Η πολιτική και προσωπική αλαζονεία τις τελευταίες ημέρες όντως κτύπησε κόκκινο. Και αυτό διαπιστώνεται από μια απλή καταγραφή των γεγονότων των τελευταίων ημερών.
Για παράδειγμα:
• Ο Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ, αρχηγός του Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και υπαρχηγός του Ταλάτ, συνέγραψε στη Γενί Ντουζέν βαρύγδουπο πόνημα στο οποίο προβαίνει στη …φοβερή αποκάλυψη ότι ο Χριστόφιας ζήτησε από τον Ταλάτ τη διακοπή των συνομιλιών έως μετά τις εκλογές στα κατεχόμενα. Και αυτό κατά τον Σογιέρ απο-δεικνύει ότι ο Χριστόφιας δεν θέλει λύση και ταυτίζεται με τον Ντεν-κτάς και τον Έρογλου που επίσης δεν θέλουν λύση.
• Ο Νικόλας Παπαδόπουλος «αποκάλυψε» τη φοβερή είδηση ότι ο Χρι-στόφιας κατέθεσε στις διαπραγματεύσεις τις θέσεις που ο Ντενκτάς είχε αναπτύξει σε συνέντευξη του στον Τούρκο δημοσιογράφο Μεχμέτ Αλί Μπιράντ το 2002. Και ζητεί μάλιστα επίσημη επιβεβαίωση της …προδοσίας αυτής.
• Οι Τούρκοι και οι ξένοι υποστηρικτές τους απειλούν τον Χριστόφια και την Κύπρο ότι αν δεν συμπεριφερθούν ως καλά παιδιά και απο-δεχτούν τις υποδείξεις τους, θα φύγει ο καλός Ταλάτ και θα έλθει ο κακός Έρογλου και τότε όχι μόνο δεν θα υπάρξει λύση, αλλά οι Τούρκοι θα εφαρμόσουν και το περιβόητο σχέδιο Β –αξίωση δηλαδή για αναγνώριση του ψευδοκράτους.
Ζούμε στην εποχή της παράκρουσης, του παράλογου και της αντιστροφής της λογικής. Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα να βγαίνει ένας ανοητολογών νεαρός, έστω και γόνος μιας πολιτικής ιδιοφυίας, κατά μερικούς και να «επιχειρηματολογεί» σοβαρά και η «επιχειρηματολογία» αυτή να αναπαράγεται από όλα τα σοβαρά ραδιοτηλεοπτικά κανάλια και εφημερίδες και να ερωτά και να αναμένει απάντηση: τι θα γινόταν αν το 1963 ίσχυε το εκ περιτροπής προεδρία και πρόεδρος και μάλιστα με εκτελεστικές εξουσίες ήταν Τ/Κ; Μεταφέρει δηλαδή στο σήμερα μια κατάσταση ξεπερασμένη κατά 46 ολόκληρα χρόνια, ξεπερασμένη στην ίδια την Κύπρο, ξεπερασμένη παγκόσμια –με το τέλος του ψυχρού πολέμου- ξεπερασμένη στην ΕΕ –όπου οι όροι του παιγνιδιού αποκλείουν εξ ορισμού και εξ υπαρχής αναβίωσης των συνθηκών του 63. Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι παρά πολιτικός τραμπουκισμός του χειρίστου είδους. Πρόκειται για λαϊκισμό της κακιάς ώρας και για επικίνδυνα παιγνίδια ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών.
