όνομά της, αλλά και το τι ακριβώς έκανε, ήρθαν στην επιφάνεια μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια, δηλαδή τη δεκαετία του ’70. Καθήκον της ήταν να διενεργεί «μαύρη προπαγάνδα» και ψυχολογικό πόλεμο εναντίον των απειλών, που είχαν ως στόχο τα συμφέροντα της Αγγλίας. Οι πράκτορες της Δ/νσης αυτής στο εξωτερικό, έρχονταν σε επαφή με άτομα και με διάφορες πλευρές, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν, αλλά και να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη. Δηλαδή, διενεργούσαν όλες εκείνες τις δραστηριότητες που ήταν απαραίτητες για την προστασία των βρετανικών συμφερόντων.

«Ας έρθουμε στην Κύπρο:

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αγγλία αναγκάσθηκε να αποχωρήσει από όλες τις αποικίες της. Όμως, για τους προαναφερόμενους λόγους, θα έπρεπε στη Μέση Ανατολή να διαφυλάξει τα οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντά της, με οποιοδήποτε κόστος.

«Αυτό εξαρτιόταν από την ύπαρξη μιας ισχυρής Βάσης στην περιοχή. Το πλέον κατάλληλο μέρος για το σκοπό αυτό ήταν η Κύπρος, η οποία κατέχει μια σημαντική στρατηγική θέση στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Ο ΥΠΕΞ Anthony Eden έλεγε το εξής: «Εάν δεν έχουμε στην κατοχή μας την Κύπρο, τότε δεν μπορούμε να έχουμε και τις εγκαταστάσεις εκείνες που θα μας επιτρέψουν να διασφαλίσουμε τους δρόμους του ανεφοδιασμού. Εάν δεν υπάρξει πετρέλαιο, στην Αγγλία θα δημιουργηθεί ανεργία και πείνα. Η υπόθεση αυτή είναι τόσο απλή».

«Η Αγγλία, μετά την αναταραχή που ξέσπασε στις αραβικές αποικίες της, αναγκάσθηκε το 1954 να μεταφέρει την Ανώτερη Διοίκηση Μέσης Ανατολής, η οποία βρισκόταν στην Αίγυπτο, στην Κύπρο. Οι Ε/κ, οι οποίοι αποτελούσαν το 80% του πληθυσμού της νήσου, ζητούσαν και γι’ αυτούς το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Μάλιστα έλεγαν ότι, όταν τους αναγνωρισθεί το δικαίωμα αυτό, ήθελαν να ενωθούν με την Ελλάδα. Η Αγγλία αντιτάχθηκε με σφοδρότητα στο αίτημά τους. Δήλωσε με τον πλέον απερίφραστο τρόπο ότι ουδέποτε πρόκειται να εγκαταλείψει την Κύπρο και ότι ουδείς έπρεπε να τρέφει τέτοιου είδους μάταιες ελπίδες.

«Όμως, στον κόσμο άρχισε να ισχυροποιείται το κίνημα του Τρίτου Κόσμου, αλλά και να αυξάνει με ταχύτητα και ο αριθμός των χωρών εκείνων, που υποστήριζαν την αρχή των Η.Ε. περί αυτοδιάθεσης. Έτσι, αύξανε και η πίεση εναντίον της Αγγλίας. Μάλιστα, περί το 1950, ακόμη και οι ΗΠΑ λάμβαναν θέση με την πλευρά των Ε/κ, λέγοντας ότι η Αγγλία θα έπρεπε να συμφωνήσει με τις απαιτήσεις τους. [Στα μετέπειτα, βέβαια, χρόνια οι ΗΠΑ θα αλλάξουν τη στάση τους και θα αρχίσουν να παρέχουν τη βοήθειά τους στην Αγγλία]. Στην κατάσταση, όμως, αυτή, η Αγγλία θα έπρεπε να πράξει κάτι, ώστε να απαλλαγεί από τη διεθνή απομόνωσή της.

«Η λύση βρέθηκε. Προκειμένου να εξασφαλίσει το ενδιαφέρον της για την Κύπρο, άρχισε τις επαφές της με την Άγκυρα. Μετά την ισχυροποίηση στο νησί της κίνησης για την Ένωση, ο πρέσβης της Αγγλίας στην Άγκυρα, ακόμη από την εποχή του 1950, σε σχετικό του τηλεγράφημα προς το Λονδίνο εισηγούταν το εξής: «Έστω και αν είναι επικίνδυνο, να χρησιμοποιηθεί το τουρκικό χαρτί» [«The Turkish card is a tricky one, but useful in the impasse to which we have come»].

