Η διεθνής διπλωματία έχει να επιδείξει μεγάλα κατορθώματα στον τομέα της ορθής ανάγνωσης καταστάσεων και των πιθανών εξελίξεων αρκετά έγκαιρα ώστε με την ενεργό παρέμβαση της να αποτρέψει να χειρότερα. Όλες οι χώρες διαθέτουν διπλωμάτες με άριστη παιδεία και εκπαίδευση ώστε να μπορούν να διαβάσουν ανάμεσα στις γραμμές και να φθάνουν στην πραγματική εικόνα και να αποφεύγουν την πλαστή, την στρεβλωμένη που οδηγεί σε απευκταίους προσανατολισμούς.
Στην περίπτωση της Κύπρου η διεθνής διπλωματία ενήργησε σε κρίσιμες στιγμές επιστρατεύοντας όλη της την μαεστρία και ικανότητα όντως για να αποφύγει τα χειρότερα. Τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας αποτελούν πιστοποίηση του γεγονότος αυτού. Άλλες φορές πάλι με την αποχή της ή την ανοχή της ή την υποκριτική της στάση, επέτρεψε εξελίξεις που δημιουργούσαν δεδομένα που η ίδια η διεθνής κοινότητα για τον ένα ή την άλλο λόγο επεδίωκε. Υπήρξαν όμως και περιπτώσεις όπου οι στρεβλωμένες και πασιφανώς λανθασμένες εκτιμήσεις κάποιων παρέσυραν ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα σε επιλογές που και την αξιοπιστία της έπληξαν και αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα απέφεραν. Παράδειγμα, το περιβόητο σχέδιο Ανάν.
Η διεθνής κοινότητα εκδηλώνεται υπέρ της τρέχουσας προσπάθειας επίλυσης του Κυπριακού, όπερ σημαίνει:
• Στήριξη της βούλησης να διατηρηθεί η διαδικασία εξεύρεσης λύσης ιδιοκτησία των ιδίων των Κυπρίων, προκειμένου να αποκλειστούν συνταγές που στοχεύουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων ξένων και όχι των Κυπρίων και της Κύπρου.
• Στήριξη των παραμέτρων λύσης που οι δύο ηγέτες (οι Κύπριοι) έχουν συμφωνήσει: Διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, με μια διεθνή προσωπικότητα, μια κυριαρχία, μια υπηκοότητα και με πολιτική ισότητα όπως την καθορίζουν στα ψηφίσματα τους τα Ηνωμένα Έθνη.
Στις μέρες μας συμβαίνει αυτό που παλιά λεγόταν και υπό μορφή ανεκδότου: Τίποτα δεν μένει μυστικό στην Κύπρο. Πολύ περισσότερο βεβαίως στους διπλωματικούς κύκλους. Είναι συνήθως απόλυτα ενημερωμένοι για την κάθε λεπτομέρεια των συνομιλιών Χριστόφια-Ταλάτ. Και προφανώς, ανεξάρτητα από τις δημόσιες δηλώσεις τους, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τις διαφορές μεταξύ των θέσεων που καταθέτουν στο τραπέζι οι δύο πλευρές. Είναι συνεπώς δυνατόν να μην έχουν αντιληφθεί ότι οι θέσεις διαφέρουν ως προς τη φιλοσοφία τους; Δεν μπορεί να μην έχουν διαπιστώσει ότι η φιλοσοφία του Ταλάτ είναι δημιουργία δύο από όλα στην νέα πολιτεία. Δύο κράτη, δύο κυβερνήσεις, δύο κυριαρχίες, δύο υπηκοότητες, δύο Κεντρικές Τράπεζες, δύο στρατούς, δύο αστυνομίες, δύο πρεσβείες στο εξωτερικό, δύο από όλα, τέλος πάντων. Και από την άλλη, η φιλοσοφία Χριστόφια είναι μια ισχυρή ομοσπονδία με όσο γίνεται μεγαλύτερη αυτονομία των συνιστούντων οντοτήτων. Είναι δυνατόν να έχει ξεφύγει της προσοχής των ξένων διπλωματών ότι κάποιος αποστασιοποιείται από τα όσα έχουν συμφωνηθεί ως πλαίσιο λύσης του Κυπριακού;
Αυτόματα δημιουργείται ένα κρίσιμο ερώτημα: Γιατί τότε δεν λένε την αλήθεια; Γιατί συνεχίζουν να προσποιούνται ότι δεν τρέχει τίποτα; Γιατί εξακολουθούν να αποσιωπούν την αλήθεια, καλύπτοντας έτσι εκείνο που παρασπονδεί;
Υπάρχουν όμως και άλλα ερωτήματα που προκύπτουν από την κατάσταση αυτή. Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται οι ευφυέστατοι ξένοι διπλωμάτες ότι η Τουρκία λέει ότι υποστηρίζει την προσπάθεια, αλλά όχι και τις παραμέτρους που έχουν συμφωνήσει οι Χριστόφιας-Ταλάτ; Η Τουρκία από την επομένη της έναρξης της διαδικασίας δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει ότι υποστηρίζει και επιδιώκει δύο από όλα στην Κύπρο. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που στις αρχές ο ίδιος ο Ταλάτ ήταν εκνευρισμένος και αηδιασμένος με την στάση αυτή και σκεφτόταν να τα παρατήσει όλα και να επιστρέψει στην Κερύνεια για να φτιάχνει ψυγεία, όπως έλεγε. Είναι ποτέ δυνατόν οι ξένοι διπλωμάτες να μην έχουν αναρωτηθεί κατά πόσο υπό αυτές τις συνθήκες θα μπορούσε ποτέ ο Ταλάτ να διαπραγματευτεί ελεύθερα και έξω από τη βούληση της Τουρκίας; ‘Όχι, ποτέ. Ε, τότε γιατί κανένας δεν ζητά από την Άγκυρα να αφήσει ελεύθερο τον Ταλάτ να διαπραγματευθεί με τον Χριστόφια και να υποστηρίξει τα όσα συμφωνήσουν και συμφωνούν; Γιατί προτιμούν την ολέθρια στην πολιτική –όπως διαπίστωσε η ανθρωπότητα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο- του εξευμενισμού; Σε τι αποβλέπει; Μια τέτοια τακτική δεν οδηγεί, οπωσδήποτε, σε λύση, χωρίς να αποκλείεται και η πρόκληση κρίσης.
ΛΕΥΚΩΣΙΑ
7.11.2009
Friday, 6 November 2009
Wednesday, 4 November 2009
TURKEY'S ZERO PROBLEM POLICY
Turkey’s new policy is a situation of zero problems with her neighbours. This is declared almost daily these days. Is this to imply that so far her policy was to sustain problems with her neighbours? That’s an interest-ing admission, which needs to be remembered. Especially by those who are anxious to applaud Turkey’s new policy. Simple because one way of achieving zero problems with its neighbours, Turkey must first eradicate all the sources that allowed the previous situation of conflict with almost all her neighbours to prevail for so many decades. Is Turkey doing that? That’s another interesting question.
Having said that, every good willed person would welcome this Turkish intention. But words have to be followed by actions. And talking about words, the Turkish Prime Minister has to do something about his Minis-ter Egemen Bagis and his many public statements about Cyprus. They usually contradict this official policy of «zero problems», thus creating –or even worse, strengthening- doubts about the credibility of such a policy. When for example Mr. Bagis boasts that Turkey began accession talks with the European Union, without having to withdraw a single soldier from Cyprus, or without having to withdraw from a single inch of Cyprus’ occupied territories. Or when he declares that the only way for a solution is ignore what the two leaders have agreed but the unconditional acceptance of what Turkey dictates. The unfortunate fact is that the present President of the Turkish Republic, Abdullah Gul, was the first to make such statement during his Foreign Affairs days.
Such statements challenge Mr. Etogan’s declared policy towards its neighbours and they constitute a raw provocation towards the European Union where Turkey aspires to find herself. Mr. Erdogan has also to ex-plain how such policy can be compromise with the threats to use military action to prevent Cyprus from exercise its rights as an independent country member of the United Nations and the European Union, in her legally designated zone of economic exploitation. They are still there. They have never been withdrawn. Mr. Ertogan has be reminded also that the infamous decision of the Turkish Grand Assembly on casus belli should Greece exercise her sovereign right to extend her territorial waters in accordance with the international law, is still there.
One should welcome any move by Turkey towards a peaceful coexistence with her neighbours. And it will be an important moment when Turkey joins the EU because that would mean that she finally conformed to the norms of the European Union. Peaceful overtones towards the Kurds, the agreement with Armenia and even the possible gestures towards the Ecumenical Patriarchate are moves in the right direction, but they are still too far from a situation of «zero problems». And there has been no follow up with a similarly peaceful, good will gesture on Cyprus. Unless, of course, Turkey does not consider Cyprus as one of its neighbours.
NICOSIA
5.11.2009
Having said that, every good willed person would welcome this Turkish intention. But words have to be followed by actions. And talking about words, the Turkish Prime Minister has to do something about his Minis-ter Egemen Bagis and his many public statements about Cyprus. They usually contradict this official policy of «zero problems», thus creating –or even worse, strengthening- doubts about the credibility of such a policy. When for example Mr. Bagis boasts that Turkey began accession talks with the European Union, without having to withdraw a single soldier from Cyprus, or without having to withdraw from a single inch of Cyprus’ occupied territories. Or when he declares that the only way for a solution is ignore what the two leaders have agreed but the unconditional acceptance of what Turkey dictates. The unfortunate fact is that the present President of the Turkish Republic, Abdullah Gul, was the first to make such statement during his Foreign Affairs days.