Εδώ όμως εκ των πραγμάτων προκύπτει μια σύγκλιση όσο ετερόκλητη και να φαίνεται, η οποία πρέπει να προβληματίσει. Τι κοινό έχουν ο Σογιέρ και ο Νικόλας Παπαδόπουλος; Το μόνο κοινό που έχουν είναι ότι και οι δύο θέλουν τον αφανισμό της πολιτικής Χριστόφια για τη λύση του Κυπριακού. Ο μεν πρώτος για να μπορεί να ψεύδεται προς τους Τ/Κ ότι θέλει τάχα λύ-ση και ο δεύτερος για να αποτρέψει την πορεία προς λύση. Ο κ. Σογιέρ ψεύδεται ότι ο Χριστόφιας ζήτησε αναβολή των συνομιλιών λόγω εκλογών. Ο Ταλάτ γνωρίζει ότι είναι εκείνος που έθεσε το θέμα, προφανώς πιστεύοντας ότι αν οι συνομιλίες βρίσκονται σε εκκρεμότητα, τότε οι πιθανότητες του να κερδίσει τον Έρογλου θα είναι μεγαλύτερες. Όπως και ο Σογιέρ ο Ταλάτ δεν έχει αντιληφθεί ότι το πρόβλημά του δεν είναι ο Χριστόφιας αλλά οι πολιτι-κές του που οδηγούν τους Τ/Κ στον Έρογλου.
Το ζήτημα είναι ότι οι Νικόλας Παπαδόπουλοι των Ε/Κ, οι Ερογλου των Τ/Κ συμπορεύονται προς ένα κοινό στόχο: τη διακοπή των συνομιλιών και την μη λύση. Και Ταλάτ και Σογιέρ στρώνουν το δρόμο.
ΛΕΥΚΩΣΙΑ
12.11.2009
Showing posts with label ΛΥΣΗ Ή ΜΗ ΛΥΣΗ. Show all posts
Showing posts with label ΛΥΣΗ Ή ΜΗ ΛΥΣΗ. Show all posts
Wednesday, 11 November 2009
Wednesday, 4 November 2009
ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ
Είναι προφανές ότι κλιμακώνεται μια πολύπλευρη επίθεση κατά της πολιτικής λύσης του Κυπριακού από κύκλους που ενώ δημοσίως εμφανίζονται να υποστηρίζουν την «ορθή λύση», «ιδιωτικώς» υποστηρίζουν την μη λύση. Είναι μια προσπάθεια που επεκτείνεται από τον πολιτικό χώρο, στο χώρο των ΜΜΕ, διευρύνεται με την στήριξη, υλική και ηθική, της εκκλησιαστικής ηγεσίας και καλύπτει ακόμα και τον χώρο του ακροδεξιού περιθωρίου.
Είναι επίσης προφανές ότι το ετερόκλητο αυτό «μέτωπο» κατόρθωσε να δημιουργήσει ήδη ένα κλίμα αρνητικό για την πολιτική της λύσης, αυτό που ονομάζεται «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», επί του οποίου επιχειρείται μια επένδυση που προϊδεάζει για νέα κλιμάκωση της επίθεσης και της παραπληροφόρησης. Δυστυχώς το φαινόμενο αντιμετωπίζεται σχεδόν στωικά. Τα σχόλια του Κυβερνητικού Εκπροσώπου και οι αντιδράσεις του ΑΚΕΛ δεν μπορεί να θεωρούνται αρκετά για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Η πολύπλευρη επίθεση αυτή υπογραμμίζει απλώς την ανεπάρκεια της επικοινωνιακής πολιτικής της Κυβέρνησης και την ελλιπή πολιτική ενημέρωση της κοινής γνώμης ώστε να οχυρώνεται η κοινή γνώμη έναντι της εκστρατείας παραπληροφόρησης.