«Όμως, η Άγκυρα δεν ενδιαφερόταν και πολύ για την Κύπρο. Έδινε περισσότερη σημασία στη συνέχιση της συνετούς πολιτικής, η οποία είχε εγκαινιαστεί από τον Ατατούρκ. Μάλιστα, απείχε και από συμπεριφορές που μπορούσαν να επιφέρουν ζημίες στην πολιτική αυτή. Άλλωστε, αφού και η Αγγλία επανειλημμένως είχε δηλώσει πως, ό,τι και εάν συνέβαινε, δεν επρόκειτο να αποχωρήσει από την Κύπρο, επομένως δεν υπήρχε και κανένας λόγος ώστε η Τουρκία να αναμειχθεί στην υπόθεση αυτή μόνο και μόνο λόγω του αιτήματος των Ε/κ για Ένωση.

«Επιπλέον, ο πλέον σημαντικός στόχος της Τουρκίας το 1950, ήταν να καταστεί μέλος του ΝΑΤΟ. Κατά συνέπεια, η Άγκυρα απείχε από συμπεριφορές που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ένταξή της. Παράλληλα, δεν ήθελε να έλθει και σε αντιπαράθεση με την Ελλάδα, αφού προγραμματιζόταν η ένταξή της στο ΝΑΤΟ να πραγματοποιηθεί μαζί με αυτή της Ελλάδας.

«Σύμφωνα με έγγραφα των Βρετανικών Αρχείων, το Λονδίνο χαρακτήριζε τη στάση της Τουρκίας στις προτροπές της Αγγλίας για ανάμειξή της στην υπόθεση της Κύπρου, ως «κατά περίεργο τρόπο διστακτική, επιφυλακτική και αδιευκρίνιστη» [curiously vacillating, curiously equivocal].

«Ενώ η στάση της τουρκικής κυβέρνησης αντιμετωπιζόταν με έκπληξη στο Λονδίνο, άρχισε να παρατηρείται ένα ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για το κυπριακό πρόβλημα σε διάφορους κύκλους της Τουρκίας και του τουρκικού στοιχείου της νήσου, όπως σε ορισμένα σωματεία ή σε διάφορες ομάδες, ενώ σε ορισμένες εφημερίδες άρχισε μια έντονη προπαγάνδα, η οποία παρουσίαζε την Κύπρο ως μια «εθνική υπόθεση».

«Στο πλαίσιο της προπαγάνδας αυτής άρχισαν να ακούγονται συνθήματα του τύπου «Η Κύπρος είναι τουρκική» και «Ή Κύπρος ή θάνατος». Τώρα, αν λάβουμε υπόψη τη στάση που ήθελε να τηρήσει στο θέμα της Κύπρου η κυβέρνηση, δηλαδή να μην αναμειχθεί, τότε θέλοντας και μη μας έρχονται στο νου διάφορα ερωτήματα. Πάντως, δεν έχουν δει ακόμη το φως της δημοσιότητας έγγραφα αναφορικά με τις δραστηριότητες των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών στην Τουρκία και στην Κύπρο κατά την εποχή εκείνη. Βέβαια, μπορείτε να αναρωτηθείτε κατά πόσο είναι δυνατόν να υπάρχουν έγγραφα για τέτοιου είδους δραστηριότητες. Πάντως, δεν θα αποτελούσε μεγάλη αφέλεια να μην πιστέψει κανείς ότι η Αγγλία, η οποία είχε διακηρύξει, μάλιστα με σθένος, ότι δεν πρόκειται να αποχωρήσει από το νησί, δεν θα χρησιμοποιούσε κάθε μέσο, προκειμένου να επιτευχθούν οι σκοποί της.