Such statements challenge Mr. Etogan’s declared policy towards its neighbours and they constitute a raw provocation towards the European Union where Turkey aspires to find herself. Mr. Erdogan has also to ex-plain how such policy can be compromise with the threats to use military action to prevent Cyprus from exercise its rights as an independent country member of the United Nations and the European Union, in her legally designated zone of economic exploitation. They are still there. They have never been withdrawn. Mr. Ertogan has be reminded also that the infamous decision of the Turkish Grand Assembly on casus belli should Greece exercise her sovereign right to extend her territorial waters in accordance with the international law, is still there.
One should welcome any move by Turkey towards a peaceful coexistence with her neighbours. And it will be an important moment when Turkey joins the EU because that would mean that she finally conformed to the norms of the European Union. Peaceful overtones towards the Kurds, the agreement with Armenia and even the possible gestures towards the Ecumenical Patriarchate are moves in the right direction, but they are still too far from a situation of «zero problems». And there has been no follow up with a similarly peaceful, good will gesture on Cyprus. Unless, of course, Turkey does not consider Cyprus as one of its neighbours.
NICOSIA
5.11.2009
ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ
Είναι προφανές ότι κλιμακώνεται μια πολύπλευρη επίθεση κατά της πολιτικής λύσης του Κυπριακού από κύκλους που ενώ δημοσίως εμφανίζονται να υποστηρίζουν την «ορθή λύση», «ιδιωτικώς» υποστηρίζουν την μη λύση. Είναι μια προσπάθεια που επεκτείνεται από τον πολιτικό χώρο, στο χώρο των ΜΜΕ, διευρύνεται με την στήριξη, υλική και ηθική, της εκκλησιαστικής ηγεσίας και καλύπτει ακόμα και τον χώρο του ακροδεξιού περιθωρίου.
Είναι επίσης προφανές ότι το ετερόκλητο αυτό «μέτωπο» κατόρθωσε να δημιουργήσει ήδη ένα κλίμα αρνητικό για την πολιτική της λύσης, αυτό που ονομάζεται «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», επί του οποίου επιχειρείται μια επένδυση που προϊδεάζει για νέα κλιμάκωση της επίθεσης και της παραπληροφόρησης. Δυστυχώς το φαινόμενο αντιμετωπίζεται σχεδόν στωικά. Τα σχόλια του Κυβερνητικού Εκπροσώπου και οι αντιδράσεις του ΑΚΕΛ δεν μπορεί να θεωρούνται αρκετά για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Η πολύπλευρη επίθεση αυτή υπογραμμίζει απλώς την ανεπάρκεια της επικοινωνιακής πολιτικής της Κυβέρνησης και την ελλιπή πολιτική ενημέρωση της κοινής γνώμης ώστε να οχυρώνεται η κοινή γνώμη έναντι της εκστρατείας παραπληροφόρησης.
Οι επόμενοι μήνες, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα είναι κρίσιμοι και σκληροί για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Και είναι πρόδηλο ότι εξελίξεις θα υπάρξουν. Και θα είναι αποφασιστικές σε ότι αφορά τις προοπτικές μιας λύσης. Οι αντιλήψεις για την αποφυγή της λύσης που με διάφορα προσχήματα προβάλλονται σήμερα δεν είναι καινούργιες. Οι καταβολές τους, αν αναζητηθούν σοβαρά, εύκολα μπορούν να εντοπιστούν σε προ του 1974 απόψεις και ιδεολογήματα. Απλώς, μετά το 1974 λούφαξαν κάτω από το βάρος του αμαρτωλού περιεχομένου αυτών των αντιλήψεων και στη συνέχεια πέρασαν σε κατάσταση αναμονής και σιωπής, επειδή ακριβώς στην Τουρκική πλευρά κυριαρχούσε η «φιλοσοφία» Ντενκτάς-Ετσεβίτ. Βγήκαν στην επιφάνεια ενθαρρυμένες από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της προηγούμενης διακυβέρνησης και κυρίως μετά την αντεπίθεση των δυνάμεων της λύσης του Κυπριακού. Και τις προοπτικές που δημιουργήθηκαν με την εκλογή Χριστόφια, θέλησαν να υπονομεύσουν και να κατεδαφίσουν με την εκστρατεία παραπληροφόρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Σήμερα βιώνουμε μια νέα έξαρση της αποθράσυνσης των δυνάμεων του παρελθόντος. Οι οποίες, πίσω από τα ηχηρά επιχειρήματα και τα ύπουλα κτυπήματα, δεν διστάζουν να καυχώνται στους διαδρόμους υψηλόβαθμων στελεχών του ΔΗΚΟ ότι, ναι, από το 1963 «είχαμε ένα Ε/Κ κράτος που έγινε αποδεκτό από την διεθνή κοινότητα» και συνεπώς «δικαιούμαστε να μη θέλουμε να το παραδώσουμε». Και αυτά δεν είναι υπερβολές, είναι αλήθειες που λέγονται όμως σε «κλειστούς κύκλους».
Με μια τέτοια νοοτροπία δεν είναι λύση δύο κρατών που θα επιφέρει, αλλά μια διχοτόμηση η οποία θα αφήνει ανοικτή την πόρτα της πλήρους τουρκοποίησης της Κύπρου και μάλιστα με τη γνωστή –και δοκιμασμένη- συνταγή της Αλεξανδρέττας.
Ισορροπίες σκοπιμοτήτων δεν έχουν θέση σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει είναι να αποκαλυφθούν και να αντιμετωπιστούν οι υπονομευτές της πολιτικής της λύσης ΤΩΡΑ. Και η βασική ευθύνη για τα αποκαλυπτήρια αυτά ανήκει μοιραία στην Κυβέρνηση. Χρειάζεται μια άλλη γλώσσα και προς την εκκλησιαστική ηγεσία και προς τα συνεργαζόμενα κόμματα και προς τα ένα αποστολή ΜΜΕ και προς στρατευμένους δημοσιογράφους. Πρέπει να προστατευθεί η αλήθεια και το δικαίωμα του λαού στην αλήθεια. Πρέπει η αλήθεια να ξεδιπλωθεί ως ασπίδα στην ασυγκράτητη παραπληροφόρηση, τουλάχιστον εκεί που είναι πρόδηλο ότι είναι προϊόν και διαπλεγμένων συμφερόντων. Και ο νοών….
ΛΕΥΚΩΣΙΑ
4.11.2009
Είναι επίσης προφανές ότι το ετερόκλητο αυτό «μέτωπο» κατόρθωσε να δημιουργήσει ήδη ένα κλίμα αρνητικό για την πολιτική της λύσης, αυτό που ονομάζεται «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», επί του οποίου επιχειρείται μια επένδυση που προϊδεάζει για νέα κλιμάκωση της επίθεσης και της παραπληροφόρησης. Δυστυχώς το φαινόμενο αντιμετωπίζεται σχεδόν στωικά. Τα σχόλια του Κυβερνητικού Εκπροσώπου και οι αντιδράσεις του ΑΚΕΛ δεν μπορεί να θεωρούνται αρκετά για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Η πολύπλευρη επίθεση αυτή υπογραμμίζει απλώς την ανεπάρκεια της επικοινωνιακής πολιτικής της Κυβέρνησης και την ελλιπή πολιτική ενημέρωση της κοινής γνώμης ώστε να οχυρώνεται η κοινή γνώμη έναντι της εκστρατείας παραπληροφόρησης.
Οι επόμενοι μήνες, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα είναι κρίσιμοι και σκληροί για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Και είναι πρόδηλο ότι εξελίξεις θα υπάρξουν. Και θα είναι αποφασιστικές σε ότι αφορά τις προοπτικές μιας λύσης. Οι αντιλήψεις για την αποφυγή της λύσης που με διάφορα προσχήματα προβάλλονται σήμερα δεν είναι καινούργιες. Οι καταβολές τους, αν αναζητηθούν σοβαρά, εύκολα μπορούν να εντοπιστούν σε προ του 1974 απόψεις και ιδεολογήματα. Απλώς, μετά το 1974 λούφαξαν κάτω από το βάρος του αμαρτωλού περιεχομένου αυτών των αντιλήψεων και στη συνέχεια πέρασαν σε κατάσταση αναμονής και σιωπής, επειδή ακριβώς στην Τουρκική πλευρά κυριαρχούσε η «φιλοσοφία» Ντενκτάς-Ετσεβίτ. Βγήκαν στην επιφάνεια ενθαρρυμένες από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της προηγούμενης διακυβέρνησης και κυρίως μετά την αντεπίθεση των δυνάμεων της λύσης του Κυπριακού. Και τις προοπτικές που δημιουργήθηκαν με την εκλογή Χριστόφια, θέλησαν να υπονομεύσουν και να κατεδαφίσουν με την εκστρατεία παραπληροφόρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Σήμερα βιώνουμε μια νέα έξαρση της αποθράσυνσης των δυνάμεων του παρελθόντος. Οι οποίες, πίσω από τα ηχηρά επιχειρήματα και τα ύπουλα κτυπήματα, δεν διστάζουν να καυχώνται στους διαδρόμους υψηλόβαθμων στελεχών του ΔΗΚΟ ότι, ναι, από το 1963 «είχαμε ένα Ε/Κ κράτος που έγινε αποδεκτό από την διεθνή κοινότητα» και συνεπώς «δικαιούμαστε να μη θέλουμε να το παραδώσουμε». Και αυτά δεν είναι υπερβολές, είναι αλήθειες που λέγονται όμως σε «κλειστούς κύκλους».