Οι επόμενοι μήνες, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα είναι κρίσιμοι και σκληροί για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Και είναι πρόδηλο ότι εξελίξεις θα υπάρξουν. Και θα είναι αποφασιστικές σε ότι αφορά τις προοπτικές μιας λύσης. Οι αντιλήψεις για την αποφυγή της λύσης που με διάφορα προσχήματα προβάλλονται σήμερα δεν είναι καινούργιες. Οι καταβολές τους, αν αναζητηθούν σοβαρά, εύκολα μπορούν να εντοπιστούν σε προ του 1974 απόψεις και ιδεολογήματα. Απλώς, μετά το 1974 λούφαξαν κάτω από το βάρος του αμαρτωλού περιεχομένου αυτών των αντιλήψεων και στη συνέχεια πέρασαν σε κατάσταση αναμονής και σιωπής, επειδή ακριβώς στην Τουρκική πλευρά κυριαρχούσε η «φιλοσοφία» Ντενκτάς-Ετσεβίτ. Βγήκαν στην επιφάνεια ενθαρρυμένες από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της προηγούμενης διακυβέρνησης και κυρίως μετά την αντεπίθεση των δυνάμεων της λύσης του Κυπριακού. Και τις προοπτικές που δημιουργήθηκαν με την εκλογή Χριστόφια, θέλησαν να υπονομεύσουν και να κατεδαφίσουν με την εκστρατεία παραπληροφόρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Σήμερα βιώνουμε μια νέα έξαρση της αποθράσυνσης των δυνάμεων του παρελθόντος. Οι οποίες, πίσω από τα ηχηρά επιχειρήματα και τα ύπουλα κτυπήματα, δεν διστάζουν να καυχώνται στους διαδρόμους υψηλόβαθμων στελεχών του ΔΗΚΟ ότι, ναι, από το 1963 «είχαμε ένα Ε/Κ κράτος που έγινε αποδεκτό από την διεθνή κοινότητα» και συνεπώς «δικαιούμαστε να μη θέλουμε να το παραδώσουμε». Και αυτά δεν είναι υπερβολές, είναι αλήθειες που λέγονται όμως σε «κλειστούς κύκλους».
Με μια τέτοια νοοτροπία δεν είναι λύση δύο κρατών που θα επιφέρει, αλλά μια διχοτόμηση η οποία θα αφήνει ανοικτή την πόρτα της πλήρους τουρκοποίησης της Κύπρου και μάλιστα με τη γνωστή –και δοκιμασμένη- συνταγή της Αλεξανδρέττας.
Ισορροπίες σκοπιμοτήτων δεν έχουν θέση σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει είναι να αποκαλυφθούν και να αντιμετωπιστούν οι υπονομευτές της πολιτικής της λύσης ΤΩΡΑ. Και η βασική ευθύνη για τα αποκαλυπτήρια αυτά ανήκει μοιραία στην Κυβέρνηση. Χρειάζεται μια άλλη γλώσσα και προς την εκκλησιαστική ηγεσία και προς τα συνεργαζόμενα κόμματα και προς τα ένα αποστολή ΜΜΕ και προς στρατευμένους δημοσιογράφους. Πρέπει να προστατευθεί η αλήθεια και το δικαίωμα του λαού στην αλήθεια. Πρέπει η αλήθεια να ξεδιπλωθεί ως ασπίδα στην ασυγκράτητη παραπληροφόρηση, τουλάχιστον εκεί που είναι πρόδηλο ότι είναι προϊόν και διαπλεγμένων συμφερόντων. Και ο νοών….
ΛΕΥΚΩΣΙΑ
4.11.2009
Είναι επίσης προφανές ότι το ετερόκλητο αυτό «μέτωπο» κατόρθωσε να δημιουργήσει ήδη ένα κλίμα αρνητικό για την πολιτική της λύσης, αυτό που ονομάζεται «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», επί του οποίου επιχειρείται μια επένδυση που προϊδεάζει για νέα κλιμάκωση της επίθεσης και της παραπληροφόρησης. Δυστυχώς το φαινόμενο αντιμετωπίζεται σχεδόν στωικά. Τα σχόλια του Κυβερνητικού Εκπροσώπου και οι αντιδράσεις του ΑΚΕΛ δεν μπορεί να θεωρούνται αρκετά για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Η πολύπλευρη επίθεση αυτή υπογραμμίζει απλώς την ανεπάρκεια της επικοινωνιακής πολιτικής της Κυβέρνησης και την ελλιπή πολιτική ενημέρωση της κοινής γνώμης ώστε να οχυρώνεται η κοινή γνώμη έναντι της εκστρατείας παραπληροφόρησης.