«Οι επιθέσεις, οι οποίες άρχισαν το 1955:

Τον Απρίλιο 1955 η ε/κ τρομοκρατική οργάνωση ΕΟΚΑ ξεκίνησε στην Κύπρο τη δραστηριότητά της και απέναντι στους βρετανικούς στόχους άρχισε να διενεργεί επιτυχείς επιθέσεις. Στο αρχικό στάδιο δεν υπήρξαν επιθέσεις εναντίον των Τούρκων. Οι Άγγλοι αισθάνθηκαν την ανάγκη ενός επιπρόσθετου προσωπικού ασφαλείας και δημιούργησαν μια υπηρεσία βοηθητικής αστυνομίας, η οποία απαρτιζόταν μόνο από Τούρκους. Η πρώτη σοβαρή σύγκρουση μεταξύ Ε/κ και Τούρκων προέκυψε, όταν οι Ε/κ σκότωσαν ένα Τούρκο βοηθό αστυνομικό.

«Η συνεχής μεταβολή του διεθνούς «κλίματος» εναντίον της και η προετοιμασία της Ελλάδας να μεταφέρει και πάλι στα Η.Ε. το αίτημα της αυτοδιάθεσης, καθώς και η περιπλοκή των πραγμάτων στο νησί, έγιναν αιτία ώστε η Αγγλία να πραγματοποιήσει ένα νέο άλμα. Προκειμένου να αλλάξει ριζικά τους όρους του παιχνιδιού, αλλά και να δώσει τέλος στην απομόνωσή της από τη διεθνή κοινή γνώμη, με τρόπο αποφασιστικό, με ένα διπλωματικό σχέδιο, στράφηκε προς την Τουρκία. Άλλωστε, στην Τουρκία οι συνθήκες ήταν κατάλληλες. Στη χώρα η οικονομική κατάσταση ήταν πολύ άσχημη, δεν υπήρχε συνάλλαγμα, στην αγορά δεν υπήρχαν ούτε και τα πλέον στοιχειώδη, με συνέπεια ο λαός να δυσφορεί.

«Έτσι παρουσιάσθηκε και μια ανεπανάληπτη ευκαιρία, προκειμένου να αποσπασθεί η προσοχή της κοινής γνώμης από τα εσωτερικά προβλήματα. Από το 1954 και μετά, η τουρκική κυβέρνηση άρχισε να σκληραίνει τη θέση της. Σε μια περίοδο, όπου οι όροι είχαν διαμορφωθεί με αυτό τον τρόπο, η Αγγλία απηύθυνε και την πρόσκλησή της για τη διάσκεψη του Λονδίνου.

«Εβδομάδες πριν από τη συνάντηση αυτή, ο ΥΠΕΞ της Αγγλίας MacMillan στην τουρκική κυβέρνηση σύστηνε να έρθει στη συνάντηση αυτή με προωθημένες απαιτήσεις. Έτσι, ο Τ/ΥΠΕΞ Ζορλού μετέβη στο Λονδίνο, και όντας προετοιμασμένος στο πλαίσιο της «σύστασης» αυτής, έπραξε τα δέοντα. Όμως, η τουρκική κυβέρνηση δεν αρκέσθηκε σε αυτό. Προκειμένου να αποδείξει ακόμη περισσότερο το πόσο ευαίσθητη είναι η κοινή της γνώμη για την υπόθεση της Κύπρου, δρομολόγησε και τα γεγονότα της 6^ης – 7^ης Σεπτεμβρίου 1955. Άλλωστε, υψηλά ιστάμενος του Foreign Office, ήδη από το 1954, σε έγγραφό του ανέφερε ότι, προκειμένου η Τουρκία να εξασφαλίσει την είσοδό της στην υπόθεση αυτή, θα ήταν χρήσιμο η Άγκυρα να δημιουργήσει και λίγο θόρυβο [«A few riots in Ankara would do us nicely»].