Με μια τέτοια νοοτροπία δεν είναι λύση δύο κρατών που θα επιφέρει, αλλά μια διχοτόμηση η οποία θα αφήνει ανοικτή την πόρτα της πλήρους τουρκοποίησης της Κύπρου και μάλιστα με τη γνωστή –και δοκιμασμένη- συνταγή της Αλεξανδρέττας.
Ισορροπίες σκοπιμοτήτων δεν έχουν θέση σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει είναι να αποκαλυφθούν και να αντιμετωπιστούν οι υπονομευτές της πολιτικής της λύσης ΤΩΡΑ. Και η βασική ευθύνη για τα αποκαλυπτήρια αυτά ανήκει μοιραία στην Κυβέρνηση. Χρειάζεται μια άλλη γλώσσα και προς την εκκλησιαστική ηγεσία και προς τα συνεργαζόμενα κόμματα και προς τα ένα αποστολή ΜΜΕ και προς στρατευμένους δημοσιογράφους. Πρέπει να προστατευθεί η αλήθεια και το δικαίωμα του λαού στην αλήθεια. Πρέπει η αλήθεια να ξεδιπλωθεί ως ασπίδα στην ασυγκράτητη παραπληροφόρηση, τουλάχιστον εκεί που είναι πρόδηλο ότι είναι προϊόν και διαπλεγμένων συμφερόντων. Και ο νοών….
ΛΕΥΚΩΣΙΑ
4.11.2009
Sunday, 1 November 2009
TURKEY’S HARDENING POSITION ON CYPRUS
TURKEY’S HARDENING POSITION ON CYPRUS
According to the ‘Journal of Turkish Weekly’ (Saturday, 31 October 2009) Turkey's President Abdullah Gul said: "All the world should know that Turkish Cypriots would never be in a minority status in the island." He was speaking at a press conference with Turkish Cypriot leader Mehmet Ali Talat. The fact, however, whatever President Gul thinks or says, the Turkish Cypriots are a minority on the island. There is no power on earth, not even Turkey and Pr. Gul that can change in anyway the numerical facts. Unless of course Turkey wishes to introduce to the world a new mathematical concept. In which case Turkey has to apply it firts within her boundaries in connection with similar problems, like the minorities, which will not be minorities any longer within her realm.
Mr. Talat was in Turkey to be briefed on the new tactics Turkey will be following and which were decided earlier –in his absence- at a meeting organized by the Turkish Foreign Ministry. Immediately afterwards there was a flood of leaks to the Turkish press about a ‘plan B’ should the Greek Cypriots reject Ankara’s demands for a confederal solution of two states in Cyprus. If anything, what came out of Talat’s meetings in Turkey is the hardening of the Turkish position. : “There is no way to open ports to Greek Cypriot ships and planes unless a comprehensive solution is reached on the divided island,” the Foreign Ministry said. And this was in reference to the obligation Turkey undertook as a candidate country to abide by the requirements of the European Union and conform to so-called Ankara protocol as far as her responsibilities are concerned.
So far the policy followed by Turkey was that she would lift all embargoes against the Republic of Cyprus, member of the European Union which she aspires to loin, if what she considers promises to the Turkish Cypriots are fulfilled. No matter that she had signed the Ankara protocol.
The bottom line which the Europeans should take very seriously into consideration when the talk about Turkey, is her credibility. And there is an issue of credibility here. Turkey tends to accept and confirm and sign protocols on many issues in order to get what she wants. And what is worse is that instead of talking to Turkey in a language that she would take seriously into consideration, the European Union follows a policy of appeasement towards Turkey, thus putting the EU’s own credibility on line.
NICOSIA
2.11.2009
According to the ‘Journal of Turkish Weekly’ (Saturday, 31 October 2009) Turkey's President Abdullah Gul said: "All the world should know that Turkish Cypriots would never be in a minority status in the island." He was speaking at a press conference with Turkish Cypriot leader Mehmet Ali Talat. The fact, however, whatever President Gul thinks or says, the Turkish Cypriots are a minority on the island. There is no power on earth, not even Turkey and Pr. Gul that can change in anyway the numerical facts. Unless of course Turkey wishes to introduce to the world a new mathematical concept. In which case Turkey has to apply it firts within her boundaries in connection with similar problems, like the minorities, which will not be minorities any longer within her realm.
Mr. Talat was in Turkey to be briefed on the new tactics Turkey will be following and which were decided earlier –in his absence- at a meeting organized by the Turkish Foreign Ministry. Immediately afterwards there was a flood of leaks to the Turkish press about a ‘plan B’ should the Greek Cypriots reject Ankara’s demands for a confederal solution of two states in Cyprus. If anything, what came out of Talat’s meetings in Turkey is the hardening of the Turkish position. : “There is no way to open ports to Greek Cypriot ships and planes unless a comprehensive solution is reached on the divided island,” the Foreign Ministry said. And this was in reference to the obligation Turkey undertook as a candidate country to abide by the requirements of the European Union and conform to so-called Ankara protocol as far as her responsibilities are concerned.
So far the policy followed by Turkey was that she would lift all embargoes against the Republic of Cyprus, member of the European Union which she aspires to loin, if what she considers promises to the Turkish Cypriots are fulfilled. No matter that she had signed the Ankara protocol.
The bottom line which the Europeans should take very seriously into consideration when the talk about Turkey, is her credibility. And there is an issue of credibility here. Turkey tends to accept and confirm and sign protocols on many issues in order to get what she wants. And what is worse is that instead of talking to Turkey in a language that she would take seriously into consideration, the European Union follows a policy of appeasement towards Turkey, thus putting the EU’s own credibility on line.
NICOSIA
2.11.2009
Turkish Cypriot born journalist Metin Munir has been living in Turkey for many years now. He knows very well how things work in Ankara. He knows how views and policies are formulated. And his critical approach to the essence of official policies, especially those associated with Cyprus, have often landed him in trouble with the political and military establishment. In an interview he gave to the Turkish newspaper Radical, he explains why the Turkish Cypriot administrations are by definition autocratic. Although the interview was published nine years ago, it is still interesting as it still depicts vividly the situation prevailing in the occupied part of Cyprus. Thus, the reason for reproducing it here.
``I am in Exile on the Mainland''.
by Turkish daily Radikal
Posted: Thursday, December 14, 2000 07:35 pm CST
________________________________________
Turkish daily Radikal (December 4 2000) reports on an interview with Metin Munir by Nese Duzel under the title. In way of introduction, Duzel says: ``Why Metin Munir? Turkey has announced it is ready to go it alone without the European Union and all because of the Cyprus issue. This is a decision that will affect the future of the 65 million people living in Turkey. However, these people are not in full possession of the facts when it comes to Cyprus and the wishes of the Turkish Cypriots. In the belief that by not to keeping the community fully informed on an issue that will determine its fate they are being done a great disservice, I spoke with Metin Munir, a person who knows Cyprus and Turkey very well. Metin Munir has been a journalist for 30 years now. He worked for the BBC and the Financial Times for 12 years as a correspondent and was Chief Editor of the Gunes newspaper for a year and a half in Asil Nadir's time. Author of the book, "The Morning Incident", Metin Munir still writes a column for Yeni Binyil and works as a consultant for CNBC-e television. Born in Cyprus in 1944, Metin Munir quit his studies at Ankara University Faculty of Political Sciences half way through and fought in the Cyprus War for two years''.
Then follows the text of the interview:
``[Duzel] Turkey has implied it could break off from Europe over the Cyprus issue. It is said that Cyprus is the most important issue for Turkey. However, as far as I know from my experience, Cyprus is the topic that readers and television audiences know the least about. Programs about Cyprus are almost never watched. How can you explain this contradiction?
[Munir] In autocratic administrations, the government does not need to conform to the wishes of the people. What the government wants and what the people want are not the same. Looking at it this way, the Cyprus issue is not a matter for the Turkish people. It could well be a problem for the Turkish Government though.
[Duzel] I have very rarely seen instances in the Turkish media of Turkish Cypriots' voices being heard when asked what it is they want. Why is it that we do not listen to the Turkish Cypriots when the issue is said to be one of vital importance for us?
[Munir] Cyprus is where you will find the most Turkish correspondents yet Cyprus is the one issue the Turkish people know least about. The reason for this incredible contradiction is the way the Turkish media practices journalism in Cyprus. They carry out journalism under state supervision. It is for this reason that you will not be able to see any news in the Turkish press that does not conform to state policy. The press takes the side that "everything Turkish governments do in Cyprus is in the best interests of the Turkish people and consequently should be supported". Yet, the policy being guided in Cyprus is not in the interests of either the 150,000 Turkish Cypriots nor the 65 million mainland Turks. It is extremely illogical to mortgage the future of 65 million people because of a policy that is obviously of no benefit to even 150,000 people.
[Duzel] What kind of solution does Turkey want in Cyprus?
[Munir] You should really be asking, "Does Turkey want a solution on Cyprus?" In fact, Turkey does not want a solution. Turkey is pursuing the policy that "the only solution is no solution". What Ecevit said boils down to this: "The Cyprus problem has been sorted out. The current situation is the solution." Yet, the solution is not the current situation, that is the status quo. There are 190 countries on this planet. If 189 of them do not recognize the situation in Cyprus as a solution, do not recognize the Turkish Republic of Northern Cyprus [TRNC], this cannot mean a solution. You are saying, "We came, we liked it and we're not giving it back", but the world does not accept this.
[Duzel] From an economic perspective there is a great difference between the Greek and Turkish sides of the island. The Greek administered section is at least five times wealthier than the TRNC. Why is there such a great difference between the two communities?