Οι επόμενοι μήνες, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα είναι κρίσιμοι και σκληροί για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Και είναι πρόδηλο ότι εξελίξεις θα υπάρξουν. Και θα είναι αποφασιστικές σε ότι αφορά τις προοπτικές μιας λύσης. Οι αντιλήψεις για την αποφυγή της λύσης που με διάφορα προσχήματα προβάλλονται σήμερα δεν είναι καινούργιες. Οι καταβολές τους, αν αναζητηθούν σοβαρά, εύκολα μπορούν να εντοπιστούν σε προ του 1974 απόψεις και ιδεολογήματα. Απλώς, μετά το 1974 λούφαξαν κάτω από το βάρος του αμαρτωλού περιεχομένου αυτών των αντιλήψεων και στη συνέχεια πέρασαν σε κατάσταση αναμονής και σιωπής, επειδή ακριβώς στην Τουρκική πλευρά κυριαρχούσε η «φιλοσοφία» Ντενκτάς-Ετσεβίτ. Βγήκαν στην επιφάνεια ενθαρρυμένες από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της προηγούμενης διακυβέρνησης και κυρίως μετά την αντεπίθεση των δυνάμεων της λύσης του Κυπριακού. Και τις προοπτικές που δημιουργήθηκαν με την εκλογή Χριστόφια, θέλησαν να υπονομεύσουν και να κατεδαφίσουν με την εκστρατεία παραπληροφόρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Σήμερα βιώνουμε μια νέα έξαρση της αποθράσυνσης των δυνάμεων του παρελθόντος. Οι οποίες, πίσω από τα ηχηρά επιχειρήματα και τα ύπουλα κτυπήματα, δεν διστάζουν να καυχώνται στους διαδρόμους υψηλόβαθμων στελεχών του ΔΗΚΟ ότι, ναι, από το 1963 «είχαμε ένα Ε/Κ κράτος που έγινε αποδεκτό από την διεθνή κοινότητα» και συνεπώς «δικαιούμαστε να μη θέλουμε να το παραδώσουμε». Και αυτά δεν είναι υπερβολές, είναι αλήθειες που λέγονται όμως σε «κλειστούς κύκλους».
Με μια τέτοια νοοτροπία δεν είναι λύση δύο κρατών που θα επιφέρει, αλλά μια διχοτόμηση η οποία θα αφήνει ανοικτή την πόρτα της πλήρους τουρκοποίησης της Κύπρου και μάλιστα με τη γνωστή –και δοκιμασμένη- συνταγή της Αλεξανδρέττας.
Ισορροπίες σκοπιμοτήτων δεν έχουν θέση σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει είναι να αποκαλυφθούν και να αντιμετωπιστούν οι υπονομευτές της πολιτικής της λύσης ΤΩΡΑ. Και η βασική ευθύνη για τα αποκαλυπτήρια αυτά ανήκει μοιραία στην Κυβέρνηση. Χρειάζεται μια άλλη γλώσσα και προς την εκκλησιαστική ηγεσία και προς τα συνεργαζόμενα κόμματα και προς τα ένα αποστολή ΜΜΕ και προς στρατευμένους δημοσιογράφους. Πρέπει να προστατευθεί η αλήθεια και το δικαίωμα του λαού στην αλήθεια. Πρέπει η αλήθεια να ξεδιπλωθεί ως ασπίδα στην ασυγκράτητη παραπληροφόρηση, τουλάχιστον εκεί που είναι πρόδηλο ότι είναι προϊόν και διαπλεγμένων συμφερόντων. Και ο νοών….
ΛΕΥΚΩΣΙΑ
4.11.2009
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