«Ως γνωστόν, αυτό πραγματοποιήθηκε και με το παραπάνω. Την εποχή εκείνη, ένας σημαντικός πολιτικός, ο οποίος βρισκόταν στην Κων/πολη, μιλώντας για τα γεγονότα αυτά είπε: «Qui brise Türktür». Η έκφραση αυτή είναι μια παραφθορά της τουρκικής «Κibriz Türktür», η οποία εκφράζει μισά στα γαλλικά και μισά στα τουρκικά το γνωστό σύνθημα «Η Κύπρος είναι τουρκική», και σημαίνει: «Αυτός που σπάει και διαλύει είναι Τούρκος». Στα αμερικανικά διπλωματικά έγγραφα, τα οποία έχουν έρθει στη δημοσιότητα, αναφέρεται ότι, στα χρόνια μετά το 1955, Αμερικανοί, Άγγλοι και Έλληνες κρατικοί λειτουργοί εξέφραζαν την ανησυχία τους μήπως η τουρκική κυβέρνηση, όποτε αισθανθεί δυσφορία για κάτι, χρησιμοποιήσει την κοινή γνώμη ως παράγοντα πίεσης στην Τουρκία ή στην Κύπρο και ανά πάσα στιγμή δημιουργήσει γεγονότα τύπου της θηριωδίας της 6^ης – 7^ης Σεπτεμβρίου.»

Το δεύτερο μέρος του άρθρου τιτλοφορείται: «Όσα διαδραματίσθηκαν μετά το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας»ι:

«Λίγη πλεονεξία, πολύ ζημία

Το πρόβλημα της Κύπρου για μια περίοδο περίπου 60 ετών αποτελεί τα δεσμά στο πόδι της Τουρκίας… Εντάξει, να λάβουμε τα μέτρα εκείνα, προκειμένου να διαφυλάξουμε τη ζωή και το δίκαιο των 120.000 ομοεθνών μας. Ναι, η Κύπρος είναι σημαντική από την άποψη της ασφάλειας της Τουρκίας. Να είμαστε προσεχτικοί. Όμως, ο δρόμος για την επίτευξη των σκοπών αυτών, περνούσε μέσα από την παραγωγή μηχανισμών / λύσεων, που όχι μόνο δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν, αλλά προκάλεσαν αντιδράσεις τόσο στη διεθνή κοινότητα, όσο και σε κάθε μετριοπαθή άνθρωπο.

«Νόμισαν ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας και των Τ/κ, μάλιστα σε μια χώρα όπως η Κύπρος, θα μπορούσαν να εξασφαλισθούν μέσω της οδού των υπερβολικών συνταγματικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων, που είναι δύσκολο ακόμη και να χρησιμοποιηθούν, και κατά συνέπεια θα έμεναν στα χαρτιά.

«Στο νησί, αν και υπήρξαν εξελίξεις από το Δεκέμβριο του 1963 εναντίον των ομοεθνών μας σε αντίθεση με το Σύνταγμα και τις Συμφωνίες, εν τούτοις το γεγονός ότι, όταν το 1965 η υπόθεση ήρθε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Η.Ε., δεχθήκαμε μια μεγάλη πανωλεθρία, σε σημαντικό ποσοστό οφείλεται στα χαρακτηριστικά του συστήματος που ίσχυε στην Κύπρο και το οποίο ερχόταν σε αντίθεση όχι μόνο με τη παγκόσμια κοινότητα, αλλά και με τα διεθνή δεδομένα.

«Για το γεγονός ότι τα πόδια της Τουρκίας αλυσοδέθηκαν με τα δεσμά της Κύπρου, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο η Αγγλία, η οποία χρησιμοποίησε την Τουρκία χάριν των δικών της εθνικών / στρατηγικών συμφερόντων. Όμως, αμέσως θα πρέπει να διευκρινίσουμε και το εξής: Η Αγγλία έκανε αυτό το οποίο πρέπει να κάνει κάθε χώρα. Δηλαδή, προκειμένου να πραγματοποιήσει τον εθνικό της σκοπό, μελέτησε διεξοδικά κάθε ευκαιρία που είχε ενώπιόν της και ανάλογα προσδιόρισε την τακτική και την πολιτική της. Ακολούθως, τις εφάρμοσε με μεγάλη επιδεξιότητα και έφθασε στο σκοπό της.

«Αντίθετα, η τουρκική πλευρά ήρθε στο «γέμισμα». Δεν μπόρεσε να αντιληφθεί γιατί η Αγγλία ενέπλεξε την Τουρκία και έτσι έχασε τη δυνατότητά της να υπολογίσει τα πράγματα με ψυχραιμία και ρεαλισμό. Με την επίδραση και των εσωτερικών της προβλημάτων εισήλθε σε μια περίοδο χωρίς διέξοδο. Όταν με τον τρόπο αυτό η υπόθεση άρχισε παίρνει άλλο δρόμο, φάνηκε πόσο δύσκολο είναι, σε μια τέτοια περίπτωση, να αλλάξεις μετά τις θέσεις σου, ιδίως δε «σε εθνικές υποθέσεις», οι οποίες έχουν να κάνουν και με τον εξωτερικό κόσμο^*.