[Munir] The difference exists because honest and experienced people administer the Greek side. The Greek Cypriots are one of the most democratic and richest countries in the Mediterranean basin. The Greek administered side is one of the best prepared politically and economically of all the EU candidate countries. There is just one, maybe two Articles from the Copenhagen Criteria that have yet to be fulfilled. The Greek Cypriots will be able to enter the EU come the New Year. It is best to forget the Turkish side.
[Duzel] In what way should we forget them?
[Munir] Forget preparations for membership among the Turkish Cypriots, within the TRNC government or in Denktas's office. The agenda does not even have an article on the European Union. It does not matter who is in government in the TRNC today, they will still have to do what Turkey tells them to. Turkey is telling them they are not going to join the European Union. The Greek Cypriots on the other hand will enter the EU in 2001. Turkey could possibly join in around 2021. Turkey quite rightly does not want a second Greek veto in the European Union. Furthermore, the European Union army is being formed and will contain the Greek Cypriot army, while the Turkish army remains outside.
[Duzel] You said the reason for the different states of advancement between the southern and northern communities stems from the quality of their administrations. Yet it is always said that the Greek Cypriots receive a lot of financial aid both from the EU and Greece.
[Munir] Our people say this because they want to justify why they have not been able to do this. "Nobody recognizes us. They have put an embargo on us. This is why we are so far behind," they say. "They get incredible amounts of aid and that is why they are so advanced." This does not reflect the entire truth. Yes, the embargo does mean we are running this race like a packhorse among thoroughbreds, but the real reason for us lagging behind is the fact we are badly governed. When you go from the north of the island to the south, it is just like traveling from East Berlin into West Berlin. Turkey is confining itself to such a lack of solution, such mentality. Oranges used to be Cyprus' biggest export but these days we have to import them from mainland Turkey.
[Duzel] If the famous oranges with the scent of lemons are no longer being grown on Cyprus, what is being produced there?
[Munir] Bureaucracy is being produced. Turkey gives the money and we live there. We have become a society of civil servants. Some 35,000 people get by on wages paid by Turkey. We never looked after our tangerine orchards. We killed them off. The fact that the tangerine trees have withered away has nothing to do with the embargo and everything to do with us. The Greek Cypriots formed a cooperative to export oranges. They gave cheap loans to the producers and sold the goods off at a good price. As for the cooperatives we founded, they were robbed by those that founded them. Both the cooperative and the orange growers collapsed.
[Duzel] The people invaded the TRNC Parliament this summer. Large meetings were convened. What do the Turkish Cypriots want?
[Munir] They want two things, in fact. Firstly, they want Turkish guarantees against Greek oppression to continue. Secondly, they want a solution to the Cyprus problem and to get the welfare they have. In addition, they want to join the EU.
[Duzel] So, what kind of solution do they want?
[[Munir]] The majority want a solution whereby the island becomes a twinregion federation with an international identity. This is what the world accepts but on the island what the people want and what the government wants are not the same thing. Turk or Greek, if you were to ask me not what the people want but what the governments want, I would say that only God, Denktas and Kliridhis know what the governments want because the situation is that mixed up... The documents that have accumulated over the past 40 years have doubtless become a mountain by now and the solution is lost within a heap of official paper. It is no longer clear just what is wanted and what is being said. The leaders in both the north and the south maintain an iron grip. However, peace creates its own dynamism. When there is peace, the leaders' grip weakens. The two communities will come to live among each other over time; this is probably unstoppable.
[Duzel] An opposition journalist [for Avrupa newspaper] on Cyprus was arrested on charges of spying but later released. Is there antidemocratic oppression on Cyprus?
[Munir] The TRNC is a far more democratic country than mainland Turkey because he judicial system there is independent. This is an extraordinary chance and blessing for the Turkish Cypriots. But you know that they killed a journalist, Kutlu Adali, over there. When was the last time a journalist was killed for thinking the wrong thing in Britain or France or America I wonder?
[Duzel] Is it dangerous to oppose Ankara in Cyprus?
[Munir] It can be dangerous under certain conditions. The moment you say, "Withdraw the Turkish army from Cyprus and let the Greek and Turkish Cypriots work it out for themselves and live together," you will have strayed from the official line. They had one person who strayed from the line killed and another thrown into prison as a spy. Yet, Turkey should not fear these thoughts because the overwhelming majority of Turkish Cypriots do not want to see the Turkish army leave. They want the problem to be solved with Turkish assurances to the effect that both peoples can live in their own regions. They believe that any solution to the problem should never jeopardize Turkey's security. They know the price of peace will be to concede some territory to the Greeks. But above all this, one has to congratulate the army. A radical newspaper like "Avrupa" has become the highest selling paper on Cyprus saying its head writer was jailed. Its presses were burned down six days ago. Just as the people do not believe in the spying charges, nor do they believe the fire was caused by an electrical fault.
[Duzel] Why?
[Munir] Because the workers who came over from Turkey to run the presses were abducted to Turkey by "certain individuals" a short time ago with menaces.
[Duzel] Why are Turkish Cypriots getting poorer and poorer?
[Munir] Turkey sends huge amounts of money to Cyprus. Under current conditions there is no alternative to sending the money. The grave point about this is that as a result of this tremendous flow of money TRNC gives the impression it is a third world country sinking into the swamp. The money flowing into Cyprus has not improved the standard of living of the island community. TRNC has not become a rich country. Most of the money has been and is swallowed up by the elite circles there. Cyprus is being governed by people who are benefiting from the lack of a solution.
[Duzel] So are the Turkish Cypriots happy with the current situation?
[Munir] Most of them are not.
[Duzel] Do the demands of the Turkish Cypriots and those of Ankara coincide or is there a huge difference of opinion?
[Munir] Neither Denktas nor those governing Turkey want a solution but the Turkish Cypriots want one.
[Duzel] Which would the Turkish Cypriots prefer: to be part of an independent state in the European Union or to be a separate state under Turkey's protection?
[Munir] They would prefer the first option.
[Duzel] Do Turkish Cypriots want unification with Turkey?
[Munir] No. When you say this, the people in Turkey look at you as if you are a traitor. But I do want to say this: I want to remain a Turkish Cypriot. I do not want to be a citizen of mainland Turkey. Nor do I want to be an Azeri Turk, a German Turk, a Turk resident in England or a Kazakh Turk. This is not betraying Turkey. This is a person staying as he is and leading the life he is accustomed to.
[Duzel] Have you not been able to remain a Turkish Cypriot?
[Munir] No. I have lived my life in exile. However, both I and the other Turkish Cypriots owe a debt of gratitude to Turkey we can never repay. This is mainland Turkey but for me this is exile. I always wanted to raise my children in my homeland. I am 56 years old and still obliged to live outside of Cyprus.
[Duzel] Do the Turkish Cypriots feel oppressed?
[Munir] Yes. There are 80-90,000 Turkish Cypriots there and 30-35,000 Turkish soldiers. There are 60-70,000 migrants. You cannot say we are in a country living under normal conditions.
[Duzel] Turkey looks like it does not want a solution, but I cannot for the life of me understand how the current situation on Cyprus benefits Turkey. From the diplomatic perspective, there is not a single country in the entire world recognizes TRNC. Furthermore, you remain alone at all international platforms from the EU to the UN because of this problem. From an economic perspective, Turkey is constantly sending money to Cyprus. From the military angle, because we have stationed soldiers there, the Greeks have stationed forces there too and so we have stationed a force in our West directly underneath us. Maybe there is something I am missing here but just how does this situation advantage Turkey?
[Munir] I completely agree. Turkey has locked itself into a policy that is harming it and has thrown the key out the window. Furthermore, Denktas has got destroyed the second key to the door. He cannot his past (as published). I also fought at Erenkoy. The Greeks killed by best friend. On Cyprus all of our lives are scarred and traumatized. However, it is about time a solution was found. Nobody in the world has supported Turkish foreign policy for the past 25 years. Is this not a sign that the policy needs to be changed? Of course, all these curses were created by Greek Cypriot greediness. The Greek Cypriots and Greece have sinned greatly but EU candidacy changes countries. It makes domestic policy more peaceful and civilized. Consequently we cannot tar the Greek Cypriots of today with the same brush we used to. They have changed and so has Greece.
[Duzel] Let us say that Turkey makes all these sacrifices for the sake of the Turkish Cypriots and the Turkish Cypriots do not want the situation to continue. If there is no benefit to Turkey from this situation, nor to the Turkish Cypriots, just who is benefiting?
[Munir] It most benefits those selling arms to Greece and Turkey. Following the Cold War, with the exception of these two countries all the other countries of the world reduced defense spending considerably. However, Turkey today has got a $150 billion rearmament program, the biggest in the world. For this reason there is no pressure to get the Cyprus issue resolved. It just looks like there is. Had there been real pressure, the issue would have been resolved long ago.
[Duzel] Is Ankara really considering breaking away from Europe all because of Cyprus? Or is it using Cyprus as an excuse to do so?
[Munir] Cyprus is merely an excuse, a pretext. In fact, Turkey does not want to fulfill the conditions set by the EU for membership. Those governing Turkey constantly harp on about Cyprus but they know they will never get into Europe without first resolving the Cyprus issue and their problems with Greece because those are the EU's rules. The EU says that not even the tiniest problem should exist between you and your partners and neighbors. That this is not open for debate is quite clear.
[Duzel] If the Cyprus issue is not resolved, what will the Turkish Cypriot reaction be?
[Munir] Great sadness and despair.''
``I am in Exile on the Mainland''.
by Turkish daily Radikal
Posted: Thursday, December 14, 2000 07:35 pm CST
________________________________________
Turkish daily Radikal (December 4 2000) reports on an interview with Metin Munir by Nese Duzel under the title. In way of introduction, Duzel says: ``Why Metin Munir? Turkey has announced it is ready to go it alone without the European Union and all because of the Cyprus issue. This is a decision that will affect the future of the 65 million people living in Turkey. However, these people are not in full possession of the facts when it comes to Cyprus and the wishes of the Turkish Cypriots. In the belief that by not to keeping the community fully informed on an issue that will determine its fate they are being done a great disservice, I spoke with Metin Munir, a person who knows Cyprus and Turkey very well. Metin Munir has been a journalist for 30 years now. He worked for the BBC and the Financial Times for 12 years as a correspondent and was Chief Editor of the Gunes newspaper for a year and a half in Asil Nadir's time. Author of the book, "The Morning Incident", Metin Munir still writes a column for Yeni Binyil and works as a consultant for CNBC-e television. Born in Cyprus in 1944, Metin Munir quit his studies at Ankara University Faculty of Political Sciences half way through and fought in the Cyprus War for two years''.
Then follows the text of the interview:
``[Duzel] Turkey has implied it could break off from Europe over the Cyprus issue. It is said that Cyprus is the most important issue for Turkey. However, as far as I know from my experience, Cyprus is the topic that readers and television audiences know the least about. Programs about Cyprus are almost never watched. How can you explain this contradiction?
[Munir] In autocratic administrations, the government does not need to conform to the wishes of the people. What the government wants and what the people want are not the same. Looking at it this way, the Cyprus issue is not a matter for the Turkish people. It could well be a problem for the Turkish Government though.
[Duzel] I have very rarely seen instances in the Turkish media of Turkish Cypriots' voices being heard when asked what it is they want. Why is it that we do not listen to the Turkish Cypriots when the issue is said to be one of vital importance for us?
[Munir] Cyprus is where you will find the most Turkish correspondents yet Cyprus is the one issue the Turkish people know least about. The reason for this incredible contradiction is the way the Turkish media practices journalism in Cyprus. They carry out journalism under state supervision. It is for this reason that you will not be able to see any news in the Turkish press that does not conform to state policy. The press takes the side that "everything Turkish governments do in Cyprus is in the best interests of the Turkish people and consequently should be supported". Yet, the policy being guided in Cyprus is not in the interests of either the 150,000 Turkish Cypriots nor the 65 million mainland Turks. It is extremely illogical to mortgage the future of 65 million people because of a policy that is obviously of no benefit to even 150,000 people.
[Duzel] What kind of solution does Turkey want in Cyprus?
[Munir] You should really be asking, "Does Turkey want a solution on Cyprus?" In fact, Turkey does not want a solution. Turkey is pursuing the policy that "the only solution is no solution". What Ecevit said boils down to this: "The Cyprus problem has been sorted out. The current situation is the solution." Yet, the solution is not the current situation, that is the status quo. There are 190 countries on this planet. If 189 of them do not recognize the situation in Cyprus as a solution, do not recognize the Turkish Republic of Northern Cyprus [TRNC], this cannot mean a solution. You are saying, "We came, we liked it and we're not giving it back", but the world does not accept this.
[Duzel] From an economic perspective there is a great difference between the Greek and Turkish sides of the island. The Greek administered section is at least five times wealthier than the TRNC. Why is there such a great difference between the two communities?
[Munir] The difference exists because honest and experienced people administer the Greek side. The Greek Cypriots are one of the most democratic and richest countries in the Mediterranean basin. The Greek administered side is one of the best prepared politically and economically of all the EU candidate countries. There is just one, maybe two Articles from the Copenhagen Criteria that have yet to be fulfilled. The Greek Cypriots will be able to enter the EU come the New Year. It is best to forget the Turkish side.
[Duzel] In what way should we forget them?
[Munir] Forget preparations for membership among the Turkish Cypriots, within the TRNC government or in Denktas's office. The agenda does not even have an article on the European Union. It does not matter who is in government in the TRNC today, they will still have to do what Turkey tells them to. Turkey is telling them they are not going to join the European Union. The Greek Cypriots on the other hand will enter the EU in 2001. Turkey could possibly join in around 2021. Turkey quite rightly does not want a second Greek veto in the European Union. Furthermore, the European Union army is being formed and will contain the Greek Cypriot army, while the Turkish army remains outside.
[Duzel] You said the reason for the different states of advancement between the southern and northern communities stems from the quality of their administrations. Yet it is always said that the Greek Cypriots receive a lot of financial aid both from the EU and Greece.
[Munir] Our people say this because they want to justify why they have not been able to do this. "Nobody recognizes us. They have put an embargo on us. This is why we are so far behind," they say. "They get incredible amounts of aid and that is why they are so advanced." This does not reflect the entire truth. Yes, the embargo does mean we are running this race like a packhorse among thoroughbreds, but the real reason for us lagging behind is the fact we are badly governed. When you go from the north of the island to the south, it is just like traveling from East Berlin into West Berlin. Turkey is confining itself to such a lack of solution, such mentality. Oranges used to be Cyprus' biggest export but these days we have to import them from mainland Turkey.
[Duzel] If the famous oranges with the scent of lemons are no longer being grown on Cyprus, what is being produced there?
[Munir] Bureaucracy is being produced. Turkey gives the money and we live there. We have become a society of civil servants. Some 35,000 people get by on wages paid by Turkey. We never looked after our tangerine orchards. We killed them off. The fact that the tangerine trees have withered away has nothing to do with the embargo and everything to do with us. The Greek Cypriots formed a cooperative to export oranges. They gave cheap loans to the producers and sold the goods off at a good price. As for the cooperatives we founded, they were robbed by those that founded them. Both the cooperative and the orange growers collapsed.
[Duzel] The people invaded the TRNC Parliament this summer. Large meetings were convened. What do the Turkish Cypriots want?
[Munir] They want two things, in fact. Firstly, they want Turkish guarantees against Greek oppression to continue. Secondly, they want a solution to the Cyprus problem and to get the welfare they have. In addition, they want to join the EU.
[Duzel] So, what kind of solution do they want?
[[Munir]] The majority want a solution whereby the island becomes a twinregion federation with an international identity. This is what the world accepts but on the island what the people want and what the government wants are not the same thing. Turk or Greek, if you were to ask me not what the people want but what the governments want, I would say that only God, Denktas and Kliridhis know what the governments want because the situation is that mixed up... The documents that have accumulated over the past 40 years have doubtless become a mountain by now and the solution is lost within a heap of official paper. It is no longer clear just what is wanted and what is being said. The leaders in both the north and the south maintain an iron grip. However, peace creates its own dynamism. When there is peace, the leaders' grip weakens. The two communities will come to live among each other over time; this is probably unstoppable.
[Duzel] An opposition journalist [for Avrupa newspaper] on Cyprus was arrested on charges of spying but later released. Is there antidemocratic oppression on Cyprus?
[Munir] The TRNC is a far more democratic country than mainland Turkey because he judicial system there is independent. This is an extraordinary chance and blessing for the Turkish Cypriots. But you know that they killed a journalist, Kutlu Adali, over there. When was the last time a journalist was killed for thinking the wrong thing in Britain or France or America I wonder?
[Duzel] Is it dangerous to oppose Ankara in Cyprus?
[Munir] It can be dangerous under certain conditions. The moment you say, "Withdraw the Turkish army from Cyprus and let the Greek and Turkish Cypriots work it out for themselves and live together," you will have strayed from the official line. They had one person who strayed from the line killed and another thrown into prison as a spy. Yet, Turkey should not fear these thoughts because the overwhelming majority of Turkish Cypriots do not want to see the Turkish army leave. They want the problem to be solved with Turkish assurances to the effect that both peoples can live in their own regions. They believe that any solution to the problem should never jeopardize Turkey's security. They know the price of peace will be to concede some territory to the Greeks. But above all this, one has to congratulate the army. A radical newspaper like "Avrupa" has become the highest selling paper on Cyprus saying its head writer was jailed. Its presses were burned down six days ago. Just as the people do not believe in the spying charges, nor do they believe the fire was caused by an electrical fault.
[Duzel] Why?
[Munir] Because the workers who came over from Turkey to run the presses were abducted to Turkey by "certain individuals" a short time ago with menaces.
[Duzel] Why are Turkish Cypriots getting poorer and poorer?
[Munir] Turkey sends huge amounts of money to Cyprus. Under current conditions there is no alternative to sending the money. The grave point about this is that as a result of this tremendous flow of money TRNC gives the impression it is a third world country sinking into the swamp. The money flowing into Cyprus has not improved the standard of living of the island community. TRNC has not become a rich country. Most of the money has been and is swallowed up by the elite circles there. Cyprus is being governed by people who are benefiting from the lack of a solution.
[Duzel] So are the Turkish Cypriots happy with the current situation?
[Munir] Most of them are not.
[Duzel] Do the demands of the Turkish Cypriots and those of Ankara coincide or is there a huge difference of opinion?
[Munir] Neither Denktas nor those governing Turkey want a solution but the Turkish Cypriots want one.
[Duzel] Which would the Turkish Cypriots prefer: to be part of an independent state in the European Union or to be a separate state under Turkey's protection?
[Munir] They would prefer the first option.
[Duzel] Do Turkish Cypriots want unification with Turkey?
[Munir] No. When you say this, the people in Turkey look at you as if you are a traitor. But I do want to say this: I want to remain a Turkish Cypriot. I do not want to be a citizen of mainland Turkey. Nor do I want to be an Azeri Turk, a German Turk, a Turk resident in England or a Kazakh Turk. This is not betraying Turkey. This is a person staying as he is and leading the life he is accustomed to.