«Η “ειρηνευτική επιχείρηση” του 1974 και όλες οι μετέπειτα εξελίξεις, αλλά και οι υπερβολές μας, από την άποψη των κυπριακών δεσμών μας είναι περισσότερο σημαντικές από όλα όσα συνέβησαν την προηγούμενη περίοδο…Κατά την περίοδο του πολέμου αυτού, την πλεονεκτική κατάσταση, την οποία αποκτήσαμε με τη βοήθεια του Kissinger, δεν μπορέσαμε να την μετατρέψουμε σε μια ευκαιρία επίλυσης και την αφήσαμε να χαθεί εξ αιτίας των λαϊκιστών πολιτικών μας.

«Στο όνομα του 18% των Τ/κ, καταλάβαμε το 37% της νήσου. Μάλιστα, ακόμη το κατέχουμε. Σε όλο τον κόσμο η Τουρκία αποτελεί τη δεύτερη χώρα, η οποία από τα όργανα των Η.Ε. έχει λάβει τις περισσότερες αποφάσεις εναντίον της. Η πρώτη είναι το Ισραήλ.

«Ας έρθουμε στο σήμερα:

Η Κύπρος είναι ένα πρόβλημα, το οποίο τραβά την ιδιαίτερη προσοχή της διεθνούς κοινότητας, των Η.Ε. και της Ε.Ε.. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατόν το πρόβλημα αυτό να επιλυθεί σύμφωνα με τις δικές μας επιθυμίες, τις επιλογές, αλλά και με τις πιέσεις μας. Είναι αναπόφευκτο να βρεθεί μια λύση, η οποία δεν θα μπορεί να γίνει αποδεκτή και από τη διεθνή κοινότητα.

«Φόρμουλες του τύπου «η μη επίλυση είναι λύση», «ας αναμένουμε η “ΤΔΒΚ” να αναγνωρισθεί ως ένα ξεχωριστό κράτος» και «την “ΤΔΒΚ” θα την προσαρτήσουμε στην Τουρκία», τις πρεσβεύουν όσοι ζουν μόνοι σε έναν κόσμο ονείρων, αλλά και αυτοί οι οποίοι κυνηγούν «σουρεαλιστικές» ημερήσιες διατάξεις.

«Ακριβώς, εξαιτίας αυτών ρέπουμε και πάλι προς τις υπερβολές. Η ασφάλεια των ομοεθνών μας έχει επιτευχθεί λόγω του ότι έχουν συγκεντρωθεί στα βόρεια της νήσου. Αφού θα συνεχισθεί και η εγγύηση της Τουρκίας, όλα τα άλλα, τα οποία δημιουργούν πρόβλημα στις συνομιλίες, είναι λεπτομέρειες.

Πλέον, ας απαλλαγούμε από τα δεσμά αυτά…»

^# Σημείωση του αρθρογράφου: Σε αυτό υπάρχει μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση. Η στρατιωτική χούντα της 27^ης Μαΐου, στον πρώτο πρέσβη της Τουρκίας, που διόρισε στην Κύπρο, Emin Dirvana, είχε πει: «Πρόσεχε τον Ντενκτάς και την ομάδα του, διότι δεν έχουν εγκαταλείψει το αίτημά τους για διχοτόμηση. Να τους έχεις πάντα υπό παρακολούθηση». Αυτό το αναφέρει ο ίδιος ο Ντενκτάς, μην παραλείποντας να σημειώσει ότι «με τον Dirvana ουδέποτε ταίριαξαν τα ζώδιά τους».

^* Σημείωση του αρθρογράφου: Σε αυτό υπάρχει μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση. Η στρατιωτική χούντα της 27^ης Μαΐου, στον πρώτο πρέσβη της Τουρκίας, που διόρισε στην Κύπρο, Emin Dirvana, είχε πει: «Πρόσεχε τον Ντενκτάς και την ομάδα του, διότι δεν έχουν εγκαταλείψει το αίτημά τους για διχοτόμηση. Να τους έχεις πάντα υπό παρακολούθηση».