[Duzel] Have you not been able to remain a Turkish Cypriot?
[Munir] No. I have lived my life in exile. However, both I and the other Turkish Cypriots owe a debt of gratitude to Turkey we can never repay. This is mainland Turkey but for me this is exile. I always wanted to raise my children in my homeland. I am 56 years old and still obliged to live outside of Cyprus.
[Duzel] Do the Turkish Cypriots feel oppressed?
[Munir] Yes. There are 80-90,000 Turkish Cypriots there and 30-35,000 Turkish soldiers. There are 60-70,000 migrants. You cannot say we are in a country living under normal conditions.
[Duzel] Turkey looks like it does not want a solution, but I cannot for the life of me understand how the current situation on Cyprus benefits Turkey. From the diplomatic perspective, there is not a single country in the entire world recognizes TRNC. Furthermore, you remain alone at all international platforms from the EU to the UN because of this problem. From an economic perspective, Turkey is constantly sending money to Cyprus. From the military angle, because we have stationed soldiers there, the Greeks have stationed forces there too and so we have stationed a force in our West directly underneath us. Maybe there is something I am missing here but just how does this situation advantage Turkey?
[Munir] I completely agree. Turkey has locked itself into a policy that is harming it and has thrown the key out the window. Furthermore, Denktas has got destroyed the second key to the door. He cannot his past (as published). I also fought at Erenkoy. The Greeks killed by best friend. On Cyprus all of our lives are scarred and traumatized. However, it is about time a solution was found. Nobody in the world has supported Turkish foreign policy for the past 25 years. Is this not a sign that the policy needs to be changed? Of course, all these curses were created by Greek Cypriot greediness. The Greek Cypriots and Greece have sinned greatly but EU candidacy changes countries. It makes domestic policy more peaceful and civilized. Consequently we cannot tar the Greek Cypriots of today with the same brush we used to. They have changed and so has Greece.
[Duzel] Let us say that Turkey makes all these sacrifices for the sake of the Turkish Cypriots and the Turkish Cypriots do not want the situation to continue. If there is no benefit to Turkey from this situation, nor to the Turkish Cypriots, just who is benefiting?
[Munir] It most benefits those selling arms to Greece and Turkey. Following the Cold War, with the exception of these two countries all the other countries of the world reduced defense spending considerably. However, Turkey today has got a $150 billion rearmament program, the biggest in the world. For this reason there is no pressure to get the Cyprus issue resolved. It just looks like there is. Had there been real pressure, the issue would have been resolved long ago.
[Duzel] Is Ankara really considering breaking away from Europe all because of Cyprus? Or is it using Cyprus as an excuse to do so?
[Munir] Cyprus is merely an excuse, a pretext. In fact, Turkey does not want to fulfill the conditions set by the EU for membership. Those governing Turkey constantly harp on about Cyprus but they know they will never get into Europe without first resolving the Cyprus issue and their problems with Greece because those are the EU's rules. The EU says that not even the tiniest problem should exist between you and your partners and neighbors. That this is not open for debate is quite clear.
[Duzel] If the Cyprus issue is not resolved, what will the Turkish Cypriot reaction be?
[Munir] Great sadness and despair.''
ΠΩΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗς ΑΓΚΥΡΑΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΕΝΑΣ ΤΟΥΡΚΟΣ ΠΡΕΣΒΗΣ
ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ: ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Στις 26 και 27 Οκτωβρίου 2009 η τουρκική εφημερίδα Radical δημοσίευσε δύο άρθρα του Τούρκου πρώην πρέσβη Ünal Ünsal, με τίτλο «Τα δεσμά στα πόδια μας: Το πρόβλημα της Κύπρου». Πρόκειται για μια αξιοπρόσεκτη διαφορετική θεώρηση του Κυπριακού στην οποία δεν μας έχουν συνηθίσει οι Τούρκοι. Αξίζει μιας ανάγνωσης:
«Η Αγγλία, στις 29 Αυγούστου 1955, κάλεσε την Τουρκία και την Ελλάδα σε διάσκεψη στο Λονδίνο, προκειμένου να συζητήσουν το θέμα «Η Ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο και η Κύπρος». Πάρα πολλές πηγές αναφέρουν ότι σκοπός της συνάντησης αυτής ήταν να καταστεί η Τουρκία παράγοντας του προβλήματος της Κύπρου, το οποίο μετατρεπόμενο σε ελληνοτουρκική διαφορά θα τερμάτιζε την κίνηση για αυτοδιάθεση.
«Η Αγγλία, προκειμένου να διαφυλάξει τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα, με τις προσπάθειες που κατέβαλε από το 1950, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, ώστε το κυπριακό πρόβλημα, το οποίο μας ταλανίζει εδώ και 60 χρόνια αφαιρώντας από την ενέργεια της χώρας μας, να μετατραπεί «σε εθνική μας υπόθεση». Έκτοτε, πληρώνουμε πολύ ακριβά την ενέργεια αυτή της Αγγλίας, αλλά και τις υπερβολές της δικής μας πολιτικής. Στο άρθρο μου θα προσπαθήσω να αναλύσω το θέμα αυτό βασιζόμενος στην πρόσβαση, την οποία είχα σε ανοικτές πηγές. [Πάρα πολλά κράτη δημοσιοποιούν τα πλέον διαβαθμισμένα διπλωματικά τους έγγραφα μετά από 25 με 30 χρόνια. Σε εμάς δεν υπάρχει μια τέτοια πρακτική. Για το λόγο αυτό, για το άρθρο μου επωφελήθηκα από ξένες πηγές, οι οποίες βασίζονται, σε μεγάλο βαθμό, σε επίσημα έγγραφα, τα οποία ήρθαν στη δημοσιότητα τα τελευταία δέκα χρόνια].
«Η Γηραιά Αλβιών σε δύσκολη θέση:
Η βρετανική αυτοκρατορία εξήλθε νικήτρια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως, με πολλά σημεία κόπωσης και φθοράς. Επιπλέον, είχε συσταθεί και ο ΟΗΕ, του οποίου ο Χάρτης είχε θέσει ως στόχο την αναγνώριση στις αποικίες του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης. Αυτό θα επηρέαζε σημαντικότατα την Αγγλία, που διέθετε και τις περισσότερες.
«Από την άποψη των στρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων της Αγγλίας, η Μέση Ανατολή ήταν εντελώς διαφορετική σε σύγκριση με άλλες περιοχές του κόσμου. Ήταν ζωτικής σημασίας. Η Αγγλία, όχι μόνο συμμετείχε κατά μεγάλο μέρος στις πετρελαϊκές εταιρίες της περιοχής, αλλά στην πράξη ασκούσε και τον έλεγχο. Επιπλέον, θα έπρεπε να εξασφαλισθεί ότι το πετρέλαιο της περιοχής θα έρεε δίχως διακοπές και σε φθηνές τιμές. Αυτό ήταν επιβεβλημένο όχι μόνο για την Αγγλία, αλλά και για όλο τον ελεύθερο κόσμο.
«Στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, η οποία δημιουργήθηκε μετά το τέλος του «πολέμου, οι κύριες πηγές των απειλών εναντίον των συμφερόντων της Αγγλίας [αλλά και της Δύσης] στη Μέση Ανατολή ήταν οι εξής:
1 – Ο κομμουνισμός και η Σοβιετική Ένωση.
2 – Η περίοδος της αυτοδιάθεσης και το κίνημα του Τρίτου Κόσμου, που παρουσιάσθηκε στα μετέπειτα χρόνια του πολέμου. [Το 1948 στο Foreign Office δημιουργήθηκε η Δ/νση «Information Research Department»]. Η Δ/νση αυτή καλυπτόταν από τέτοια μυστικότητα, ώστε η ύπαρξή της, το όνομά της, αλλά και το τι ακριβώς έκανε, ήρθαν στην επιφάνεια μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια, δηλαδή τη δεκαετία του ’70. Καθήκον της ήταν να διενεργεί «μαύρη προπαγάνδα» και ψυχολογικό πόλεμο εναντίον των απειλών, που είχαν ως στόχο τα συμφέροντα της Αγγλίας. Οι πράκτορες της Δ/νσης αυτής στο εξωτερικό, έρχονταν σε επαφή με άτομα και με διάφορες πλευρές, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν, αλλά και να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη. Δηλαδή, διενεργούσαν όλες εκείνες τις δραστηριότητες που ήταν απαραίτητες για την προστασία των βρετανικών συμφερόντων.
«Ας έρθουμε στην Κύπρο:
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αγγλία αναγκάσθηκε να αποχωρήσει από όλες τις αποικίες της. Όμως, για τους προαναφερόμενους λόγους, θα έπρεπε στη Μέση Ανατολή να διαφυλάξει τα οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντά της, με οποιοδήποτε κόστος.
«Αυτό εξαρτιόταν από την ύπαρξη μιας ισχυρής Βάσης στην περιοχή. Το πλέον κατάλληλο μέρος για το σκοπό αυτό ήταν η Κύπρος, η οποία κατέχει μια σημαντική στρατηγική θέση στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Ο ΥΠΕΞ Anthony Eden έλεγε το εξής: «Εάν δεν έχουμε στην κατοχή μας την Κύπρο, τότε δεν μπορούμε να έχουμε και τις εγκαταστάσεις εκείνες που θα μας επιτρέψουν να διασφαλίσουμε τους δρόμους του ανεφοδιασμού. Εάν δεν υπάρξει πετρέλαιο, στην Αγγλία θα δημιουργηθεί ανεργία και πείνα. Η υπόθεση αυτή είναι τόσο απλή».
«Η Αγγλία, μετά την αναταραχή που ξέσπασε στις αραβικές αποικίες της, αναγκάσθηκε το 1954 να μεταφέρει την Ανώτερη Διοίκηση Μέσης Ανατολής, η οποία βρισκόταν στην Αίγυπτο, στην Κύπρο. Οι Ε/κ, οι οποίοι αποτελούσαν το 80% του πληθυσμού της νήσου, ζητούσαν και γι’ αυτούς το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Μάλιστα έλεγαν ότι, όταν τους αναγνωρισθεί το δικαίωμα αυτό, ήθελαν να ενωθούν με την Ελλάδα. Η Αγγλία αντιτάχθηκε με σφοδρότητα στο αίτημά τους. Δήλωσε με τον πλέον απερίφραστο τρόπο ότι ουδέποτε πρόκειται να εγκαταλείψει την Κύπρο και ότι ουδείς έπρεπε να τρέφει τέτοιου είδους μάταιες ελπίδες.
«Όμως, στον κόσμο άρχισε να ισχυροποιείται το κίνημα του Τρίτου Κόσμου, αλλά και να αυξάνει με ταχύτητα και ο αριθμός των χωρών εκείνων, που υποστήριζαν την αρχή των Η.Ε. περί αυτοδιάθεσης. Έτσι, αύξανε και η πίεση εναντίον της Αγγλίας. Μάλιστα, περί το 1950, ακόμη και οι ΗΠΑ λάμβαναν θέση με την πλευρά των Ε/κ, λέγοντας ότι η Αγγλία θα έπρεπε να συμφωνήσει με τις απαιτήσεις τους. [Στα μετέπειτα, βέβαια, χρόνια οι ΗΠΑ θα αλλάξουν τη στάση τους και θα αρχίσουν να παρέχουν τη βοήθειά τους στην Αγγλία]. Στην κατάσταση, όμως, αυτή, η Αγγλία θα έπρεπε να πράξει κάτι, ώστε να απαλλαγεί από τη διεθνή απομόνωσή της.
«Η λύση βρέθηκε. Προκειμένου να εξασφαλίσει το ενδιαφέρον της για την Κύπρο, άρχισε τις επαφές της με την Άγκυρα. Μετά την ισχυροποίηση στο νησί της κίνησης για την Ένωση, ο πρέσβης της Αγγλίας στην Άγκυρα, ακόμη από την εποχή του 1950, σε σχετικό του τηλεγράφημα προς το Λονδίνο εισηγούταν το εξής: «Έστω και αν είναι επικίνδυνο, να χρησιμοποιηθεί το τουρκικό χαρτί» [«The Turkish card is a tricky one, but useful in the impasse to which we have come»].
«Όμως, η Άγκυρα δεν ενδιαφερόταν και πολύ για την Κύπρο. Έδινε περισσότερη σημασία στη συνέχιση της συνετούς πολιτικής, η οποία είχε εγκαινιαστεί από τον Ατατούρκ. Μάλιστα, απείχε και από συμπεριφορές που μπορούσαν να επιφέρουν ζημίες στην πολιτική αυτή. Άλλωστε, αφού και η Αγγλία επανειλημμένως είχε δηλώσει πως, ό,τι και εάν συνέβαινε, δεν επρόκειτο να αποχωρήσει από την Κύπρο, επομένως δεν υπήρχε και κανένας λόγος ώστε η Τουρκία να αναμειχθεί στην υπόθεση αυτή μόνο και μόνο λόγω του αιτήματος των Ε/κ για Ένωση.
«Επιπλέον, ο πλέον σημαντικός στόχος της Τουρκίας το 1950, ήταν να καταστεί μέλος του ΝΑΤΟ. Κατά συνέπεια, η Άγκυρα απείχε από συμπεριφορές που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ένταξή της. Παράλληλα, δεν ήθελε να έλθει και σε αντιπαράθεση με την Ελλάδα, αφού προγραμματιζόταν η ένταξή της στο ΝΑΤΟ να πραγματοποιηθεί μαζί με αυτή της Ελλάδας.
«Σύμφωνα με έγγραφα των Βρετανικών Αρχείων, το Λονδίνο χαρακτήριζε τη στάση της Τουρκίας στις προτροπές της Αγγλίας για ανάμειξή της στην υπόθεση της Κύπρου, ως «κατά περίεργο τρόπο διστακτική, επιφυλακτική και αδιευκρίνιστη» [curiously vacillating, curiously equivocal].
«Ενώ η στάση της τουρκικής κυβέρνησης αντιμετωπιζόταν με έκπληξη στο Λονδίνο, άρχισε να παρατηρείται ένα ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για το κυπριακό πρόβλημα σε διάφορους κύκλους της Τουρκίας και του τουρκικού στοιχείου της νήσου, όπως σε ορισμένα σωματεία ή σε διάφορες ομάδες, ενώ σε ορισμένες εφημερίδες άρχισε μια έντονη προπαγάνδα, η οποία παρουσίαζε την Κύπρο ως μια «εθνική υπόθεση».
«Στο πλαίσιο της προπαγάνδας αυτής άρχισαν να ακούγονται συνθήματα του τύπου «Η Κύπρος είναι τουρκική» και «Ή Κύπρος ή θάνατος». Τώρα, αν λάβουμε υπόψη τη στάση που ήθελε να τηρήσει στο θέμα της Κύπρου η κυβέρνηση, δηλαδή να μην αναμειχθεί, τότε θέλοντας και μη μας έρχονται στο νου διάφορα ερωτήματα. Πάντως, δεν έχουν δει ακόμη το φως της δημοσιότητας έγγραφα αναφορικά με τις δραστηριότητες των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών στην Τουρκία και στην Κύπρο κατά την εποχή εκείνη. Βέβαια, μπορείτε να αναρωτηθείτε κατά πόσο είναι δυνατόν να υπάρχουν έγγραφα για τέτοιου είδους δραστηριότητες. Πάντως, δεν θα αποτελούσε μεγάλη αφέλεια να μην πιστέψει κανείς ότι η Αγγλία, η οποία είχε διακηρύξει, μάλιστα με σθένος, ότι δεν πρόκειται να αποχωρήσει από το νησί, δεν θα χρησιμοποιούσε κάθε μέσο, προκειμένου να επιτευχθούν οι σκοποί της.
«Οι επιθέσεις, οι οποίες άρχισαν το 1955:
Τον Απρίλιο 1955 η ε/κ τρομοκρατική οργάνωση ΕΟΚΑ ξεκίνησε στην Κύπρο τη δραστηριότητά της και απέναντι στους βρετανικούς στόχους άρχισε να διενεργεί επιτυχείς επιθέσεις. Στο αρχικό στάδιο δεν υπήρξαν επιθέσεις εναντίον των Τούρκων. Οι Άγγλοι αισθάνθηκαν την ανάγκη ενός επιπρόσθετου προσωπικού ασφαλείας και δημιούργησαν μια υπηρεσία βοηθητικής αστυνομίας, η οποία απαρτιζόταν μόνο από Τούρκους. Η πρώτη σοβαρή σύγκρουση μεταξύ Ε/κ και Τούρκων προέκυψε, όταν οι Ε/κ σκότωσαν ένα Τούρκο βοηθό αστυνομικό.
«Η συνεχής μεταβολή του διεθνούς «κλίματος» εναντίον της και η προετοιμασία της Ελλάδας να μεταφέρει και πάλι στα Η.Ε. το αίτημα της αυτοδιάθεσης, καθώς και η περιπλοκή των πραγμάτων στο νησί, έγιναν αιτία ώστε η Αγγλία να πραγματοποιήσει ένα νέο άλμα. Προκειμένου να αλλάξει ριζικά τους όρους του παιχνιδιού, αλλά και να δώσει τέλος στην απομόνωσή της από τη διεθνή κοινή γνώμη, με τρόπο αποφασιστικό, με ένα διπλωματικό σχέδιο, στράφηκε προς την Τουρκία. Άλλωστε, στην Τουρκία οι συνθήκες ήταν κατάλληλες. Στη χώρα η οικονομική κατάσταση ήταν πολύ άσχημη, δεν υπήρχε συνάλλαγμα, στην αγορά δεν υπήρχαν ούτε και τα πλέον στοιχειώδη, με συνέπεια ο λαός να δυσφορεί.
«Έτσι παρουσιάσθηκε και μια ανεπανάληπτη ευκαιρία, προκειμένου να αποσπασθεί η προσοχή της κοινής γνώμης από τα εσωτερικά προβλήματα. Από το 1954 και μετά, η τουρκική κυβέρνηση άρχισε να σκληραίνει τη θέση της. Σε μια περίοδο, όπου οι όροι είχαν διαμορφωθεί με αυτό τον τρόπο, η Αγγλία απηύθυνε και την πρόσκλησή της για τη διάσκεψη του Λονδίνου.
«Εβδομάδες πριν από τη συνάντηση αυτή, ο ΥΠΕΞ της Αγγλίας MacMillan στην τουρκική κυβέρνηση σύστηνε να έρθει στη συνάντηση αυτή με προωθημένες απαιτήσεις. Έτσι, ο Τ/ΥΠΕΞ Ζορλού μετέβη στο Λονδίνο, και όντας προετοιμασμένος στο πλαίσιο της «σύστασης» αυτής, έπραξε τα δέοντα. Όμως, η τουρκική κυβέρνηση δεν αρκέσθηκε σε αυτό. Προκειμένου να αποδείξει ακόμη περισσότερο το πόσο ευαίσθητη είναι η κοινή της γνώμη για την υπόθεση της Κύπρου, δρομολόγησε και τα γεγονότα της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955. Άλλωστε, υψηλά ιστάμενος του Foreign Office, ήδη από το 1954, σε έγγραφό του ανέφερε ότι, προκειμένου η Τουρκία να εξασφαλίσει την είσοδό της στην υπόθεση αυτή, θα ήταν χρήσιμο η Άγκυρα να δημιουργήσει και λίγο θόρυβο [«A few riots in Ankara would do us nicely»].
«Ως γνωστόν, αυτό πραγματοποιήθηκε και με το παραπάνω. Την εποχή εκείνη, ένας σημαντικός πολιτικός, ο οποίος βρισκόταν στην Κων/πολη, μιλώντας για τα γεγονότα αυτά είπε: «Qui brise Türktür». Η έκφραση αυτή είναι μια παραφθορά της τουρκικής «Κibriz Türktür», η οποία εκφράζει μισά στα γαλλικά και μισά στα τουρκικά το γνωστό σύνθημα «Η Κύπρος είναι τουρκική», και σημαίνει: «Αυτός που σπάει και διαλύει είναι Τούρκος». Στα αμερικανικά διπλωματικά έγγραφα, τα οποία έχουν έρθει στη δημοσιότητα, αναφέρεται ότι, στα χρόνια μετά το 1955, Αμερικανοί, Άγγλοι και Έλληνες κρατικοί λειτουργοί εξέφραζαν την ανησυχία τους μήπως η τουρκική κυβέρνηση, όποτε αισθανθεί δυσφορία για κάτι, χρησιμοποιήσει την κοινή γνώμη ως παράγοντα πίεσης στην Τουρκία ή στην Κύπρο και ανά πάσα στιγμή δημιουργήσει γεγονότα τύπου της θηριωδίας της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου.»
Το δεύτερο μέρος του άρθρου τιτλοφορείται: «Όσα διαδραματίσθηκαν μετά το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας»ι:
«Λίγη πλεονεξία, πολύ ζημία
Το πρόβλημα της Κύπρου για μια περίοδο περίπου 60 ετών αποτελεί τα δεσμά στο πόδι της Τουρκίας… Εντάξει, να λάβουμε τα μέτρα εκείνα, προκειμένου να διαφυλάξουμε τη ζωή και το δίκαιο των 120.000 ομοεθνών μας. Ναι, η Κύπρος είναι σημαντική από την άποψη της ασφάλειας της Τουρκίας. Να είμαστε προσεχτικοί. Όμως, ο δρόμος για την επίτευξη των σκοπών αυτών, περνούσε μέσα από την παραγωγή μηχανισμών / λύσεων, που όχι μόνο δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν, αλλά προκάλεσαν αντιδράσεις τόσο στη διεθνή κοινότητα, όσο και σε κάθε μετριοπαθή άνθρωπο.
«Νόμισαν ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας και των Τ/κ, μάλιστα σε μια χώρα όπως η Κύπρος, θα μπορούσαν να εξασφαλισθούν μέσω της οδού των υπερβολικών συνταγματικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων, που είναι δύσκολο ακόμη και να χρησιμοποιηθούν, και κατά συνέπεια θα έμεναν στα χαρτιά.
«Στο νησί, αν και υπήρξαν εξελίξεις από το Δεκέμβριο του 1963 εναντίον των ομοεθνών μας σε αντίθεση με το Σύνταγμα και τις Συμφωνίες, εν τούτοις το γεγονός ότι, όταν το 1965 η υπόθεση ήρθε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Η.Ε., δεχθήκαμε μια μεγάλη πανωλεθρία, σε σημαντικό ποσοστό οφείλεται στα χαρακτηριστικά του συστήματος που ίσχυε στην Κύπρο και το οποίο ερχόταν σε αντίθεση όχι μόνο με τη παγκόσμια κοινότητα, αλλά και με τα διεθνή δεδομένα.
«Για το γεγονός ότι τα πόδια της Τουρκίας αλυσοδέθηκαν με τα δεσμά της Κύπρου, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο η Αγγλία, η οποία χρησιμοποίησε την Τουρκία χάριν των δικών της εθνικών / στρατηγικών συμφερόντων. Όμως, αμέσως θα πρέπει να διευκρινίσουμε και το εξής: Η Αγγλία έκανε αυτό το οποίο πρέπει να κάνει κάθε χώρα. Δηλαδή, προκειμένου να πραγματοποιήσει τον εθνικό της σκοπό, μελέτησε διεξοδικά κάθε ευκαιρία που είχε ενώπιόν της και ανάλογα προσδιόρισε την τακτική και την πολιτική της. Ακολούθως, τις εφάρμοσε με μεγάλη επιδεξιότητα και έφθασε στο σκοπό της.
«Αντίθετα, η τουρκική πλευρά ήρθε στο «γέμισμα». Δεν μπόρεσε να αντιληφθεί γιατί η Αγγλία ενέπλεξε την Τουρκία και έτσι έχασε τη δυνατότητά της να υπολογίσει τα πράγματα με ψυχραιμία και ρεαλισμό. Με την επίδραση και των εσωτερικών της προβλημάτων εισήλθε σε μια περίοδο χωρίς διέξοδο. Όταν με τον τρόπο αυτό η υπόθεση άρχισε παίρνει άλλο δρόμο, φάνηκε πόσο δύσκολο είναι, σε μια τέτοια περίπτωση, να αλλάξεις μετά τις θέσεις σου, ιδίως δε «σε εθνικές υποθέσεις», οι οποίες έχουν να κάνουν και με τον εξωτερικό κόσμο*.
«Η “ειρηνευτική επιχείρηση” του 1974 και όλες οι μετέπειτα εξελίξεις, αλλά και οι υπερβολές μας, από την άποψη των κυπριακών δεσμών μας είναι περισσότερο σημαντικές από όλα όσα συνέβησαν την προηγούμενη περίοδο…Κατά την περίοδο του πολέμου αυτού, την πλεονεκτική κατάσταση, την οποία αποκτήσαμε με τη βοήθεια του Kissinger, δεν μπορέσαμε να την μετατρέψουμε σε μια ευκαιρία επίλυσης και την αφήσαμε να χαθεί εξ αιτίας των λαϊκιστών πολιτικών μας.
«Στο όνομα του 18% των Τ/κ, καταλάβαμε το 37% της νήσου. Μάλιστα, ακόμη το κατέχουμε. Σε όλο τον κόσμο η Τουρκία αποτελεί τη δεύτερη χώρα, η οποία από τα όργανα των Η.Ε. έχει λάβει τις περισσότερες αποφάσεις εναντίον της. Η πρώτη είναι το Ισραήλ.
«Ας έρθουμε στο σήμερα:
Η Κύπρος είναι ένα πρόβλημα, το οποίο τραβά την ιδιαίτερη προσοχή της διεθνούς κοινότητας, των Η.Ε. και της Ε.Ε.. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατόν το πρόβλημα αυτό να επιλυθεί σύμφωνα με τις δικές μας επιθυμίες, τις επιλογές, αλλά και με τις πιέσεις μας. Είναι αναπόφευκτο να βρεθεί μια λύση, η οποία δεν θα μπορεί να γίνει αποδεκτή και από τη διεθνή κοινότητα.
«Φόρμουλες του τύπου «η μη επίλυση είναι λύση», «ας αναμένουμε η “ΤΔΒΚ” να αναγνωρισθεί ως ένα ξεχωριστό κράτος» και «την “ΤΔΒΚ” θα την προσαρτήσουμε στην Τουρκία», τις πρεσβεύουν όσοι ζουν μόνοι σε έναν κόσμο ονείρων, αλλά και αυτοί οι οποίοι κυνηγούν «σουρεαλιστικές» ημερήσιες διατάξεις.
«Ακριβώς, εξαιτίας αυτών ρέπουμε και πάλι προς τις υπερβολές. Η ασφάλεια των ομοεθνών μας έχει επιτευχθεί λόγω του ότι έχουν συγκεντρωθεί στα βόρεια της νήσου. Αφού θα συνεχισθεί και η εγγύηση της Τουρκίας, όλα τα άλλα, τα οποία δημιουργούν πρόβλημα στις συνομιλίες, είναι λεπτομέρειες.
Πλέον, ας απαλλαγούμε από τα δεσμά αυτά…»
# Σημείωση του αρθρογράφου: Σε αυτό υπάρχει μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση. Η στρατιωτική χούντα της 27ης Μαΐου, στον πρώτο πρέσβη της Τουρκίας, που διόρισε στην Κύπρο, Emin Dirvana, είχε πει: «Πρόσεχε τον Ντενκτάς και την ομάδα του, διότι δεν έχουν εγκαταλείψει το αίτημά τους για διχοτόμηση. Να τους έχεις πάντα υπό παρακολούθηση». Αυτό το αναφέρει ο ίδιος ο Ντενκτάς, μην παραλείποντας να σημειώσει ότι «με τον Dirvana ουδέποτε ταίριαξαν τα ζώδιά τους».
* Σημείωση του αρθρογράφου: Σε αυτό υπάρχει μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση. Η στρατιωτική χούντα της 27ης Μαΐου, στον πρώτο πρέσβη της Τουρκίας, που διόρισε στην Κύπρο, Emin Dirvana, είχε πει: «Πρόσεχε τον Ντενκτάς και την ομάδα του, διότι δεν έχουν εγκαταλείψει το αίτημά τους για διχοτόμηση. Να τους έχεις πάντα υπό παρακολούθηση».
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
